Chapter 7 - Prom

Adam/Eve's POV

~ When I see your face,

There's not a thing that I won't change

'Cause you're amazing

Just the way you are...

And when you smile,

The whole word stops and stares for awhile

'Cause girl, you're amazing

Just the way you a— ~

"Puta ka, Bryan!" malakas na sigaw ko kay kambal sabay bato sa kanya ng aking bag kahit ang kabuuan ko ay napakabasa. Halatang hindi siya nagmind sa pagbukas ko ng pinto dahil sa pag-concentrate niya sa pagkanta at pag-gitara kaya binato ko na rin siya. "Napakalaki ng kasalanan mo sa 'king demonyo ka! Argh!" dagdag ko pa saka malakas na sinara ang pinto ng aming kwarto.

"Anak ng... ano na naman bang kasalanan ko, ha?" galit naman niyang tanong sa 'kin. "Gusto mo bang mamatay? Muntik mo nang sirain ang gitara ko, ah!"

"Huwag ka ngang magkunwari na wala kang alam sa sinasabi ko! Gusto mo bang paputukin ko 'yang itlog mo?! Haaah?! Bwisit ka!!!"

"Ano ba kasing kasalanan ko?!" animal kang tao ka! Ang galing mo talagang umarte! Peste!

"Buset ka talaga! Buset ka sa buhay ko! Aaarrgghh!" nakakainis kasing isipin na ako pa ang magsasabi sa kanya kung bakit ako naiinis ngayon when he's completely responsible of all my anger right now! At alam kong hindi siya manhid dahil matalino rin siya! Waaahh gusto ko siyang prituhin ng buhay punyeta!

"Buset ka rin! Hindi ko nga alam 'yang mga pinagsasabi mo!"

Saglit akong pumikit, kinuyom ang dalawang kamay, at dahan-dahang huminga upang mabawasan ng konti ang inis ko sa demonyo kong kambal.

"Sige. Wala kang alam sa mga pinagsasabi ko? Eh kung sabihin ko sa 'yong alam mo pala kung sino si Stacy. Sabihin mo nga? Sabihin mo kung anong dapat kong gawin sa 'yo!"

"S-Stacy?" kunyare pa siyang napaisip sa pamamagitan ng kanyang paglalaro sa kanyang panga. "Hmm teka teka..." tumayo pa siya ng dahan-dahan habang hindi pa tapos sa pag-iisip kuno.

"Stacy Stacy Stacy..." nakatingin naman siya sa kisame habang papalapit na sa akin. PS, ang hirap talaga kapag may roommate kang mas malala pa kay Budoy. "Kilala ko siya!"

"Aray!" sigaw ko nang mapaupo ako sa sahig dahil sa kanyang malakas na pagtulak. "Puta kaaa!" sigaw ko ulit nang agad akong makatayo upang habulin siya. Pero mabilis siyang tumakbo sa loob ng CR at isinara ang pinto nito.

"Bwahahahaha!!" tawa niya mula sa loob. Lord, patawarin niyo po ako kung magiging kriminal ako dahil dito sa kapatid kong gago!

"Buksan mo 'tong pinto! Papatayin kitaaaa!" inis kong sigaw habang hinahampas ang pinto ng malakas sa pamamagitan ng kanang kamay.

"Mukha ba akong magpapapatay sa 'yo, ha? Bobooo!!! Wahahahaha!!"

"Tangina mo, Bryan!!!"

"Tangina mo rin, Adam!!!"

At halos isang oras na kaming nagsisigawan na parang aso't pusa. Wala nang mas bubwisit pa sa gabing ito sa hitsura kong napakabasa habang may demonyo sa loob ng CR na tawa ng tawa.

"Kapag hindi ka lumabas diyan, sisirain ko 'tong gitara mo!" pananakot ko. Mas mahal niya kasi ang gitara niya kaysa sa 'kin.

Hindi na siya umimik. At dahil napagod na rin ako, napilitan na rin akong magbihis kahit nandito pa ako sa kwarto. Gumamit naman ako ng tuwalya in case of emergency.

Umupo na rin ako pagkatapos magpalit ng damit sapagkat nararamdaman ko na ang matinding pagod. Parang gusto ko na ring matulog. But don't worry. Hindi ko sinira ang gitara niya.

Hindi nagtagal, pinaubaya ko na lang ang aking katawan sa ibabaw ng kama kaya unti-unti na ring pumipikit ang mga mata ko. Gustuhin ko pa mang gumising, tila naging magnet naman ang aking sarili sa napakalambot kong kama. Hanggang sa,

"Yuuuck!" reklamo ni Bryan nang matamaan ang kanyang mukha sa binato kong brief na napakabasa.

"Karma's a bitch!" pataray kong sagot. Wahahaha! Effective pala talaga ang quiet effect. 'Buti nga sa kanya!

Two weeks later, mangyayari na rin ang aming inaasahan. Ngayong gabi na kasi ang aming JS Prom. Mas tinodo pa ang pag-shortened ng mga subjects namin to the point na hanggang lunch time na lamang ang aming klase. Everyone was getting ready, including me, of course! I. Am. So. Excited.

"How's your gown, bestie?" tanong ko kay Emma habang kumakain kami ngayon sa canteen.

"Well, wala namang problema. Actually, excited na nga akong suutin 'yon, eh. Two-purpose gown kasi." sagot niya.

"Wow! 'Yung kayang gawing long at short skirt?!" tanong ko na lumaki pa talaga ang mga eyeballs ko.

"Oo! Hmmm... sana magustuhan ng kambal mo hihihi!" sagot niya.

"Ay hala siya? Hahaha, hay naku bestie. 'Yung kambal ko? Magkakagusto sa 'yo? Sus! Asa ka pa!"

"Hala? Ikaw, ah! Ang sama mo talaga!" hinampas niya ang kamay ko with a glare. "Saktan ka sana ni Allan." pataray niyang sabi.

"Huy, 'eto naman, joke lang! Hindi ka naman mabiro!"

"Nyenyenyenye..." parang batang sabi niya.

"Ampanget mo." tukso ko.

"Kabayo!"

"Palaka!"

"Unggoy!"

"Balyena!"

"Bil-mmm!"

Hindi niya natapos bigkasin ang tukso niya sa 'kin dahil nilagyan ko na ng puto ang bibig niya.

"Oh, nguyain mo na 'yan. Bawal magsalita kapag puno ang bibig. Hahahaha!" mala-bitchesa kong tawa.

Pagsapit ng dilim, nagsidatingan na rin ang mga estudyante. Lahat sila ay naka-casual attire parehas ko. 'Yun nga lang, kahit anong makeup nila, kahit gaano kamahal tingnan ng mga suot nila, ako pa rin ang pinakamaganda. Choss hahahaha!

As the first part of the program, in-introduce muna ng dalawang napiling emcee ang mga sections ng 3rd year at 4th year ng school namin.

"IV-Diamond!" announcement ng babaeng emcee kaya agad namang pumalakpak ang mga teachers ng Academy. Kaya 'eto na! Rarampa na ako, mga beshy!

Pero dahil strikto ang Woolridge, pinilit ko na lang na maging lalake upang bumagay naman ang diyosa kong kapares na si Emma sa akin.

"IV-Gold!" announcement naman ito ng lalakeng emcee. Seksyon na 'yan nina Allan at Bryan. Gusto ko sanang lumingon para makita si crush pero hindi pwede dahil malapit kami ni bestie sa mga teachers.

"IV-Jade!" 'yung babaeng emcee ulit. Seksyon 'yan ni Keila. And to be honest, wala akong pakialam.

"IV-Sapphire!" 'yung lalakeng emcee na naman. Seksyon naman 'yan ni Angel ang Sapphire. Ang ganda niya rin ngayon, in fairness! Well, I got to see her dahil parehas siya sa 'min ni bestie na nasa first row. Hmm, masyadong naman yatang gwapo itong si kambal para mahulog sa kanya itong dalawang diyosa na kilala ko.

"IV-Emerald!" kina Jake, Stephen at Carlos 'yan.

"IV-Amethyst!" wala akong kakilala diyan. Basta mga tao rin ang mga nabibilang sa section na 'yan.

Sunod namang tinawag ang lahat ng sections ng 3rd year. Nang matawag na lahat, doon na man ipinatugtog ang opening dance. Madali lang naman itong sayawin ng lahat at ginawa lamang ito last week, nang magsimula na rin ang run through practice ng Prom. I can still remember Allan how very generous he was sa pagiging katuwang ko sa pagturo ng steps nito sa lahat ng junior and senior students ng school. Pero ngayon, ang ka-partner ko na ay si Emma. Ang partner naman niya ay isang kaklase niyang babae na hindi ko naman kilala.

Sumunod naman ang opening prayer sa pamamagitan ng choir ng school, na kumanta na rin sa Lupang Hinirang at hymn ng Woolridge Academy. Nagbigay rin ng opening remarks ang School President, at iilan pang mga malalaking pangalan sa school saka naman sumunod ang Lighting of the Candle. Pinatugtog naman ang At the Beginning nina Richard Marx at Donna Lewis bilang background music sa part na ito.

~ We were strangers starting out on our journey

Never dreaming what we've had to go through

Now here we are and I'm suddenly standing

At the beginning with you

No one told me I was going to find you

Unexpected, what you did to my heart

Now I lost hope, you were there to remind me

This is the start...

And life is a road that I wanna keep going

Love is a river I wanna keep flowing

Life is a road now and forever

A wonderful journey

I'll be there when the world stops turning

I'll be there when the storm is through

In the end, I wanna be standing

At the beginning with you... ~

Matapos nagsindian ng kandila ang mga estudyante, nagkaroon rin ng pasahan ng mga responsibilities ang mga napiling Junior at Senior students sa stage. Kasali na roon si kambal, dahil Songbird siya last year. Kaya ngayong nasa Senior na siya, ipapasa na rin niya ang trono niya sa isang Junior student na napiling gaganap na Songbird for the next school year. And of course, 'yon din ang gagawin ng ibang mga piling Senior students sa Juniors. Medyo natagalan ang pagsimula ng part na 'to sa program, since lahat ay galing sa baba ng stage upang makisayaw sa opening dance ng Prom. At first, maraming mga teachers ang nagsuggest na papuntahin na lang agad sina kambal sa stage, ngunit majority of the teachers ang nagdecide na silang lahat mismo ay kailangang sumali sa opening. Kaya ang ending, ganito na ang nangyari.

Matapos ang part na 'yon sa program, muling pinatugtog ang opening dance, pero agad namang natapos. Pinatugtog kasi iyon upang makapag-exit ng proper ang lahat ng mga Seniors at Juniors. Sumunod naman ang segment na Cotillion. Kami ni Allan na bilang mga choreographer, kami na rin ang nag-assist sa mga sasayaw na students sa baba ng stage. Nang maayos na lahat, pinili naming dalawa na manatali sa bandang gilid ng dancers' area upang mabantayan ng mabuti ang performance nila.

Ang genre pala ng Cotillion na itinuro namin ay contemporary dance. Hindi naman gaano kahirap ang mga steps sapagkat madali naman itong nakuha ng mga sumali. So far, mas maayos naman ang batch ngayon kumpara sa last year. Karamihan kasi sa kanila ngayon ay likas na may talent.

"We did a great job, Adam-uh, Eve." kibo ni Allan nang matapos na ang Cotillion. Hanggang ngayon, he's still having some trouble of calling me in feminine. Ang cute pa naman niyang tingnan 'pag nagkamali.

"Salamat sa 'yo." pasimple kong sagot.

"Apir?" alok niya saka itinaas ng bahagya ang kanang kamay.

"Apir!" sang-ayon ko. So, yeah. Nag-apir kami hahaha! Pero mas mabuti sana kung hug ang in-offer mo sa 'kin, Allan. Gusto ko kasing ma-experience ang mayakap ka char.

Maya-maya, ang reigning Prom King and Queen naman ang pumunta sa stage. But not to give away their crowns yet. Instead, they will give us a serenade! Yes, Emma is also the Prom Queen last year. What can we say? Mala-diyosa ang ganda ni bestie, eh. Alam kong hindi na dapat banggitin pa ang Keilang 'yon because she's waaay out of here, but for me? Wala nang binatbat 'yang mukha niya sa pwet pa lang ni bestie. Ang bitter ko talaga hahaha!

Ang bandang kasama nina kambal at bestie ngayon ay personal band talaga ni kambal. Dahil sa passion niya talaga ang music, he decided to form a band na karaniwan namang kumakanta sa kahit anong events dito sa Woolridge Academy. And if you're asking me kung ano ang name band nila, well... it's called, 'The Silent Killers'. Oh, 'di ba? Parang nakakatakot.

~ Do you remember the nights

We'd stay up just laughing

Smiling for hours

At anything

Remember the nights

We drove around crazy in love ~

Bryan did become the Songbird last year for a reason. Sa sobra kasing ganda ng boses niya, parang nakakalimutan ko lahat ng mga kademonyohan niya laban sa 'kin. Sayang. Kasi hindi ako nabiyayaan ng ganyang talent.

~ When the lights go out

We'll be safe and sound

We'll take control of the world

Like it's all we have to hold on to

And we'll be a dream ~

Sumunod namang kumanta si bestie. Of course, hindi lang beauty ang meron siya! May brain at talent din! And as her bestie, napaka-proud niya lang tingnan habang kumakanta ngayon sa stage.

~ Do you remember the nights

We made our way dreaming

Hoping of being

Someone big

We were so young then

We were too crazy

In love ~

Matapos namang nagsolo part si bestie, nagduet naman silang dalawa. And I must say na perfect match ang mga boses nila.

~ When the lights go out

We'll be safe and sound

We'll take control of the world

Like it's all we have to hold on to

And we'll be a dream

Whoa whoa

Whoa whoa

Whoa whoa ~

Muli nilang kinanta ang chorus. At nag-adlib pa si bestie ng napakataas na notes! Jusko, ang galing niya!

~ When the lights go out (And when the lights go out)

We'll be safe and sound (We'll be safe and sound)

We'll take control of the world

Like it's all we have to hold on to

And we'll be (And we'll be)

When the lights go out (And when the lights go out)

We'll be safe and sound (We'll be safe and sound)

We'll take control of the world

Like it's all we have to hold on to

And we'll be a dream ~

Nagpalakpakan naman ang lahat nang matapos nila ang kanilang first song. At bilang supportive twin at bestie, nagstanding ovation pa ang lola niyo. By the way pala mga besh, kasama ko sa iisang round table ngayon ang mga barkada ni kambal. And guess what? Magkatabi kami ngayon ni Allan.

Agad namang sumunod ang second song nila. Instrumental pa lang, muli namang naghiyawan ang karamihan. Well, itong susunod kasi na kanta, ay ang kantang pri-nactice lang naman ni kambal no'ng binato ko siya ng bag dahil sa kagaguhan niya.

~ Oh, her eyes, her eyes

Make the stars look like they're not shining

Her hair, her hair

Falls perfectly without her trying

She's so beautiful, and I tell her everyday... ~

"WAAAHHHH!" sigaw naman ng lahat dahil tumingin si kambal kay bestie nang kantahin niya ang line na "She's so beautiful". Aysus! Humaharot!

~ Yeah, I know, I know

When I compliment her,

She won't believe me

And it's so, it's so sad to think

That she don't see what I see

But everytime she asked me,

'Do I look okay?'

I say... ~

Nakisabay naman kaming lahat sa chorus. Well, sikat naman kasi si Bruno Mars dito sa aming school. I mean, bakit naman hindi? Haha.

~ 'When I see your face

There's not a thing that I won't change

'Cause you're amazing

Just the way you are... ~

Pesteng Allan 'to! Sa akin pa naman tumingin nang makisabay siya sa lines na "Cause you're amazing just the way you are"! Nananadya ba siya?! Mygaaad! Ayokong mag-assume! Ayokong ma-hopiaaaa!

~ And when you smile

The whole world stops and stares for awhile

'Cause girl, you're amazing

Just the way you are...' ~

Matapos namang kumanta si kambal ng Just The Way You Are, sumunod naman siyempreng nagsolo part si bestie. Pero bago siya kumanta, saglit muna siyang bumati sa aming lahat.

"Good evening, Wonders!"

"WOOOHHH!" sigaw naman naming lahat. Wonders nga pala ang tawag sa aming mga estudyanteng nandito sa Woolridge Academy. And for bestie's outfit right now, suot niya ang gown na sinabi niya sa 'kin kanina, pero hanggang tuhod muna ang haba nito.

"May I just say... how gorgeous we are tonight!" everytime she stops saying for awhile, humihiyaw naman kaming lahat bilang pagsuporta.

"So, I was thinking..." pagsisimula niya sa speech niya habang dahan-dahang pinasyal ang buong stage. Nagsimula namang tumugtog ang band ni kambal, bilang background music sa sasabihin niya.

"We have been here in Woolridge Academy for years. And for those years, we encounter a lot things. Things that are so many, that some of them-or I mean, most of them... became very important in our lives. Am I right?"

"WOOOOHHH!" feedback na naman.

"And because we consider those things very important... we create them as memories even if they're good, or bad. And to those memories, I believe they're not just about something. I believe they're about someone, who has been our everything."

"WOOOHHH!" muling sigaw namin. Ito 'yung gusto ko kay bestie kapag kumakanta, eh. Palaging may patama sa mga speech! 

Habang patuloy siya sa pagsasalita, palakas naman ng palakas ang instrumentals. Pa-thrill lang ang peg.

"Let's be specific. There are hundreds of people we meet every single day that we can always remember, but I believe we always go back to someone who gave us an impact that is stronger than everything else. And then you choose that part to be your story. Where you set yourself as a main character, and that person is your partner. And since that is your story... you try to control things, hoping you would be with that person in the end. There are chapters, there are plot twists, there are conflicts... and there are villains, but you don't care! You don't care about anything at all, because everything is possible!"

At huminto saglit ang background music sa pamamagitan ng dalawang beses na pagkaskas ng mga gitara.

"Cause this, is The Story of Us. Go!"

Muling nabuhay ang musika na may kasama pang pagtalon ng banda. May pa-hair flip pang nalalaman si bestie na kahit nagmumukhang timang, bumabagay naman sa hype ng kanta.

~ I used to think one day

we tell the story of us

How we met and the sparks

flew instantly

And people would say,

'They're the lucky ones'

I used to know my place

was a spot next to you

Now I'm searching a room

for an empty seat

'Cause lately, I don't even know

what page you're on

Oh, a simple complication

Miscommunications lead to fallout

So many things that I wish you knew

So many walls that I can't breakthrough ~

Halos kaming lahat ay naging baliw naman nang dumating na rin ang chorus ng kanta.

~ Now I'm standing alone

in a crowded room

And we're not speaking

And I'm dying to know

Is it killing you like

it's killing me, yeah

I don't know what to say

Since the twist of fate when

it all broke down

And the story of us looks a lot

like a tragedy now ~

"Can we sing and jump?!" request pa ni bestie kaya naging wild naman kami sa instrumental part ng kanta.

~ This is looking like a contest

Of who can act like the careless

But I liked it better when you were on my side

The battles in your hands now

But I would lay my armor down

If you say you'd rather love than fight

So many things that you wished I knew

But the story of us might be ending soon

Now I'm standing alone

In a crowded room and we're not speaking

And I'm dying to know

Is it killing you like it's killing me, yeah

I don't know what to say

Since the twist of fate when it all broke down

And the story of us looks a lot like a tragedy now, now, now

Now, now, now

Oh now, now, nooww...

And we're not speaking

And I'm dying to know

Is it killing you like it's killing me, yeah

I don't know what to say since the twist of fate

'Cause we're going down

And the story of us looks a lot like a tragedy now

The End ~

"YEEEAAAHHH!!!" sigaw at palakpak naming lahat nang matapos na si bestie sa pagkanta. Nakakatawa mang isipin, pero nagmistula kaming galing sa rambulan dahil sa performance niya. Adik lang te? Hahahaha.

Nang mag-exit na si bestie at ang The Silent Killers, iniligpit naman ng mga staffs behind the show ang mga instrumento. Pagkatapos naman ay muling nagsalita ang mga emcee sa gilid ng stage.

"Wow! That was such a killer performance from The Silent Killers!" halata sa tono ng babaeng emcee ang pagka-impress sa banda.

"Indeed, partner! They never failed us to be impressed, for they can always set the stage on fire, fill us knives and bullets, and leave our mouths open with the shape of 'O'!" mabulaklak naman na pagsang-ayon ng lalakeng emcee, na may pa-wow pa na expression ang mukha sa huli. Natawa tuloy kami ng konti. Parang timang, eh.

"Moving on to the next performance," patuloy ng babaeng emcee na ikinagulat naman namin. Akala kasi namin, awarding na. Pero may pahabol pa pala. "...is an interpretative dance from the select 4th year students."

Nagtinginan naman kaming mga nasa table, including Emma and Bryan na kararating pa lamang sa table namin. At sa announcement ng emcee, wala ni isa sa amin ang may ideya kung sinong mga 4th year students ang tinutukoy.

"The first student is a multi-talented woman, a champion in Philippines' Greatest Ballerina Competition for three consecutive years, and the cheering squad captain for WA Dragons." sabi ng lalakeng emcee.

"The second student is a multi-talented superstar, one of the biggest prides in Woolridge Academy. Third place in Asia's Dance Philippines 2011, second place in Dance America 2012, and second place in Dance For Life 2013. Ladies and gentlemen, please welcome..." pagbibitin pa ng babaeng emcee. At sa mga sinabi nila, do'n ko na-realize kung sino ang mga tao na tinutukoy nila. Dahil dito, hindi ko naiwasang magmura sa aking isip. Shit!

"Ms. Keilandria Ramirez and Mr. Allan Harold Sales!" magkasabay pa nilang binigkas.

"What?!"

"Si Keila at Allan sasayaw?!"

"Di ba, wala na sila?"

"That's what I thought!"

Iilan lamang 'yan sa mga narinig naming bulungan mula sa mga students. Nagkatinginan naman kaming nasa iisang table, at halata kay Allan na wala siyang alam sa sinabi ng mga emcee. So it's very obvious na ang may pakana nito ay ang bitchesa niyang ex. How insensitive, Keila.

"Couz, hindi mo kailangang pumunta roon." sabi ni bestie kay Allan.

"Bro, hindi mo alam 'to?" tanong ni Carlos kay Allan.

"Why is she doing this to you?" si Jake naman.

"Sabihin natin sa mga emcee na wala kang alam tungkol dito, Allan." si kambal.

"Bro, okay ka lang?" si Stephen.

"Y-Yes... okay lang ako." parang wala sa sariling sagot ni Allan. Masyadong halata sa mukha niya ngayon ang pagkabigla. Bwisit ka, Keila. Selfish ka talaga!

"Allan!" pa-cute na tawag ni Keila sa crush ko. Nasa stage na pala ang bruha. Halatang naghihintay na kay Allan. "You need to come here naaa. Sasayaw pa tayo, oh. Yiiieee!"

Bitch! Skandalosa!

Muli kaming tumingin kay Allan upang suriin ang kanyang kalagayan. Nanginginig siya. Nakakuyom pa ang mga kamay na kulang na lang ay suntukin ang mesa. Pinatigas na rin niya ang mga ngipin niya, nagpapahiwatig ng matinding galit laban sa ex niya.

"Allaaan, your baby is waiting. Hurry up na kasi hindi naman dapat maghintay ang mga babae." patuloy pa ni Keila. Ugh, what's her problem?! Can someone please get her off the stage?! Nakakainis siyaaaa!

"Couz, sabihan na natin ang mga emcee na-"

"I'll go." pagpuputol ni Allan sa sinabi ni bestie-wait, what?! Pupunta siya?!

"Allan!" pagpipigil ni kambal at ng mga barkada niya kay Allan.

"It's fine. It's just a dance." diretsong sagot ni Allan kaya tumungo na lamang siya sa stage.

Nang silipin kong muli si Keila, makikitang masaya na ulit ang bruha dahil nakuha na naman niya ang gusto niya. Kung pwede lang pumatay.

Pumalakpak na lamang ang karamihan nang makarating na rin si Allan sa tanghalan. Dahil sa professional dancer siya, ipinakita na lamang niya ang kanyang matamis na ngiti sa lahat. Masakit mang tingnan, pero tiniis ko na lamang ang paghawak niya sa kanang kamay ni Keila upang sabay na magbow silang dalawa. Unti-unti na rin silang nagkaharap, hanggang sa nagsimula namang tumugtog ang kantang sasayawin nila.

"Bestie..." tila nakikiramay na pagsambit ni Emma sa akin. "Tandaan mong hindi idea ni Allan 'to, okay?" patuloy pa niya saka hinaplos ang aking likod. Malungkot na pagtango na lamang ang aking sinagot. Marahil hindi ako jowa ni Allan, pero hindi ibig sabihin no'ng wala na rin akong karapatan na masaktan. Me seeing him with any girl can always give me so much pain. Always.

~ The day we met

Frozen, I held my breath

Right from the start

I knew that I've found a home for my

Heart beats fast

Colours and promises

How to be brave

How can I love when I'm afraid to fall?

But watching you stand alone

All of my doubts

Suddenly goes away somehow

One step closer...

I have died everyday waiting for you

Darling, don't be afraid

I have loved you for a thousand years

I love you for a thousand more... ~

Seeing them dance is so perfect. Kung hindi lang namin alam na ang dalawang ito ay mag-ex, hindi malayong iisipin namin na magjowa silang dalawa sapagkat napakatindi ng chemistry nila. Hindi rin malayong isipin na sinayaw na nila ito dati pa sapagkat napaka-synchronized nilang dalawa. At habang pinapanood ko sila, isa lang ang pumasok sa isip ko...

Sana... naging babae na lang ako.