CHAPTER TWENTY

LALONG bumigat ang pakiramdam ni Jercelle dahil sa hindi inaasahang paghaharap at pag-uusap nila ni Bricko. Napansin naman iyon ni Julan habang pauwi na sila at sakay sa kotse nito.

Nag-alala agad ito at tinanong siya kung didiretso muna sa clinic para magpa-check-up. Tumanggi naman siya at idinahilan ang pagod sa dami ng paper works.

"Are you sure na kaya mo pa?"

"Of course. Magpapahinga lang ako pagdating sa bahay."

"Sige. If it's okay with you ay ako na ang pagluluto para sa dinner natin."

"Naku, 'wag na, Julan. Pagod ka din kaya hayaan na lang natin si yaya Sally na magluto."

"Leave it to me, Jercelle. Hayaan mo akong gawin iyon habang nasa bahay mo pa ako. Pag-uwi ko ay hindi ko na magagawa 'yon."

Natuwa siya sa sinabi nito. Dahil kita naman niyang willing talaga ito ay na-excite siya. Gusto niyang matikman ang lulutuin nito para sa kanilang hapunan.

"Are you sure, Julan? Marunong ka ba talagang magluto?"

"I know how to cook. Tingin ko naman ay hindi ako mapapahiya sa 'yo sa bagay na 'yan."

"Talaga lang." Parang nawalang bigla ang sama ng pakiramdam niya. "Ano bang plano mong lutuin?"

"Ipatitikim ko sa 'yo ang specialty ko. I'm sure, you will like it. Malilimutan mo ang pangalan mo kapag natikman mo 'yon."

"Puwede ba na ang lutuin mo ay 'yong... i-iyong makakapagpalimot sa akin kay Bricko?"

Napatawa si Julan.

"Iyon ba talaga ang gusto mo, Jercelle? Ang malimutan na ang Mokong na 'yon?"

"To tell you frankly, nasaktan ako sa break-up namin. Nasasaktan ako dahil minahal ko siya."

"Hayaan mo, Jercelle. Malilimutan mo din ang Bricko na 'yon. Gagawin ko ang lahat para mapasaya ka. Para mawala na ang sakit na nararamdaman mo."

Nakaramdam siya ng tuwa dahil sa sinabi nito. Ang totoo'y umasa siya na mangyari agad iyon para manahimik na siya.

SINIGURO ni Julan na mailuto ng maayos at masarap ang ulam na pagsasaluhan nila for dinner. Bihira siyang magluto sa bahay nila at iyon ay tuwing may okasyon lang o espesyal na araw. Kaya ngayong nag-abala siya para kay Jercelle ay tiniyak niya na masisiyahan ito.

Nag-umapaw naman ang kasiyahan sa dibdib niya nang makitang tuwang-tuwa ito dahil siya na rin ang naghanda ng mesa at tinawag na lang ito at sina yaya Sally para pagsaluhan nila ang nakahaing pagkain.

"It's really a special dinner, Julan." Sabi pa ni Jercelle ng umupo sa harap ng dining table. "Bukod sa mukhang masarap ang niluto mo ay napaka-ganda pa ng preparation. I'm sure, mabubusog ako."

"Thanks. Ako din, marami akong makakain ngayon dahil sa tuwa. Bukod kasi sa kasalo kita ay sure ako na nasiyahan ka sa effort ko."

"Sobra. Ang totoo, Julan, wala sa isip ko na mangyayari ang ganito. Hindi lang pala ang pagtulog mo dito sa bahay ko ang mangyayari kundi may mas higit pa. Thank you so much for the food you cooked and also for the preparations."

"It's really my pleasure, Jercelle. I'm willing to it... always!"

"Kinikilig po ako."

Sabay sila ni Jercelle na napatingin kay yaya Sally nang sabihin iyon. Humagikhik ito at pumislig habang nakaupo sa tabi ni Rexcelle at kasalo nilang kumain.

"Marami din ho akong makakain dahil gaganahan ako dahil ang sweet ni kuya Julan."

Sabay-sabay silang napatawa.

"Yaya, umayos ka nga." Sabi ni Jercelle. "Feeling ko binobola mo si Julan para ipagluto uli tayo bukas. At ma-libre tayo sa trabaho."

Sabay-sabay uli silang napatawa.

"No problem. As what I have said, I'm willing to do it. Again and always. Basta narito pa ako at hindi pa ako pinauuwi ni Jercelle ay pagsisilbihan ko kayo."

"Kuya Julan, huwag ka na po umuwi. Dito ka na tumira."

Magsasalita sana si Jercelle para sawayin si yaya Sally pero naunahan itong sumiyaw at pumalakpak ni Rexcelle.

"Yehey! Dito na titira si tito Julan." Ang sabing tuwang-tuwa. "Hindi na siya uuwi!"

Maluwang ang ngiting tumingin siya kay Jercelle. Namula naman ang mukha nito. Tumungo. Saka pinagsabihan ang anak.

"Hindi pa puwedeng dumito ang tito Julan mo, Rexcelle."

"E, si tito Bricko po, mommy?"

Lalong namula ang mukha ni Jercelle dahil sa tanong na iyon ni Rexcelle. Nahihiya itong tumingin sa kanya na kumibut-kibot ang bibig. Naunawaan naman niyang may gusto itong sabihin na hindi maisatinig. Minabuti na lang niyang putulin ang usapang iyon.

"Let's eat, guys. Masarap ba ang iniluto kong ulam? Rexcelle, anong masasabi mo?"

"Masarap po, tito Julan. Bukas, ikaw po uli ang magluto, ha. Please po."

Napatawa siya. "Sige. Sige. Promise."

Ang pangako niyang iyon ay ginawa nga niya kinabukasan. Siya ang nagluto para sa kanilang breakfast.

"BAKIT... g-ginagawa mo 'to?" Bagama't alam na ni Jercelle ang kasagutan ay tinanong pa rin si Julan. Nang lumabas siya ng kuwarto ng umagang iyon ay nakita niyang nagluluto na ito sa kusina. "Nahihiya ako sa 'yo, Julan. Inaabala na talaga kita."

"Wala ito. Gusto ko ang ginagawa ko at masaya ako."

Tumango siya at pinilit ngumiti. "Thanks."

"At hindi ka nang-aabala, Jercelle. Maling isipin 'yan. Be happy. I-enjoy mo na may taong willing gumawa ng ganito para sa 'yo. At para sa anak mo."

"Napaka-suwerte ko sa pagkakaroon ng kaibigang tulad mo, Julan."

Ini-off ni Julan ang gas stove at humarap sa kanya. Seryoso ang mukha na tinitigan siya ng tuwid sa mga mata.

Kinabahan siya. Hindi niya kayang labanan ang titig nito kaya tumungo siya. Kasabay niyon ay nagsalita ito. At malinaw niya iyong narinig.

"Jercelle, I love you. I can do anything for you."

"Pero..." Nasapo niya ang sariling noo. "Julan, you know the situation. I mean, katatapos ko lang sa isang relasyon. K-kami ni Bricko... In fact, wala pang malinaw na kahahantungan ang relationship namin."

"Hindi ako nagmamadali, Jercelle. Kaya kong maghintay kung kailan ka muling tatanggap ng bagong pag-ibig. Ng bagong karelasyon."

Nakadama siya ng paghanga kay Julan. Dahil sa sinabi nitong iyon ay naiparamdam sa kanya ang kawagasan ng pagmamahal nito. Kaya nasabi niya sa sarili na may aasahan ito sa kanya. Hindi magtatagal at mamahalin din niya ito... sa tamang oras at panahon.

TAKOT man ay itinuloy pa rin ni Salve ang paglapit sa harap ng gate ng bahay nina Bricko ng umagang iyon. Dahil nakita niyang nagwawalis sa may garahe si aling Helen ay nilakasan niya ang loob. Inihanda niya ang sarili sa posibleng magaganap. Kung sakaling pakitaan siya nito ng hindi maganda ay kailangan niyang harapin. Wala namang bago roon dahil noon pa man ay galit na ito sa kanya. Hindi niya alam kung bakit ayaw nito sa kanya at hindi siya matatanggap.

"Pero hindi puwedeng hindi ako tanggapin ngayon ng ina ni Bricko." Bulong niya ng makatayo sa harap ng gate. Inihanda niya ang sarili sa paghaharap nila ni aling Helen. "Ikalawang baby na ng anak niya ang dinadala ko ngayon kaya dapat niya itong tanggapin..."

Napalunok siya nang makitang tumingin si aling Helen. Tila kinikilala siya habang hinahagod siya ng tingin. Kinabahan siya ng lumapit ito.

"S-Salve..?"

Natuwa siya ng makilala nito. Ngumiti siya at yumukod. "Magandang umaga po, tita."

"Ikaw nga. A-anong ginagawa mo rito?"

Tumingin siya sa nakahimpil na taxi sa garahe. Nasa loob pa ng bahay si Bricko, naisip niya. 

Nilingon ni aling Helen ang sasakyan saka nagsalita. "Nagbibihis pa ang anak ko. Kakain pa siya bago magbiyahe. May kailangan ka ba sa kanya?"

"Sana po. Gusto ko po sana siyang makausap."

Binuksan nito ang gate. Inaya siyang pumasok. Nakadama siya ng tuwa dahil doon. Ang inaasahan niya ay aawayin siya nito at hindi tatanggapin. Pero mali. Hindi iyon nangyari. Kaya nga labis man siyang nabigla sa maganda at maayos nitong pagtanggap ay tuwang-tuwa siya. Kaya matapos niyang pumasok sa gate ay napayakap siya dito.

"Tita, salamat po." Sabi niyang nabasag ang boses. Nangilid ang mga luha sa magkabila niyang mata sa labis na kaligayahan. "Salamat po at pinapasok ninyo ako."

"Salve..." Anas ni aling Helen na hinagod ang likod niya.