Chapter 12 - Punch

Adam/Eve's POV

I remained stiff as Keila continued to expose my true self to everyone. Halos lahat ng mga Wonder graduates ay dumalo sa kaarawan namin ni kambal, ngunit hindi na lingid sa kaalaman nila ang tungkol sa 'kin. All of the famous businessmen who are friends of the family were also there, kaya kasali sila sa kabang nararamdaman ko because of the strong possibility of ruining the image of our company. Magiging matunog ang pagbunyag ng aking lihim, which may cause a colossal failure to other businesses na kaakibat ng mga magulang ko. But what I feared the most...

Is Mama and Papa's rejection.

"Ano, Adam? Are you surprised? You didn't see this coming, did you?" muling paggambala ni Keila sa presenya kong nananahimik. Buong takot ang aking naramdaman nang titigan ko siya sa mata. 

"Keila! Why are you doing this?!" dinig kong tanong ni Allan.

"Let me go!" sigaw naman ni kambal sa mga guard na pumipigil sa kanya. "How dare you, Keila?! How dare you!"

"Oh shut it, Bryan. Hindi naman ikaw ang sinisiraan ko!" saway ni Keila kay kambal. I don't have enough strength to curse her in my mind dahil bigla akong nawalan ng lakas. I didn't expect her to be this ruthless. 

"Adam has nothing to do with you! Get lost in this hotel before I kill you!" muling sigaw ni kambal. Gusto ko siyang awatin. He doesn't have to drag himself in this mess. My mess.

"Oh, don't worry, Bryan. Darating din tayo diyan... when I'm done exposing the life of your stupid and disgusting twin!"

Patuloy ang pagkabigla at pagkatakot ng lahat. Ramdam nilang may ilalantad pa si Keila kaya halatang nakahanda ang kanilang mga sarili sa kanilang matatanggap na rebelasyon. They're all ready for my reputation to be slowly crumbled. Great timing, Keila. Just great.

"Let's get this party started, shall we?" sabi pa niya saka nagsimulang maglakad sa napakagulong stage. "Adam—ay, Eve pala. Aren't you wondering why Allan decided to be with you in all of a sudden?"

At sa tanong niyang iyon, hindi ko naiwasang lumingon kay Allan, na nahuli kong nakatingin na sa 'kin. Agad ko namang napansin ang matinding lungkot sa kanyang mga mata.

"Couz? What is that bitch talking about?" walang ideyang tanong ni bestie kay Allan habang nakahawak pa sa aking mga braso.

"Hindi mo sasabihin? Fine. Ako na lang, dahil nasa 'kin ang mic." patuloy ni Keila saka tumingin sa lahat. "Allan and I started to have a complicated relationship. At dahil diyan, he threatened me na ipagpapalit niya raw ako if I didn't fix myself. I wasn't good enough, Allan. But I wasn't bad enough, either."

"Keila, tama na!" sigaw pa ni Allan.

"You broke up with me. And to my surprise, you used that stupid gay against me." angil niya kay Allan. Muli namang napunta sa akin ang kanyang paningin. "So yes, Eve. He doesn't like you. He is just using you, for me to stay away from him!"

"That's not true!" depensa ni Allan.

"So ano?! Totoong nahulog na ang damdamin mo sa baklang 'yan?! How dare you, Allan!" sigaw niya saka nagsimulang umiyak. "You ruined me! Masyado mong tinapakan ang pagkababae ko dahil ipinalit mo ako sa isang BAKLA! I hate you, Allan! I hate you!" sabi pa niya saka humagulhol sa harap ng maraming tao. Best actress.

"Mabuti na lang at hindi ako nagsisi kay Carlos." at sa sinabi niyang 'yon, dahan-dahan kaming napalingon sa isa sa mga kabarkada ni kambal. "Thank you so much, Carlos. Thank you for this video." kunyare napakalaki pa niyang pasalamat.

"You fucking traitor!" sigaw ni kambal nang mabilis umabot ang kanyang kamao sa pisngi ng traydor niyang kaibigan. Tumilapon naman ito dahilan upang ako'y mapatayo. "Itinuring kitang kaibigan ngunit ito pala'ng igaganti mo?! Tangina mo!!!" dagdag pang sigaw ni kambal nang muli siyang pigilan ng mga guard.

"Look what you've done to me, Adam. Do you think na karapat-dapat ka pang tagapagmana ng Perez Wheel because of your disgusting image?! Well, I have to do this upang tuluyan nang malaman ng lahat kung sino ka, at ipamukha sa 'yo na hindi mo maaagaw ang mga bagay na dapat sa 'kin, at ipakita sa kanilang wala kang karapatang sumira sa buhay ng mga lalake! Kung hindi mapapasakin ulit si Allan, mas lalong hindi siya dapat mapupunta sa baklang katulad mo!" huling salita ni Keila saka hinulog ang mic sa sahig ng stage.

Ngunit nang makatapak na siya sa baba ng stage, mabilis siyang sinugod ni bestie upang hatakin ang buhok niya. 

"You bitch! Ang sama mo talaga!" nanggigigil na sigaw ni bestie saka matinding pinagsasampal at sinabunutan si Keila.

"Mommyyy! Daddyyy!" sigaw pa ng bruha nang hindi siya makalaban. Agad namang inawat silang dalawa. Sina Jake at Stephen kay bestie, mga magulang naman ni Keila 'yung sa kanya.

"Stay away from my precious daughter, Ms. Grey! Hindi kami papayag na mahawaan mo ng dumi ang anak ko! Magsama kayo ng pinsan mong nakakadiri!" saway ni Mrs. Ramirez, ang ina ni Keila. Lumapit naman siya kay Papa sapagkat isa siya sa mga business partners ng aking pamilya. "Mr. Perez! I revoke our family's partnership in Perez Wheel. We won't let ourselves get dirty from your disgusting son!"

Agad silang umalis na may kasama pang nakakasakit sa tengang paghikbi ni Keila. Lumapit naman ang Daddy, ni bestie, pati na rin ang mga magulang ni Allan sa kanila. 

"Emma, let's go home." makapangyarihang utos ng ama ni bestie. Bumaling naman siya kay Papa upang makapagpaalam ng maayos. "Mr. Perez, thank you for the party." pormal na sabi nito.

"Allan, let's talk about this at home." halatang galit na utos naman ni Mr. Sales saka saglit pang tumingin sa akin. He was obviously disgusted. Walang nagawa si Allan kundi ang sumunod sa kanya.

"Hahaha..." dinig kong alik-ik ni Carlos saka pinahiran ang nagdurugong labi. "Serves you right, bitch." pagtutukoy niya sa 'kin.

"And you deserve this!" muling suntok ni kambal dahilan upang tumilapon ulit ang kakabangon lang ng traydor niyang kaibigan. 

"Bryan!" sigaw ulit ni Papa kay kambal. Lumipat naman sa akin ang maapoy niyang tingin. Habang si Mama naman ay malapit nang umiyak dahil sa hindi inasahang pangyayari.

"Carlos!" alalang paglapit ng ina ni Carlos sa kanya. "You! This is all your fault!" paninisi pa niya sa akin saka tinulungan ang anak sa pagbangon.

"Adam... we're very sorry." si Jake.

"Adam, pasensya na." si Stephen.

"P-Pasensya na rin sa inyo." sabi ko saka napaluha. Maybe, this is really my fault.

I wanted to talk to Allan. But this is certainly not the right time. Gusto ko sanang makasiguro kung tama ba ang sinabi ni Keila kanina tungkol sa kanya. That he was just using me all along. 

"Everyone, go home! The party's over!" malakas na sigaw ni Papa, isang hindi nakasanayang pagpapaalis niya sa mga bisita dulot ng gulong nangyari. Walang nagawa ang mga ito kundi ang sumunod, pati na rin sina Jake, Stephen at ang kakampi ni Keila na si Carlos na nagtapon pa sa 'kin ng mala-demonyong ngiti. 

Sapilitan kami ni kambal na pinauwi nina Mama at Papa sa aming mansyon. Nagmistula kaming nakagawa ng krimen nang kami'y ipinasok sa loob ng van. Sa aming pagbyahe pauwi, wala munang imikang nangyari. Ngunit ramdam ko na ang matinding kaba at takot sa aking paligid. Nangangamba ako sa posibleng gawin ni Papa laban sa 'kin. 

Nagsimula akong manginig nang huminto na sa garahe ang aming sasakyan. Naunang lumabas ang driver at mga guard upang pagbuksan ang aming mga magulang. Sumunod naman kami ni kambal sa kanila dahil sa makapangyarihang utos ni Papa. 

"Pa... I'm—"

'PAK!' isang matunog at malakas na sampal ang aking natanggap mula sa magaspang at matigas na kamay ng aking ama.

"Eric!" takot na sigaw ni Mama sa pangalan ni Papa.

"You idiot!" insulto niya pa sa akin. "Are you out of your mind?! Ano bang pumasok sa kokoti mo upang pumatol sa anak ni Mr. Sales! HAAHH?!"

"P-Pa... I-I'm sorry po—"

"WALA KANG KARAPATANG HUMINGI NG TAWAD SA 'KIN DAHIL SINIRA MO NA LAHAAAT!" sigaw niyang pagpuputol sa aking paghihingi ng pasensya. "I told you. I told you na wala akong anak na bakla!"

"Eric, tama na please! Hindi maaayos ang problema nating ito kung ayaw mong huminahon!" awat naman ni Mama. She may have been shocked about my homosexuality, ngunit halatang hindi pala ito masyadong isyu sa kanya. 

"PA'NO AKO HUMINAHON KUNG MAYRO'N TAYONG ANAK DITO NA SUMISIRA SA PANGALAN NG ATING KOMPANYA, SHERYL?! PA'NOOO?!?!" sigaw na tanong ni Papa kay Mama saka muli akong kinausap. "YOU ARE SUCH A DISGRACE IN THIS FAMILY! KAHIT KAILAN, HINDI KO TATANGGAPIN 'YANG PAGKATAO MONG BAKLA! KUNG AYAW MO NANG BAGUHIN 'YANG SARILI MO, LUMAYAS KA SA PAMAMAHAY NA 'TO!!!"

I knew this day would come. Hindi ko lang inasahang ganito kaaga. Hindi ko inasahang malalaman pa ni Papa sa iba ang tungkol sa akin. Hindi ko inasahang mangyayari ito sa ikalabing-anim kong kaarawan.

Keila may have been so ruthless back there, ngunit hindi ko siya masisisi. Although matindi pa rin ang galit ko sa kanya dahil sa lakas niyang loob na sirain ang isa sa mga araw kong nararapat ipagdiwang. Ngunit wala nang mas hihigit pa sa sakit na aking natatamo ngayon dulot ng matatalim na mga salita na galing kay Papa. 

"Ano naman ngayon kung bakla ako, Pa?! Porket ba ganito ako, hindi na 'ko dapat ipagmalaki sa lahat?!" hindi ko na natiis ang sumigaw pabalik sa kanya. Tutal na ito'y nangyari na, pagkakataon ko na ring ilabas ang matagal nang nakatago sa aking sarili.

"Wala akong ginagawang masama! Ito ako. Ito ako at hindi niyo na 'to mababago pa—"

'BOOM!' isang malakas na suntok naman ngayon ang aking natanggap galing sa galit kong ama. Sa lakas nito, hindi ko naiwasang mahilo't mapahiga sa lupa at malasahan ang dugo ng pumutok kong labi.

"Pa! Tama naaa!" nakita kong pagpipigil ni kambal kay Papa nang muli ako nitong sugurin upang ipatikim pa sa 'kin ang matigas niyang kamao.

"Huwag kang mangialam, Bryan!" sigaw ni Papa kay kambal sabay tulak nito. "Isa ka paaa! Hindi kita pinalaking basag-ulero! And what's worse ay may alam ka pala sa kalaswaan ng kambal mo!"

"Eric, tama na! Tama naaa!" sigaw naman ni Mama saka nagsimulang umiyak. Napatakip na lamang siya sa kanyang mukha sapagkat wala siyang magawa.

"Mga salbahe kayo! Hindi ko inasahang nagkaroon ako ng mga anak na katulad niyo!" patuloy pa ni Papa na kasalukuyan nang pinipigilan ni Mama.

I finally see how far can my father go when he gets furious. Kaya niya kaming pagbuhatan ng kamay. Siguro'y inasahan ko na 'to, ngunit iba pa rin pala sa pakiramdam kapag nangyari na. Nagkatotoo ngang hindi niya ako matatanggap, at kayang-kaya niya akong talikuran bilang anak.

Dahan-dahan akong tumayo kahit ramdam ko na ang panghihina ng aking katawan. May pumapasok sa aking isip na kailangan ko itong gawin. Na kailangan kong harapin ng maayos si Papa, anuman ang mangyari.

"Sige, Pa. Kung ito ang paraan upang mailabas mo ang galit mo, saktan mo na ako. Kung ito ang nararapat sa 'kin dahil nagkaroon ako ng kasalanan sa 'yo, tatanggapin ko." sabi ko saka nagsimulang maluha.

"Pa, patawarin mo ako kung nabigo kita. Patawarin mo ako kung nadungisan ko'ng pangalan mo. Patawarin mo 'ko kung hindi ko kayang magbago dahil hindi mo gusto ang pagkatao ko. Pero pinilit ko. Pinilit kong magpakatigas para sa 'yo. Pero nahihirapan na ako, Pa. Nahihirapan na akooo!" pagtatapat ko na may diin sa bawat salita dahil sa matinding sakit.

"Huwag ka sa 'kin humingi ng tawad, Adam. Patawarin mo'ng sarili mo, dahil pinili mong sirain ang buhay mo. Ngayon... makakaalis ka na sa bahay na 'to." mga huling salitang iniwan niya sa 'kin bago ako nilagpasan upang pumasok sa loob.

Pagkatapos niyang pakawalan ang mga salitang iyon, muli akong nanghina. Wala sa sariling napaluhod ako sa lupa ng dahan-dahan. Dito ko na binuhos ang matinding sakit. Dito na ako umiyak ng lubos. Mas lumabo pa ang mga mata ko dahil sa saganang mga luhang susunod pang tutulo. Napakasakit isipin na kayang bumitiw ng mga gano'ng klaseng salita ang aking mahal na ama. Napakasakit isipin na kaya niya akong tanggalin sa buhay niya ng gano'n kadali. 

"Tol... huwag mo kaming iwan." pagmamakaawa ni kambal habang umiiyak na hindi ko namalayang nakayakap na sa akin. "Tol, please..." 

"Adam, anak... Adam..." hagulhol ni Mama habang nakayakap na rin sa akin. "Huwag mo kaming iwan, anak. Huwag mo kaming iwan..."

Mas lalo akong napaiyak. Mas lalo akong nasaktan. Sila ang aking lakas, ngunit sila rin ang aking kahinaan. Ngunit kailangan ko pa ring ipagpatuloy ang aking buhay. Kailangan kong putulin ang kanilang pagkalumbay.

Muli akong tumayo. Pinahiran ang mga luhang tumulo, ngunit may umaagos pa ring bago. Sinikap kong patatagin ang aking puso kahit nahihirapan pa sa ngayon. Ngunit kailangan... kailangan kong gawin alang-alang sa pamilya ko.

Kaya lakas-loob kong binitiwan ang mga katagang ito sa harap nina Mama at kambal; 

"Ma, 'Tol... kayo na'ng bahala rito."