เข้าสู่ระบบChapter 9: Danger
Klaus' POV
I was walking on the pack house hallways when I smell something in the air. Fear. I smell a strong scent of fear. I immediately followed the scent and got bumped into a running girl.
"I-m sorry" mabilis na paumanhin nito at mabilis na tumakbo paalis. Napakunot ang noo ko habang nakatitig sa likod ng babae. She's crying. I heard her sobs.
Nilingon ko kung saan nanggaling ang babae. She's from the hallway where Morgan's room is. I immediately ran towards Morgan's room. Pagkarating ko sa tapat ng pinto niya ay nakarinig agad ako ng pagkabasag ng mga gamit. Oh hell no, he's back again.
Sumandal ako sa pinto ng kwarto niya at hinintay na kumalma siya. Whenever he's losing his control no one can stop him. Even me, Randall and even his own brother. He's dangerous when he loses his control.
An hour later the breaking of the things inside and the loud punches stopped. Tumayo ako sa kinauupuan ko at dahan dahang binuksan ang pinto. Bumungad sa akin ang madilim niyang kwarto. I searched for him and found him huddled on the floor with his back against the bed. His breathing is ragged and I saw his fist clenched and unclenched.
Morgan's strong lycan bloodlines have allowed him to control every aspect of his body. Ever since we were kids he's taught how to control it. It's taken years to master his lycan blood. Having a wolf and a lycan blood running through his body is not easy. His lycan blood always wants to be out, wanting fresh bloods. And he can't just kill because he's the alpha king. His lycan blood is much more stronger than his wolf blood that's why it's really hard for him to control it. It's hard having a lycan and a wolf. Always fighting for dominance.
I walked towards him and slid down on the floor next to him. I didn't say anything and he didn't too. We just sat there.
After several long minutes he break the silence.
"I almost killed her" I can sense the vulnerability in his voice.
Almost. Alam ko na kung sino ang tinutukoy niya. Yung babaeng nakabunggo ko kanina, it's her mate. That's why he just said almost. Nakontrol niya ang sarili niya. The mate bond is that strong huh.
"What do I do?" his voice cracked. Ngayon ko lang siya nakitang ganito. He's always composed and calm.
"Pag isipan mo 'tong mabuti. It'll not be easy for the both of you man. And we all know that human mates are not accepted here" seryosong sagot ko. He sighed.
"I know you're confused. But whatever your decision is, I'll be by your side"
Ever since, he always puts the pack's priority first. But I do hope his decision is for the better.
"Thanks man"
"Anytime buddy" I tapped his shoulder before leaving his room.
He needs time to be alone. He needs time to think.
Lucia's POV
I sat on the huge rock beside a lake. I sighed.
Nang makalabas ako sa pack house ay agad akong tumakbo papunta sa gubat di kalayuan dito. Kailangan ko muna lumayo sa lugar na 'yon. Mas lalo lang sumisikip ang dibdib ko. Hindi ko na naisip na pumunta pa sa hall para kumain, wala din naman akong gana. Ayoko din bumalik sa apartment dahil paniguradong nandoon si Eris. Naisip kong may trabaho pa akong kailangan gawin ngunit hindi ko naman alam saan at ano ang gagawin. I need a peaceful and quiet place so I can think.
I sighed again.
Papatayin na ba nila ako? I pissed off their alpha so bad.
Nanginginig pa rin ang mga kamay ko sa nangyari. For the second time, I meet death. I thought it's the end of me.
When our eyes met, there's something that's telling me that he won't hurt me. I can't still erase his blazing golden eyes from my mind. But there's this strange feeling again when our skin touched. I felt a spark. Why did I felt that? Why do I feel like I'm connected to him whenever he's around? Even though it seems like he was going to hurt me, why did my heart and mind is telling me that he won't? Why? Sino ba talaga siya? Anong koneksyon ko sa kan'ya? And where did the pain came from?
Simula nang mapadpad ako dito kung ano anong mga bagay na ang nangyayari sa'kin. Is it really worth it to escaped my father's hands and accidentally got here? Parang mas mapapahamak pa ako dito. I know now that they're not human. I confirmed it when I saw his eyes. I still can't believe that the people surrounding me is not human. Sa lahat ng pwede kong mapuntahan dito pa talaga? How unlucky of me.
I watched the lake in front of me. It's calming.
Naglalakad lakad lang ako sa gubat kanina nang mapadpad ako dito. Napakatahimik dito at mahangin. I closed my eyes and inhaled the fresh air. So peaceful.
"Kapag siniswerte ka nga naman"
My eyes immediately snapped open when I heard the voice. Napatayo ako sa kinauupuan kong bato at napaharap sa isang lalaki.
"Who are you?" nanginginig na tanong ko. Humakbang siya palapit sa akin kaya napaatras ako. Nakita niya ang pag atras ko kaya huminto siya at ngumisi.
"Anong ginagawa ng isang magandang taong tulad mo dito?" he smirked. He looks menacing. I can sense danger in him.
"I need to go" agad kong sinabi at akma na sanang tatalikod nang manlaki bigla ang mga mata ko sa nakita. I saw him slowly changing his form.
Standing not far from me is a black werewolf. Tumutulo ang laway sa matutulis nitong mga ngipin. Nanginig ang mga tuhod ko sa takot. Ang lakas ng tibok ng puso ko. I closed my eyes when he growled. Napaatras ako. I need to get out of here!
Umatras ako at tinalikuran ko siya pagkatapos ay tumakbo pabalik sa dinaanan ko papunta dito. Binuhos ko ang buong lakas ko sa pagtakbo. Nanginginig ang mga tuhod ko ngunit sinikap ko na patigilin ito. Hindi ko na alam ang pabalik sa pack house. Masyado siguro akong napalayo dito. Rinig na rinig ko ang tibok ng puso ko. Mas lalo ko lang nakumpirma na hindi nga sila normal. They're monsters.
Nagpatuloy lang ako sa pagtakbo nang may tatlong matutulis na bagay ang gumuhit sa likuran ko. Napadaing ako at agad na bumagsak sa lupa. It hurts. It's like my skin is burning. Tumihaya ako at sinubukang umupo. Napapiksi ako sa sakit na naramdam sa aking likod. Umatras ako nang makitang palapit na sa akin ang lobo. His saliva is trickling down to his canines. Napapikit na lang ako ng makalapit siya. Akala ko katapusan ko na nang biglang nakarinig ako nang pagbagsak sa gilid ko.
I quickly opened my eyes and saw a huge grey wolf beside me. He growled at the wolf in front of me. I saw the fear in his eyes before he ran away. Napaatras naman ako ulit nang pumunta sa harapan ko ang grey na lobo. Napatigil ako nang mapatingin sa mga mata niya. I stared at his green orbs as he stared right back at me. Morgan...
Tumalikod siya at pumunta sa likod ng isang puno. Makalipas ang ilang sandali ay lumabas dito ang inaasahan ko. He's wearing a shorts but topless. Masama ang tingin na lumapit siya sa akin.
"Don't fucking put yourself into danger again" he growled.
"S-sorry" yan nalang ang tanging naisagot ko. Still in dazed from all that happened.
Wala na siyang sinabi pero nagulat ako nang bigla niya akong binuhat. He carried me in his strong and mascular arms. It's weird that I suddenly felt safe in his arms. And again I felt the sparks and my heart suddenly beats faster.
What's happening to me?
Chapter 15: DealIsang linggo na ang nakakalipas nang mapadpad ako dito sa woodland's pack. Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na napapaligiran ako ng mga kakaibang nilalang dito. Hindi pa rin ako nasasanay sa mga ipinapakita nilang kakaibang abilidad. Tulad ng pagiging sobrang malakas at pagpapalit anyo nila. I still get frightened off. Pero hindi na katulad ng dati na sobra akong natatakot. Maybe someday I'll get use to it.Waking up, eating with Blake, and playing with him became my daily routine. Minsan kapag abala si Blake sa pag aaral niya ay binabasa ko nalang sa kwarto ko ang librong nakuha ko sa silid aklatan. Malaki ang naitulong ng librong iyon sa'kin. Mas lalo ko pang naintindihan ang mga nakakasalamuha kong nilalang sa araw araw. I learned a lot about their kind. It somehow helped me to survive here for the past few days.Iba ang araw na ito sa nakasanayan ko na. I'
Chapter 14: DreamLucia's POVIlang oras din ang lumipas nang maisipan kong bumalik na sa loob. Pero parang napansin ko na biglang nagka tensyon sa paligid. Ibang iba sa masiglang atmosphere kanina. Abala pa rin sila sa mga trabaho nila ngunit naririnig ko ang mga bulungan nila."May nakapasok daw""Bampira""Ano na naman ang gusto nila?"Nagpatuloy nalang ako sa paglalakad at hindi na sila pinansin. Pero napaisip ako. Bampira? Ano naman ang ginagawa ng isang bampira dito? Nasaan na ito kung ganon? He trespassed on the pack's territory. Nanlamig ako nang maisip ko na baka patay na ito. The king doesn't let trespassers in his pack pwera nalang kung magpapaalipin ito. I just sighed and cont
Chapter 13: OutsiderLucia's POVKinabukasan ay kasama ko si Blake sa palaruan ng pack. Dito pumupunta ang mga batang lobo para magliwaliw. Ang sabi ni Blake ay unang beses niya lang na makakapunta dito dahil hindi naman siya pinapayagan ng alpha noon. I don't know what happened pero nang nagpaalam ako kay beta Klaus kung pwede ko bang dalhin dito ang prinsipe ay pumayag agad ito.I was sitting on a chair while watching Blake happily playing with the other kids.I can't play with him now dahil wala akong lakas para dito. Hindi ako nakatulog matapos ang tagpo namin ng alpha. Sinubukan kong pilitin ang sarili ko na matulog ngunit walang nangyari. I kept on thinking about what happened. After the kiss I just stood there shock. Hindi ako nakagalaw. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko at may naramdaman ak
Chapter 12: The KissMorgan's POVI stared at her back as she hurriedly walked away. I cursed silently.Naramdaman ko ang isang kamay na humaplos sa balikat ko."Don't fucking touch me!" I growled angrily."W-what's wrong?" confusion is written all over her face.Huminga ako ng malalim at sinubukang kontrolin ang sarili ko. I started pacing back and forth while cursing repeatedly. When my wolf and I saw the hurt in our mate's eyes, it angered us to the core.I let out a load roar and I saw how Portia recoiled in fear."A-ano ba kasing problema?" nanginginig sa takot nitong tanong. I glared at her and gritted my teeth.
Chapter 11: The LunaLucia's POVKinatok ako ni beta Klaus sa silid, ilang minuto matapos kong makita si Morgan. Hinatid niya ako sa dining room kung saan mag isa na nakaupo si Blake. Hindi raw pinapayagan ng alpha si Blake na makihalubilo sa ibang mga pack members kaya mag isa lang siya dito at wala sa dining hall. Nahabag ako nang makita ko siyang walang gana na kumakain.Nakaramdam ako bigla ng kaunting inis sa alpha. Bakit ba kasi bawal makihalubilo sa iba si Blake? And where is he? Bakit hinahayaan niya lang na mag isa si Blake? What's wrong with him?I sighed heavily.Agad namang nagbago ang mood ni Blake nang makita ako. Agad niya akong niyakap at inanyayahan na kumain. Nagpaalam na si beta Klaus at iniwan kaming dalawa ni Blake sa dining r
Chapter 10: So CloseLucia's POVI woke up surrounded by silk sheets and a comforter. Getting up from the bed, I looked around the unfamiliar room, wondering where am I. The last thing that I remembered is when he carried me out of that forest. Maybe I lose consciousness while i'm in his arms. I suddenly remember him. Morgan. Where is he?He saved my life. I should thank him. But I don't know how. I'm scared that he might get pissed again. And did he brought me here? Why here? I didn't expect to wake up in such luxurious room. Emerald green walls, carpeted floor, dark wood furnitures, and the four post bed with the same emerald green silk hanging all around the top. Very different from the room that I'm staying with Eris.Napadaing ako sa sakit nang sinubukan kong tumayo. Naalala ko b