CHAPTER TWO-II

"Jusmiyo kang bata ka! Saan ka ba nagsususuot at hindi ka man lang nakaalalang tawagan kami ng kapatid mo? Alam mo bang labis kaming nag-alala sa'yo? Pati kapatid mo lumapit na sa mga kaibigan niya para magpatulong sa paghahanap sa'yo!"

Tumikhim si Harvey at magalang na nagsalita. "Good morning ho, kaibigan po ako ni Caryn. Nakita ko po siya sa parke kahapon, basang-basa po siya ng ulan kaya dinala ko muna sa bahay ko. Mataas din po ang lagnat niya kagabi kaya hindi ko siya nagawang ihatid agad dito sa inyo," magalang na paliwanag ni Harvey.

Nagpalipat-lipat ng tingin si Tita sa amin ni Harvey pagkatapos ay napatingin sa nakaupong si Kevin. Ilang sandali pa ang lumipas bago ako inakay ni Tita na umupo sa sofa na katapat ni Kevin, nagsalubong ang aming tingin ngunit agad akong nag-iwas at idinako ang paningin kay Harvey na nanatiling nakatayo.

"Kailangan ko na pong umalis." Pagpapaalam ni Harvey sa amin. Akma akong tatayo upang ihatid ito sa may gate ngunit pinigilan niya ako.

"I'm fine, kailangan mong magpahinga pa huwag mo ring kakalimutang inumin ang gamot mo. Dadaan ako dito sa inyo mamaya para i-check ka, kung okay lang." Tipid akong tumango at nilapitan siya para magpasalamat ng maayos. Ginulo niya ang buhok ko at bumaling kay Tita at nagpaalam, tinapunan niya lang ng tingin si Kevin at saka tumalikod na.

"Ihahatid na kita hijo, salamat sa pag-aalaga sa pamangkin ko. You can come anytime you want, okay lang sa akin.” Nakangiti nitong usal.

"Thank you po.” Sabay nilang tinungo ang pintuan. Naiwan kami ni Kevin sa sala, namayani ang katahimikan sa pagitan namin. Walang may gustong magsalita at kapwa kami nagpapakiramdaman.

"Anong nangyari sa'yo kahapon at bakit hindi ka umuwi kagabi?" tanong niya sa akin.

Napaangat ang mukha ko't napatingin sa kanya. Hindi ako makapaniwala sa tanong niyang iyon, anong nangyari sa akin kahapon? Ano ba ang inaasahan niyang mangyayari sa akin pagkatapos ng sinabi niya?

"Paano mo nalaman ang bahay ko? Ni minsan ay hindi pa kita dinala rito at ipinakilala kay Tita," tanong ko sa kanya na hindi pinagkaabalahang sagutin ang tanong niya.

"Matagal ko ng alam ang address mo, minsan na kitang sinundan dati para masigurong ligtas ka sa pag-uwi. I came yesterday to ask your forgiveness, nakonsensya ako sa bigla kong pang-iiwan sa'yo kahapon." Paliwanag niya at hindi makatingin ng diretso sa akin.

Napatitig ako sa kanya at biglang bumangon ang pag-asa dibdib ko. Sabi ko na nga ba't nagtampo lang siya sa akin kahapon at hindi niya talaga ako iiwan. Nagbabadya na ang ngiti sa mga labi ko nang muli siyang magsalita.

"I'm sorry Caryn, but can you do as I say? Huwag mo namang masamain ang pakikipaghiwalay ko sa'yo. Please don't take it seriously, I mean, huwag mong sayangin ang buhay mo dahil lang sa akin. Let me free from guiltiness and accept the truth." Naipinid ko ng mariin ang bibig ko at pinigilan ang luhang nagbabadya na namang tumulo sa mga mata ko. 

Akala ko babawiin niya na ang pakikipaghiwalay niya sa akin ngunit mas lalong dinagdagan niya lang ang sakit na nararamdaman ko. Parang ibang tao na ang kaharap ko ngayon at hindi na ang lalaking minsan akong pinasaya at iningatan.

"Paano kapag sinabi kong ayoko? Itutuloy mo pa rin ba ang plano mong hiwalayan ako? You know how much you mean to me Kev, you know that I-"

"Hindi ako nagpunta rito para hingin ang opinyon mo. I came here to make it clear Caryn, we're done and whether you like it or not, I'm not going back to you anymore." Naikuyom ko ang mga kamao ko at hindi na napigilan pang lumuha.

"I give you everything I have Kev, why are you doing this to me? What did I do?"

Umiling siya at huminga ng malalim. “Nothing, you’re perfect enough Caryn, but we’re not fated to be together. Ayokong makulong sa isang relasyon na hindi ko na naman gusto, I’m sorry. I really am sorry.”

“Please give me another chance, Kevin. I will do everything you want. Kung kinakailangang ibigay ko ang sarili ko sa’yo just to be with you again, gagawin ko. Mahal na mahal kita at hindi ko kayang mawala ka sa akin.” Pagsusumamo ko at hindi ko na pinigilan pang umiyak.

Napatitig siya sa akin at napalunok ngunit ilang sandali lang ay nag-iwas ito nang tingin at tumayo sa kinauupuan nito. “Just let me go, Caryn. Kung talagang mahal mo ako, makakaya mo akong pakawalan kung iyon ang ikasisiya ko. Huwag kang madamot at intindihin mo ring gusto kong maging malaya.” Sa pangalawang pagkakataon ay tinalikuran niya ulit ako at walang lingon-likod na lumabas siya sa bahay namin.

Sunod-sunod ang pagtulo ng mga luha ko at sa nanlalabong paningin ay binaybay ko ang hagdan papunta sa kwarto ko. Agad kong isinara ang pinto at siniguradong naka-lock iyon bago ako dumapa sa kama at ibinuhos lahat ng sama ng loob ko.

Hindi ko alam kung bakit niya pa naisipang magpunta rito kung pinal na pala ang desisyon niyang hiwalayan ako. Alam niyang mas lalo lang akong masasaktan sa sasabihin niya ngunit pinili niya pa ring puntahan ako at linawin ang pakikipaghiwalay niya sa akin. Iyon lang ba talaga ang rason kung bakit siya nagpunta dito sa bahay? Parang ang hirap paniwalaan ng mga sinabi niya, hindi niya na ako mahal? Kailan pa? Ganoon lang ba talaga kadaling mawala ang nararamdaman ng isang tao? O, may pinagdadaanan lang siya kaya nakipaghiwalay sa akin? Pinili kong paniwalaan ang huling naisip na dahilan kung bakit niya ako iniwan. Bigla akong nabuhayan ng loob, maaaring tama ako at maaari ring hindi pero kailangan kong subukan.

Hindi ako susuko ng ganoon lang, alam kong may konting pagmamahal pa din akong nararamdaman mula sa kanya. Dahil kung hindi ay hindi ito maglalakas loob na puntahan ako dito sa bahay at maghintay hanggang sa pagdating ko. Tama! All I need to do is to try! Kung kinakailangan lumuhod ako sa harap niya at maghabol gagawin ko! Kakalimutan ko ang sarili kong pride para sa kanya, baka sakaling kapag nakita niyang nag-e-effort ako ng sobra ay bumalik siya sa akin.

Nagkulong ako maghapon sa kuwarto ko, tumahan na din ako sa kakaiyak at kinalma ang sarili. Kailangan kong magpahinga at maging okay para bukas may lakas akong harapin ulit siya at kausapin.