CHAPTER 8: PAIN

Chapter 8: Pain

Lucia's POV

"Prince?" naguguluhang tanong ko kay Eris. Nakayuko pa rin siya na para bang kasalanan ang tumingin kay Blake.

"Tara na Lucia. Bilis" hinawakan niya ako sa kamay at akmang hihilain paalis nang may maramdaman akong mainit at maliit na kamay na humawak din sa akin. Napalingon ako kay Blake.

"Saglit lang Eris" bumitaw ako sa kan'ya at umupo para pumantay sa bata.

Napatitig ako sa naluluhang kulay berde nitong mga mata. Hindi ko alam pero biglang pumasok nalang sa isip ko ang alpha nang makita ko ang mga mata niya.

"Please don't leave" naluluhang sinabi nito.

"Pasensya na pero may gagawin pa kasi kami" malumanay kong paliwanag. Naramdaman kong humigpit ang hawak niya sa akin.

"Lucia mauuna na ako sayo" mabilis na paalam ni Eris "mahal na prinsipe" nakita kong sumulyap siya dito ng mabilis pagkatapos ay lakad takbong umalis. Napakunot ang noo ko sa pagtataka habang nakatingin sa dinaanan ni Eris. Agad naman akong napalingon ulit kay Blake nang marinig ko ang munting pag buntong hininga niya.

"She's scared of me" malungkot na sinabi niya. "Bakit ba lahat nalang takot na lapitan ako?" mas lalo pang lumungkot ang mga berde niyang mata. Nahabag naman ako at mabilis na pinisil ang kamay niyang nakahawak pa rin sa akin.

"Maybe she's just in a hurry. Don't mind her. May gagawin pa kasi kami" I smiled at him. Trying to comfort him.

"No. I know she's scared. Not only her but everyone" nagbuntong hininga ulit siya.

"Why would they be scared of you? You're so cute and kind" nakangiting sinabi ko dito. Napakurap kurap ako nang may nakita ako sa mga mata niya. There's a sudden change in his eye color. From green to a golden yellow color. Mabilis lang ito at naisip ko na baka namamalikmata lang ako.

"You'll be scared of me too if I tell you. You're the only one I get to talk with like this except my brother and his friends. I don't want you to avoid me like what everyone does" malungkot na sinabi nito. I smiled at him and caressed his cheeks.

"I won't. I promise" I smiled at him reassuringly.

"Pinky swear?" he asked and then showed me his pinky finger. I don't want him to be sad so I immediately hooked mine to his.

"Yes. Pinky swear" I smiled and then I saw his eyes light up with joy.

"My brother is king Morgan" I sensed the little hesitation in his voice. My eyes widened in shock. Agad akong napatayo at napabitaw sa kanya. He's the alpha king's brother? That's why Eris called him prince and acted that way!

"You promised" mahinang saad niya.

Napabalik agad ang atensyon ko sa kan'ya. My heart ached when I saw his teary eyes. Agad akong bumalik ulit sa pagkakaupo at hinawakan siya sa pisngi.

"No, shh I'm sorry. I just got shocked. But I'm keeping my promise" malumanay kong sinabi.

I don't know a lot about this kid but I know he's suffering for being the alpha king's brother. People are scared of him and don't wanna be associated with him because of it. And I can see right now how lonely he is. Maybe because no ones wanna be friends with him because of his brother. I'm hurting for this kid.

I can feel the loneliness he's feeling because we're just the same. When my mother died, even though I still have my father, I felt so lonely. My father didn't allowed me to attend school and only allows me to go out when he orders me to buy him something. I can feel that he doesn't really like me. It only got worsened when my mom died. He started hurting me not only mentally but physically. He never treated me as his daughter and I don't know why. It's just mom who cared for me and made me feel loved.

Napabalik ako mula sa pag iisip nang may naramdaman akong maliit na kamay na humahaplos sa pisngi ko.

"Why are you crying?" he innocently asked. Curiosity is in his eyes. Napakurap kurap ako sa sinabi niya at agad na hinawakan ang pisngi ko. Basa nga. I cried? Hindi ko namalayan. Thinking about my parents breaks my heart. I immediately wiped my tears.

"I just remembered something" sagot ko at nginitian siya. He looks so worried. He was about to ask something when we heard someone called his name.

"Blake!"

A guy approached us.

"Kanina pa kita hinahanap. You escaped again" naiiling na wika nito pagkatapos ay ginulo ang buhok ni Blake.

"Stop it Randall" he said, irritated at the guy in front of us. He just chuckled. Hindi nagtagal ay napalingon siya sa akin at napakunot ang noo.

"Who is she?" hinarap niya si Blake.

"She's my friend" he proudly said. Napatawa naman ako ng mahina. Napalingon sa akin ang tinawag niyang Randall kaya agad akong napahinto. He smirk. Biglaang kumunot ang noo niya.

"You seem familiar" tumitig siya sa akin. Napayuko naman ako. Na conscious sa titig niya.

"Ah yes. You're the human girl who got punched in the face" tumango tango pa siya. Nag init naman ang pisngi ko. That moment was embarrassing. I suddenly remembered what Eris told me.

After that incident I can't remember what happened after. Eris told me when I'm still in the pack's clinic that the alpha brought me there. I don't know if I should believe her. It's impossible. Why would a king, alpha and a high ranking person would care to bring a girl who's nothing to a clinic to get treated?

"Oh shit"

Napalingon ako mula sa malalim na pag iisip nang biglang suminghap si Randall. He looks like he just realized something.

"You're Morgan's ma-" bigla siyang napahinto sa sasabihin at napamura ng mahina. Umiling siya at biglang sumeryoso. Napakunot ang noo ko sa biglang pagbabago ng expression niya.

"Blake let's go. Kanina pa kita hinahanap" baling niya kay Blake. Hinawakan niya ito sa kamay at hinila palayo. Wala nang nagawa ang bata. He just looked at me and smiled weakly.

"I hope I can see you again" he said. I smiled at him and just nodded a bit. He waived goodbye and then they're gone.

I sighed. Nilibot ko ang paningin ko sa paligid. Tahimik at walang tao. Naalala kong may gagawin pa pala ako kaya nagsimula na akong maglakad sa daanang tinahak ni Eris.

Makalipas ang ilang minuto, napagtanto kong naliligaw na yata ako. Hindi ko matandaan na dumaan kami ni Eris kanina dito. Nasaan na ako?

Nakatayo ako sa medyo madalim na hallway. Ibang iba sa maaliwalas na hallway na dinaanan namin kanina. Malamig din dito. Parang hindi masyadong pinupuntahan itong hallway na 'to. It's almost eerie as the silence filled my senses.

Hindi ito yung dinaanan namin kanina.

Tatalikod na sana ako nang may marinig akong malakas na sigaw at pagkabasag ng mga gamit.

Ano yon?

Nanlaki ang mga mata ko nang makarinig ng malakas na daing. Para bang hirap na hirap at may iniindang masakit. Napalingon ako sa pinang galingan ng tunog. Napadpad ang mga mata ko sa isang pinto sa dulo ng madilim na hallway. Paano kung may nangangailangan ng tulong?

Inilibot ko ang paningin ko sa paligid. Walang katao tao. Pumikit ako at huminga ng malalim. Kailangan kong tulungan kung sino man iyon.

Mabilis akong naglakad papunta sa pinto. Kumalabog ang puso ko nang makalapit ako. Kasabay nang pag daing ulit nito ay ang pag hawak ko sa dibdib ko. I clutched my chest in pain. Napapikit ako at napaluhod aa sahig. There's a burning sensation in my chest. I felt a tear escaped my eyes. What's this? Where's the pain coming from?

There's an energy that's pulling me to open the door. I slowly stand up and held the doorknob. Napadaing ulit ako sa sakit pagkatapos ay unti unting binuksan ang pinto. Sumalubong sa akin ang madilim at malamig na kwarto. Maraming basag na gamit na nagkalat. Basag din ang salamin dahilan nang pagpasok ng kaunting ilaw sa loob.

"What the hell are you doing here?" I heard someone growled. Our eyes met. I felt the familiar feeling again. Shivers run down my spine and I felt my heart beats faster. Pero imbes na ang pamilyar na berdeng mga mata, isang matingkad na kulay dilaw ang nakita ko. Napaatras ako sa takot. Nanginginig ang mga binti ko. It's him. Alpha Morgan.

"I h-heard s-someone screams" nakayuko at nanginginig na sagot ko.

Nanlaki ang mata ko nang sa isang iglap ay nakapinid na ako sa pader. Hawak niya ang leeg ko. Naluha ako at napakapit sa kamay niya. Hindi ko na pinansin ang naramdamang kuryenteng dumaloy sa akin sa pag didikit ng aming mga balat.

Nakatitig sa akin ang mga nanlilisik niyang mga mata. Nilapit niya ang mukha niya sa leeg ko at inamoy ako. Napapikit ako habang tumutulo ang mga luha ko.

"P-please huwag mo akong sasaktan" humihikbing pakiusap ko. Napatitig siya sa akin at napa kurap-kurap. Nakita kong nagbago ang kulay ng kanyang mga mata. My heart strangely calmed when I saw his familiar mesmerizing green eyes. Bigla niya akong nabitawan. I dropped on the floor, gasping for air.

I heard him cursed silently. He clenched his fists.

"Get the hell out now!" he yells. And I swear I could feel the entire house shakes.

Dahil sa takot ay hindi na ako nag dalawang isip pa na tumayo at tumakbo palabas. I clutched my chest again and silently cried while running on the cold and empty hallway.