LITTLE THINGS

CHAPTER 12:

Alora's Point of view

*THE STAGE*

"Mabuti at nagising ka na, kung hindi pa 'ko sinabihan ni Becky na nahimatay ka kanina habang nag-ge-general cleaning kayo, napa'no ka na naman?" Trevor mouthed as soon as I open my eyes.

Tiningnan ko ang kabuuan kung nasaaan ako, and guess what? Nasa clinic na naman ako, at nagbabantay na naman sa sa akin si Trevor. Iniangat ko ang ulo ko at tiningnan kung okay ba ang paa ko, inikot-ikot ito kung masakit ba.

"Sumumpong na naman daw ang sakit mo," He uttered. Ganu'n pa rin ang aura niya, ang mga mata niyang napupuno ng inis, pero hindi matago ang pag-aalala.

Ibig sabihin, nabago ang eksena? W-wow, I can't believe it!

"Sorry, Trevor. Nag-alala ka na naman sa'kin." malungkot kong saad, napayuko rin ako at napatiklop ng mga kamay.

"Tsk, magpahinga ka na. Pinaalam kita na hindi ka muna makakapasok sa klase n'yo." He replied. Tumayo siya sa silya, at nakapamulsa na lumabas ng pinto. Bigla ring lumungkot ang mukha ko ng makalabas ng pinto si Trevor.

*END OF STAGE*

Nag-punas ako ng papatak ko ng luha, at napa-buntong hininga. Muli kong ni-check ang magkabilang paa ko at okay naman iyon. Walang galos at walang pilay. The scene changed because of that guy.

"Aissh, Kahit kailan si Trevor, mapa shadow or stage ay ganu'n pa rin ang ugali." I mumbled. Bumangon na ako at tumayo, I can't stay any longer in my posistion.

Lumabas na ako ng Clinic at naglakad pabalik sa room. Naabutan ko si Zack na nakatayo sa tapat ng room namin at naka-pwesto sa may bintana. Nakatayo lang siya doon, at malamang ay pinagmamasdan na naman si Claire.

"Anong ginagawa mo dito? Hmm?" Saad ko ng makalapit ako kay Zack.

"Hinintay kita, baliw." sagot niya, at nag-iwas ng tingin.

Problema nito?

"And why?" My lips pouted and my eyes rolled. Halatang may problema siya dahil hindi maipinta ang mukha niya.

Inilapit niya ako sa kanya, at inakbayan ako, tumingin muna siya sa paligid kung mayroong nakiki-usyoso at saka ako muling binalingan ng tingin.

"Help me, please? Tungkol kay Claire, hindi ko na maintindihan pati ang sarili ko. Please, please?" Para siyang batang nagmamakaawa.

"Mmm, ikwento mo na." I signalled my hand. "Makikinig ako, kahit parang alam ko na."

"Lumabas muna tayo, baka kasi may makarinig." ani Zack, at sumunod naman ako sa kanya.

Nasa field kami, at wala gaanong tao. Naupo kami sa may staircase at tumahimik na rin ako para makapagsimula na siyang magsalita.

"Yung eksena namin ni Claire, Alam mo 'yun? Una na nasa may rooftop kami t-tapos ako tumutugtog ng violin tapos nakikinig naman siya. That part was so lame, bakit violin pa? Tapos 'yung tinutugtog ko na pyesa ay ang lungkot," litanya niya.

"And then?" sabat ko ng tumigil siya.

"Pagkatapos ng stage, nagsabi siya na kung isa sa amin ni Jaxton, ako daw ang pipiliin niya," hindi makapaniwalang saad niya.

"Edi.. May chance ka pa kay Claire!"

He shooked his head na parang nadidismaya kahit may goodnews siyang ibinalita.

"We can't change our story, remember?" He change his voice suddenly. Bigla siyang naging malungkot.

"May hindi pa rin ako nakwekwento sa'yo. Bago ko pa malaman na isa ako sa mga characters ng librong ito, may nakita akong parang black hole--"

"Black hole? Parang portal, gano'n? Bakit naman magkakaroon ng ganu'n?" He interrupted me.

"Tapos kanina, nabago 'yung story board. May nabago sa stage."

His brows narrowed, halatang naguluhan siya. Maski man ako ay nagulat ng mangyari 'yon. May pag-asa pang mabago namin ang kapalaran namin.

"Nabago? It means pwede pa nga nating mabago ang mga set-up natin."  He exclaimed. Napa-crossed arms din siya at inayos ang pagkakaupo.

"Have you heard about butterfly effect?" I asked.

"Butterfly effect?" paninigurado niya.

"Yep." Umayos din ako ng pagkakaupo at tumagilid ng kaunti paharap sa kanya at isinukbit ang buhok ko sa magkabilang tenga. "Okay ganito yan, when small things can make small changes, that leads to vastly and different outcome, parang ganu'n 'yung nangyari kanina."

"Try mo nga kung makikita mo ulit 'yung story board? Paano mo 'yun nagagawa?" curious niyang tanong.

"I-I don't know how to do it. Kusa nalang siyang pinapakita ng writer sa'kin." I answered. Actually, I don't know why he asked me that question.

"Please? Try mo na, baka super powers din 'yan." He chuckled after that.

Binabasa din ba niya ang comic book? Aiissh!

"Tss, susubukan ko!" sagot ko para tumigil na siya ng kakakulit.

Pumikit ako at nag-concentrate, baka sakiling may effect at makita ko ang story board. Naghintay pa ako ng ilang sandali, at nanatiling ganu'n kahit naririnig ko ang boses ni Zack.

I made it! Nakita ko ang story board. I'm not sure kung sa sarili ko kaya ko nakita ang story board o dahil malapit na naman ang stage namin kaya ko nakita.

"Mala-lock si Claire sa loob ng sci-lab, it's either ikaw ang mauna o si Jaxton. Mabu-bully din si Claire dahil sa sapatos niya. They will make fun of her tapos ikukulong. Kapag si Jaxton ang nauna, you can't definitely not win againts him lalo na't siya ang bida." I revealed what I just see in my mind.

"Salamat Alora!" He squished me after, na parang bata at nagpumiglas naman ako.

"Psh, mauna ka na sa sci-lab, baka magsimula na ang stage." Pagtataboy ko sa kanya.

Kailangang malaman ito ni Curry fairy, He's wrong when he told us, na hindi namin mababago ang kapalaran naming isinulat ng writer. Ang nangyari sa akin ay patunay lang na kaya kong baguhin ang set-up ko.

Nagpunta  ako ng cafeteria at nag diretso sa kitchen. Alam ko namang wala siyang ibang tatambayan kundi ang cafeteria or sa library.

Nakita niya agad ang pagpasok ko, at hindi na nagulat. Alam niya na agad na nay kailangan ako.

"Babasahin mo 'yung libro?" aniya, at iniabot na agad sa akin ang comic book.

Kinuha ko naman iyon at hinanap ang nangyari sa akin sa hagdan.

"It is changed. He changed the scene," manghang saad ko ng makita at mabasa mismo ang nangyari.

"Anong sinasabi mo? Anong nabago? May nabago sa kwento?" Kinuha niya ang libro at tiningnan din ang page na binasa ko.

"Dapat mapipilay ako sa part na 'yan, pero may nakasalo sa akin. Pagkatapos n'yan, nasa clinic ako hindi dahil nabalian o napilay ako kundi dahil sa sakit ko." Pagpapaliwang ko sa nangyari.

Umarko ang mga kilay niya at hindi makapananiwala, naupo din siya at binasa ang parte na nasa clinic ako.

"Imposible! Walang nakakagalaw ng gusto nila sa stage--" I cut him out.

"Pero si Zack, susubukan din niyang mabago ang kapalaran niya," sagot ko. Hindi pwedeng mabalewala ang gagawin ni Zack.

"Ang mabago ang isang scenario na isinulat na ng writer ay imposible, mangyayari iyon sa anumang paraan. Kagaya ng nangyari sa'yo, mapupunta ka sa clinic dahil iyon ang gusto ng writer. Ganu'n din kay Zack, may mabago man siya sa shadow, kung ano ang itinakda ng writer iyon ang masusunod," ma-otoridad ang pananalita ni Curry fairy. Hindi ko akalaing kaya niya ring baguhin ang mood niya, mula sa pagiging masayahin hanggang sa pagiging masungit.

*ZACK'S POV*

Nang matapos ang eksena namin nina Trevor at Jaxton sa head quarters namin ay hindi na ako nag-atabuling pumunta ng sci-lab. Dala ko ang isang paper bag na may lamang sneakers, susubukan ko kung mababago ko ang itinakda sa pagitan namin ni Claire.

Saktong pagtapat ko sa sci-lab ay may humahampas ng pinto sa loob. May nakaharang na dalawang walis tambo sa handle ng pinto, para siguro siguradong hindi makakalabas si Claire doon.

Napailing ako at the same time, naaawa kay Claire, She don't deserve to bullied dahil malapit siya kay Jaxton, o kahit ito pa ang set-up na binigay sa kanya.

Tinanggal ko ang harang at agad na pumasok sa loob ng room. Nakaabutan ko si Claire na nakaupo't nakayuko sa sahig. She's crying quietly.

"Jax--" na-i-angat niya ang mga ulo niya.

Kahit sa shadow, parang kaagaw ko pa rin si Jaxton sa kanya.

"A-anong ginawa nila sa'yo? Halika, Claire. Tutulungan kita." Saad ko, at patakbong pumunta sa kanya para tulungan siyang makatayo.

"Salamat Zack, ikaw ang knight and angel ko." Sagot niya ng tulungan ko siyang makatayo.

Hindi ba't nasabi niya na 'yan sa'kin kanina?

Wala na akong oras, baka sakaling sa isang iglap ay maghudyat na naman na umpisa ng stage. I need to do my task.

"Look, Claire. I have no time. Baka tama si Alora, small changes can make small difference. Sana maalala mo ang pangyayaring 'to kung sakaling may hindi ako mabago." Tiningnan ko ang kabuuan niya. Talagang ayaw nilang tigilan si Claire. "Pati ba naman sapatos mo ay idadamay nila? Tssk." Nasabi ko.

Lumuhod ako sa paanan niya, at inilabas ang sapatos na dala ko. I hope Alora's right.

Isinuot ko ang sapatos sa kanya, nakitang kong natuwa siya dahil doon. Nag-drawing din ako ng maliit na butterfly sa isang pares ng sapatos,  at saka tumayo.

"Gusto kita, Claire." nasabi ko rin sa kanya ang gusto kong sabihin.