Chapter One

third day of july, year two thousand seventeen, monday...

I am staring at the guy who I liked for a long time. His name is IJ Carl Rodriquez, the son of the owner of this private school, Benedictus University - kung saan ako nag-aaral.

Matagal ko na s'yang tinititigan simula 'nong magsimula ang klase namin sa Gen. Bio. Kaklase ko s'ya at mabuti na lang walang nakaka-alam na may gusto ako sa kanya maliban sa best friend kong si Ivy.

And yes, kaklase ko s'ya. Tama ang pagkabasa n'yo na kaklase ko s'ya. Despite him being my classmate, I'm not the kind of girl who show my feelings to someone I like or love. To be desperate enough to get his attention. Mas gusto kong hindi sabihin ang nararamdaman ko sa isang tao sa kahit kanino except sa mga taong pinagkakatiwalaan ko. And it's also a good decision for me kasi iwas panunukso galing sa iba pa naming kaklase na ang hilig manukso. And, I guess, the whole school also.

At isa pa, as if naman na magugustuhan n'ya ako. Kilala ng lahat ang nagugustuhan ng isang IJ Carl Rodriguez at iyon ay si Julie White, ang laging pinag-kakaguluhan ng mga lalaki dito sa Benedictus at tulad n'ya – IJ - sikat din ito. Maganda at matalino pa. Hindi tulad ko na... na may itsura at may konting katalinuhan naman.

'Alexa.' Bulong sa akin ni Ivy. 'Baka matunaw 'yan. Simulan mo na kaya ang pagsusulat ng lesson. May plus points daw sa quiz sabi ni ma'am ang may kopya ng lesson.' Napatingin ako kay Ivy at tumango.

'Ito na, magsusulat na.' Wala sa sarili kong sagot at nag-simulang magsulat.

Narinig ko s'yang bumuntong-hininga at nakita mula sa peripheral vision ko na umiiling ito. Tumingin ako sa kanya at tinanong ng, 'Ano?' Umiling lang ito at nginuso ang ngayong natutulog na si IJ.

Tinaasan ko s'ya ng kilay. 'Bakit?' tanong ko. And I know I'm smiling like a fool for finding it cute that IJ's sleeping peacefully.

'Kailan mo kaya sasabihin sa kanya ang nararamdaman mo? Pag huli na ang lahat?' Saad n'ya habang napapa-iling.

'Wala akong balak. At isa pa, wala namang mawawala at mangyayari pag sinabi ko sa kanya.' sagot ko pero ngumisi lang ang gaga.

'Ikaw na ang nagsabi na walang mawawala kung sasabihin mo man sa kanya.' Nagsulat s'ya sa notebook ng ilang segundo. 'Sabihin mo na kaya sa kanya ang nararamdaman mo.'

Tiningnan ko si IJ na nagtutulog. Minasdan ko ang maamo n'yang mukha habang naka-ngiti ng parang tuta.

He's handsome as always. And every time he smiles, mas lalo ako nahuhulog sa kanya. I'm like the water that falls down from atop of a cliff - so fast and hard. Nothing could stop it.

Not even me.

Ngumiti s'ya habang tulog, kaya napa-ngiti rinnaman ako ulit.

I wonder how it would be to be like Julie White. To be liked or loved by IJ. How would it feel to be his. 'Yong papangitiin ka n'ya araw-araw. 'Yong gagawin ang lahat para sa'yo. 'Yong papasayahin ka pag malungkot ka. Dadalhan ka ng pagkain pag nagugutom ka. Lahat lahat. Lahat ng bagay na ginagawa ng isang kasintahan mo.

I wonder how it would feel to be with him. To be with IJ. Cuddling with him. Telling how much we love each other. How does it feel?

Should I confess my feelings for him or not? Tulad din naman ng sinabi ni Ivy, wala namang mawawala kung sasabihin ko. So should I?

Can I do it? Do I have the courage to do it?

'Sinabi ko lang naman na aminin mo na sa kanya ang nararamdaman mo. Nawala ka na sa earth. Hoy, earth to Alex. Alex to earth.' Pagbalik sa akin ni Ivy mula sa pag-iisip. 'You're back? Good because I'm hungry. Kanina pa time. Umalis na si Ma'am Saludes.'

Tiningnan ko si IJ na ngayong gising at tumango sa kung ano mang sinabi ni Robert, ang matalik n'yang kaibigan. Napangiti na lang ako ng ngumiti ito at tumayo. At biglang humalakhak.

Napatayo na rin ako at tiningnan ng makahulugan si Ivy. Ibinalik n'ya ang tingin ko and I roll my eyes. Tiningnan ko si IJ at s'ya. Lumaki naman ang mga mata n'ya at tumango.

'Kakayanin mo kaya?'

'Ewan. Susubukan ko.'

'What if ni-reject ka n'ya?'

I look at her. Well, paano nga ba? Anong gagawin ko? What would I say? What would I do? Kakayanin ko kaya 'yong feeling na ma-reject nang matagal mo ng gusto at pinapangarap? Kakayanin ko kaya 'yong sakit na maidudulot nito sakin?

Kaayanin ko kaya?

Oo. Hindi. Ata.

Tumingin ako kay IJ na malapit ng lumabas ng classroom.

'I don't know.' All I said.

'Okay.' Tumingin ako sa kanya. 'Okay. Kung 'di mo kayang sabihin sa kanya. 'Wag na. Ayokong makita kang masasaktan.'

Umiling ako. 'I think I should tell him now. Mas mabuti na rin siguro 'yon.' Tumango s'ya and I did the same.

Lumakad na ako palapit kay IJ at sa best friend n'yang si Robert. I closed my eyes for a moment then opened it after.

It's now or never.

'Ummm... IJ?' Nahihiya kong saad.

Lumingon si IJ at Robert sa akin. Napayuko ako. Feel ko namumula ang mukha ko. And too embarrassed to say anything.

'Alexa, right?' Narinig kong saad n'ya na mas lalong ikinamula ng mukha ko.

'Ummm... yes...?' I look up at him. His mouth twitched as if gusto n'yang tumawa or ngumiti. And that confuses me. And... gave me hope.

'Calm down. Parang nagpapanic ka. Hindi naman ako nangangagat. Except dito sa Robert na 'to.' Turo n'ya sa katabi. 'Sa kanya ka mag-ingat.'

Binatukan s'ya ni Robert at napatawa lang si IJ. And I fell for him again. 'Yong tawa n'ya. It's something na hindi ko kayang hindi marinig. It's like a music in my ears. And I feel myself smiling at them both. Most specifically, IJ.

'Ba't naman s'ya mag-iingat sakin? Hindi kaya ako kumakain ng tao.' Pagtatanggol ni Robert sa sarili.

Ngumiti ng nakakaloko si IJ. 'The girls you dated and just met on spot would say otherwise.'

'Hoy! Good boy 'to. ' Pagtatangol sa sarili. 'Atsaka ibang kain na 'yan, ah.'

'Okay.' Nginisian n'ya ang kaibigan at umiling. Well, totoo naman ang sinabi ni IJ tungkol sa kaibigan nito. Robert can be playful at times. Too playful to be exact.

Binaling ni Robert ang attention sa akin habang nakangiti. Namula na naman siguro akoang aking mga pisnge sa atensyon na natatanggap ko mula sa kanilang dalawa. I feel like I want to be buried right this moment.

'Don't listen to him. Hindi ko gawain 'yon.' Saad ni Robert at tinaas ang right hand n'ya as a sign of promise.

'O... kay?' All I said. Napatawa naman si IJ sa sinabi ko kaya napatingin ako sa kanya.

'So ba't mo pala ako tinawag kanina? May kailangan ka?' Ngumiti s'ya. Umiwas ako ng tingin at napa-iling.

'Wala wala. Kalimutan mo na yun.' What the? Anong pinagsasabi ko rito? You are supposed to tell him how you feel for him. Not some nonsense—

'Gan'on ba? Sige aalis na kami baka naghihintay na sa cafeteria si Julie.' Julie. Again. Tumango na lang ako. 'Bye.' Pamamaalam n'ya. Nag-wave lang si Robert. Ngumiti na lang ako without showing what I really feel inside.

And soon nakalabas na sila ng classroom.

And I'm left there, standing. At hindi nasabi ang dapat sabihin.

And then someone pats my back which causes me to flinch.

'Akala ko ba magko-confess ka? What happened?' Panunukso ni Ivy. Napabuntong-hininga ako. 

'I don't know. I guess I chickened out.'

'You "guess"?' She raises her hands to make the sign for quotation. 'You literally chickened out. And also you looked like a bloody idiot a while ago.'

I roll my eyes. 'Sorry po, ah. Next time sasabihin ko na po. Parang kaya mo naman mag-confess sa taong nagugustuhan mo. Right, Ro... bert...?' Her cheeks suddenly tinge with pinks.

'At least I'm not obsessed over him. 'Di tulad mo.'

'Hey! I'm not obsess!'

'Sure sure.' She waves her hand. 'Tara na sa cafeteria. I'm hungry.'

Tumango ako at kinuha na namin ang wallet ko sa bag.

On the way to the cafeteria, and ignoring whatever Ivy is telling me, napaisip ako. Why didn't I confess? Surely, madali lang naman mag-confess ng nararamdaman. 'Di ba? Or not.

Napatawa ako on how stupid I am to think it's easy to confess when, in fact, hindi ko nagawang sabihin kay IJ kanina ang nararamdaman ko para sa kanya.

And since 'di ko nagawa kanina. Hinding-hindi ko na magagawa pa 'yon sa susunod. I guess my feelings for him will never be uttered to him. It will remain a secret.

A secret it is.