All Chapters of The Jilted Bride (Completed): Chapter 11 - Chapter 20

Meron na naman kaming training. Oo, may panibago na namang kaechosan si Mark Dale. Sana, wala kaming pasok sa aming mga eskwelahan dahil nga may seminar ang mga gurong hapon sa Okayama City. Mga tatlong araw na seminar din yon. Inisip nga namin na talagang sadista lang itong Mark na to. Ayaw kaming pagpahingahin. Kaya heto, naisipan na magkakaroon ng panibagong training. Bale, tuturuan daw kami kung papano maging omoshiroi (interesting) para sa batang hapon ang aming mga klase. Kadalasan daw kasing feedback ng mga ito, tsumaranai (boring) ang eigo (English) class nila kung kaya di sila natututo.      Bukod kay Mark, tatlong senior NET ang piniling mag-train sa amin. Itong mga NET na to ang magdi-demonstrate kung papano maging kaaya-aya ang klase. Sila kasi ang may pinakamataas na marka noong nagdaan

Papasok na sana ako sa loob ng Cappriciosa nang bigla akong napaatras sabay kubli sa malapit na poste. Nakita ko kasing lumabas doon ang umiiyak na si Maiko. Nakabuntot ang naiiritang si Brian. Napakunot-noo ako. Tila may katotohanan ang tsinismis sa akin ni Rhea nang nagdaang gabi. Ayon daw kasi kay Gary medyo nagkakalabuan ang dalawa sa ngayon. Palagi daw silang nag-aaway. Nakaramdam ako ng kaunting pag-asa. At tuwa. I felt so bad. Nagbubunyi ang puso ko sa heartaches ng iba. Pero anong magagawa ko? Nagmamahal lang din.      Nakita kong nagpapaliwanag si Brian kay Maiko. Di ko lang marinig dahil may kalayuan sa kinaroroonan ko. Mayamaya pa'y sumama na si

 Napalingon ako ng ilang beses. Parang di ako makapaniwala sa nakita. Si Liam at Maiko ay magkasamang lumabas ng Tratorria, isang Italian restaurant na malapit lang sa Kurashiki station. Imbes na tumuluy-tuloy ako sa istasyon, tumigil ako sandali at siniguradong sila nga ang nakita ko. Mukhang nagbibiruan pa ang dalawa. Nakita ko pang hinampas ni Maiko sa balikat si Liam. Ganun na sila ka close? Alam kaya ni Brian to?       Hindi ako nakatiis. Nagtext agad ako kay Rhea. Mayamaya ay narinig kong nagring ang cellphone ko. Si Rhea.       "For real?!" hindi makapaniwalang tanong nito agad nang sinagot ko ang tawag niya.

 Matagal na tinitigan ni Brian ang larawan sa IPAD ko. Nakita ko ang lungkot sa kanyang mga mata. Matagal itong hindi nakapagsalita. May nagbabadyang luha sa kanyang mga mata.  At panay ang galaw ng kanyang Adam's apple. Halatang pinaglalabanan niya ang damdamin. Kakaibang Brian yon. Hindi ako sanay sa ganung Brian. Hindi ko na tuloy alam ang gagawin.Mayamaya pa ay tiniklop niya ang IPAD at inabot sa akin. Tsaka uminom ng isang basong tubig. Inisang tungga lang niya yon. Tapos kinuha ang pitsel na may lamang tubig at naglagay uli sa baso.  Hindi pa rin ito nagsasalita. Kaya di ko alam kung ano ang sasabihin ko.  Hindi na ako komportable sa katahimikang na

 Hindi na ako bumaba nang gabing yon para magdinner. Medyo mahirap kasing maglakad. Pero nag-subside ang swelling ng paa ko dahil sa ice pack na nilagay ni Brian doon. Laking pasasalamat ko sa tulong niya.       Dahil hindi nga ako bumaba, dinalhan na lang ako ni Rhea nang pagkain. Pagkahatid ay bumaba naman ito para makipaghuntahan sa iba pang NET. Kampante naman siyang iwan ako kasi pagkatapos ng dinner, binisita ako ng mga kaibigan ko. Nauna si Macky. Hindi naman siya nagtagal. Nangumusta lang. Naintindihan ko naman kung bakit. Palagay ko, nagmamadali itong bumalik sa tabi ng haponesang guro na nililigawan. Sumunod na bumisita ay sina David at Ricardo.