Chapter 10

Hapon na ng umuwi sila Joaquin, Missy at Joshua. Pag katapos ng meryenda, nag pahinga lang sila saglit bago umuwi. Hinatid namin sila ni Nanay sa may gate. 

Nahihiya akong nag angat ng tingin kay Nanay.

"Nanay.."

Nginitian ako ni Nanay. "Masaya ako para sayo, anak." 

"S-Salamat, Nay." 

Pag sapit ng Lunes, maaga akong gumayak para maaga ding pumasok. 

Kanina pang alas singko umalis si Nanay kaya mag isa ko nalang ngayon dito sa bahay. Habang nag aalmusal ako, napakunot ang noo ko ng makarinig ng busina ng sasakyan mula sa labas. 

Maya maya lang ay isang katok na sa pinto ang narinig ko. Tumigil ako sa pag kain. Tumayo ako at nag lakad palapit sa may pinto.

Nagulat ako ng makita si Joaquin. 

Nakangiti ito saakin. "Good morning." He greeted.

"B-Bakit ka nandito?" 

Sa sobrang lapit namin sa isa't isa, amoy na amoy ko siya. He smell so good. Nakauneporme siya na talaga namang bumagay sakanya. 

"Sinusundo ka."

"B-Bakit?"

"Why not? Bawal ko bang sunduin ang nililigawan ko?" He asked softly. 

Hindi ako nakapag salita. Sa halip, nag iwas ako ng tingin dahil naramdaman ko na naman ang pag pula ng mukha ko. 

"P-Pasok ka. Maupo ka muna doon sa sofa, nag aalmusal pa kasi ako." 

"Hmm."

Nang mag angat ako ng tingin sakanya, nakangiti pa din siya habang nakatingin saakin.

"K-Kumain kana ba?"

"Hmm." He nodded. 

"Sige." 

Binilisan ko na ang pag aalmusal. Nag toothbrush pa muna ako bago tuluyang lumabas ng kusina. Agad nag tama ang tingin namin ng makalabas ako ng kusina. Ako din naman agad ang nag iwas ng tingin.

Kinuha ko muna ang mga gamit ko bago siya niyaya ng umalis. 

"Tara na."

Nauna na siyang lumabas. Nilock ko pa kasi ang pinto. 

Pakiramdam ko ay huminto ang paligid ko ng makita ang aming mga kapitbahay na nakatingin saamin. 

Karamihan sakanila ay nag tataka ang mga tingin. Napakagat labi ako. 

"Hindi naman importante ang sasabihin o iisipin ng iba." 

Napangiti ako ng maalala ang sinabi ni Nanay. Hindi naman talaga importante ang sasabihin o iisipin nila. 

Muli akong nag patuloy sa pag lalakad. Saka ko lang napansin na hinihintay ako ni Joaquin. Nang mag tama ang tingin namin, nginitian  niya ako saka pinag buksan ng pinto sa front seat.

"S-Salamat."

Nang maisara na niya ang pinto ng front seat, umikot na din siya patungo sa driver seat. 

Habang nasa byahe kami, hindi ko mapigilan ang sarili kong hindi mag isip sa kung ano ang sasabihin ng mga estudyanteng makakakita saamin mamaya. Kinakabahan ako. 

Ano nalang ang iisipin at sasabihin ng mga fans niya?

"Are you okay?" Nag aalalang tanong ni Joaquin saakin. 

Tango lang ang tangi kong naisagot. 

"Are you sure?"

"Oo."

Hindi naman na siya muling nag salita pa. Malayo palang kami, tanaw ko na ang matataas na building ng University. Napaayos ako ng upo saka natatarantang tumingin kay Joaquin. 

"Ibaba mo nalang ako dyan." Sabi ko saka itinuro ang isang waiting shed hindi kalayuan sa University. 

"Huh? Why?" 

"Basta ibaba mo—" He cut me off.

"No."

"Joaquin—"

"Unless, you give me a valid reason." 

Natigilan ako sa sinabi niya. Hindi ako nakapag salita. Dumalas ang pag sulyap niya saakin. Halatang nag hihintay sa sasabihin ko. Hanggang sa malagpasan namin ang waiting shed, hindi pa din ako umiimik. 

Hindi nakawala sa paningin ko ang pag silay ng ngisi sakanyang labi ng malagpasan namin ang waiting shed.

Habang papalapit kami sa gate ng University, mas lumalakas ang kabang naramdaman ko. 

"Baby, relax." Joaquin said and chuckled. 

Hindi ko pinansin ang sinabi niya. 

Napapikit ako ng tuluyan kaming makarating sa University. Mabuti nalang at tinted ang salamin ng kotse ni Joaquin. Sa parking lot kami dumeretso. 

Nakahinga ako ng maluwag ng makitang walang tao sa parking lot. 

I heard Joaquin chuckled. Tinignan ko siya kaya nag tama ang tingin namin. 

"Let's go?" Nakangiting tanong niya. 

Muli akong sumulyap sa parking lot bago muling ibinalik ang tingin sakanya.

"Mauuna nalang ako. Baka kasi may makakita saatin." Sabi ko sakanya habang nililibot ko ng tingin ang buong parking lot. 

Nang hindi siya sumagot, nilingon ko siya. Nakakunot ang kanyang noo habang nakatingin saakin. 

"Please?" 

He sighed heavily. "Fine." 

Nakita ko ang pag bakas ng lungkot sakanyang mga mata. Hindi ko nagustuhan ang nakita ko dahil parang may gumuhit sa puso ko. 

"S-Sige sabay na tayo." Sabi ko sabay iwas ng tingin. 

"Baby.." 

Hinawakan niya ako sa mukha saka dahan dahang hinarap sakanya. Nakangiti na siya ngayon. 

"Kung ayaw mo akong makasabay, it's okay. I understand." Nakangiting sabi niya.

Matagal ko pa siyang tinitigan bago ako tumango. 

"O-Okay."

Nang tuluyan akong makababa sa kotse niya, nilingon ko pa ulit siya. Sinuklian ko siya ng isang matamis na ngiti. "Thank you." I muttered. 

Tuluyan na akong nag lakad palayo. Habang nag lalakad sa hallway, unti unti akong nakarinig ng nga sigawan. Napalingon tuloy ako sa likod ko. Nakita ko agad si Joaquin na nag lalakad hindi kalayuan saakin.

Nang makita kong nilapitan siya ng mga kaibigan niya, nag patuloy na ako sa pag lalakad patungo sa building namin. 

"Ang lawak naman ng ngiti mo." Nagulat ako sa pag sulpot ng mag jowa sa tabi ko. 

Napahawak agad ako sa bibig ko ng maintindihan ang sinabi ni Missy.

"N-Nakangiti ako?" Hindi makapaniwalang tanong ko sakanya. 

Humagalpak sa tawa si Missy kaya naman tumingin ako kay Joshua.

Tumango ito. "Oo bro. Mukhang maganda ang umaga mo ah!" 

"Paanong hindi magiging maganda kung yung prince charming niya ay sinundo siya." Pang aasar ulit ni Missy. Napatalon pa ako ng sundutin niya ako sa bewang. 

"Missy!"

She just laughed out loud. Napailing iling ko silang nilagpasan. Maya maya lang ay naramdaman ko muli ang presensya nila sa tabi ko. 

"Ito namang si Alexander, hindi mabiro." Panunukso ni Missy habang si Joshua ay tumatawa lang sa tabi niya. 

Napailing iling nalang ako at hindi na nag salita pa. 

Laking pasalamat ko, nakarating pa din ako sa classroom namin. Nakalimutan ko na nga kung paano ko natakasan ang mag kasintahan.