All Chapters of The Jilted Bride (Completed): Chapter 21 - Chapter 30

 Two weeks nang di nagpaparamdam si Brian simula nung hinatid niya ako sa bahay pagkatapos ng English Camp. Ganun na lang ba yon? Sising-sisi tuloy ako kung bakit nagpadala ako sa halik niya. Gusto kong kutusan ang sarili ko. Siguro nga hindi siya talaga in love sa akin. Baka nga passing fancy lang ako sa kanya. At nang mapagtanto niya sigurong gusto ko siya ay nawalan na ng gana. Hay buhay.      Dali-dali akong naligo kahit na isang oras lang ang nalalabi kong panahon bago magsimula ang monthly meeting naming mga NET sa city hall. Nasukahan kasi ako ng estudyante kong special child kaninang lunch time. Kaya no choice ang beauty ko. Kailangan. Ayaw ko namang mag-amoy suka. Tsaka, ngayon ang general meeting namin. Ibig sabihin nun, darating din

 Nagising ako sa tunog ng alarm mula sa cell phone ko. Awtomatikong kinapkap ko ang katabi. Wala akong nakapkap. Tiningnan ko ang oras sa keitai (cell phone). Mag-aalas sais na! Kaagad akong napabangon. Kailangan na naming magbihis. Alas nuwebe y medya ang alis ng eroplano. Nasaan na ba ang Brian na yon. Pagbaba ko ng kama, bumulaga sa paningin ko ang tulog na tulog na Brian sa couch.  Kaya pala wala akong nakapkap kanina sa kama. Sabi ayaw matulog sa couch...       Pagkakuha sa nakahang na damit sa closet, dali-dali akong pumunta na sa banyo. Mabilisan ang ginawa kong pagpunas sa sarili. Hindi ko na binasa ang buhok. Tinali ko na lang sya. Nakabihis na ako nang lumabas ng banyo. Tulog pa rin si Br

Nakatulog na sana ako nang magulantang sa tunog ng cell phone ko. May tumatawag. Si Benz! Kaagad akong napaupo.      "Oy, bakla!" masigla kong bati sa kaibigan ko. Grabe ang excitement ko. Namiss ko ang baklita. Patay ako nito. Nakalimutan ko siayng tawagan agad. Nawala sa isipan ko.  Sobra akong abala sa mga alalahanin ni Brian.      "Bruha ka! Kung di pa ako tumawag, ni hindi mo naalala na may isang baklang naghihintay sa yo sa Pilipinas," kunwari'y galit na sagot nito sa akin.

 Tinulungan ko si Yaya sa pagpaligo kay Papa. Nun ko na-realize na sobrang mahirap pala ang mag-alaga ng isang paralisado. Kahit na sabihing partial lang ang paralysis. Na-appreciate ko tuloy ng sobra ang sakripisyo ni Yaya. Nang matapos kami sa ginagawa, hinalikan ko sila pareho. Nangilid ang luha ni Papa. May binulong ito sa akin. Sa paputul-putol na salita naunawaan kong gusto na niya akong pumirme na lang sa bahay.      "Hindi pa ho pupuwede, Pa. Kasi hindi pa natin nababayaran ang mga utang natin," pagpapaliwanag ko sa kanya at hinalikan uli siya sa noo.

 Kami ni Brian ang pinakahuling pumasok ng restaurant. Nauna na ang mga pamilya namin. Natuwa naman ako at for the first time sumamang lumabas ni Papa. At nakikita ko sa kanyang mukha ang kasiyahan. Perpekto na sana ang gabi ko kung hindi namin nakasalubong si Jacob. May kasama itong babae. At inaakbayan pa niya. Nang makita niya ako ay parang gulat na gulat ito. Inalis niya ang kamay sa pagkakaakbay sa kasama at nakangiting lumapit sa akin.      "Well, well, well. Look who's back," bati nito. Nag-iba ang ekspresyon nang makita niya si Brian na napaakbay sa akin. At tinititigan siyan