CHAPTER 2-I

PAGMULAT ko ng mga mata ay isang makisig na dibdib ang nabungaran ko, dama ko rin ang mainit na hininga na tumatama sa may uluhan ko. Napalunok ako nang matagpuan ko ang sarili kong yakap ng isang guwapong nilalang na mahimbing na natutulog sa tabi ko.

Hindi ko nagawang gumalaw, maingat na iniangat ang paningin ko at pinagmasdan ang maamong mukha ng lalaking mahimbing na natutulog. Tinitigan ko ang buong mukha niya, nakita ko ang kulay itim na nakaguhit sa ilalim na mga mata niya. Pinamulahan ako ng mukha nang maalala ang ginawa nito para lang humupa ang nararamdaman kong matinding lamig kagabi.

Gusto kong manliit at lumayo kay Harvey dahil baka isipin nitong gumagawa lang siya ng paraan para mapalapit dito. Hindi nila kilala ang isa't-isa ngunit sobrang pag-aalaga ang ginagawa niya sa akin.

"Hmm." Narinig ko ang mahinang pag-ungol niya at agad kong ipinikit ang mga mata ko. Ayokong mahuli at malaman niyang gising na ako't pinagmamasdan siya. Baka mas lalong mag-isip ng masama si Harvey kapag naabutan niya akong nakatingin sa kanya.

Naramdaman ko ang maingat niyang paggalaw at ang paglapat ng palad niya sa noo ko. Dinig ko rin ang mahinang pagbuntong-hininga niya na parang nakahinga siya ng maluwag. Maingat niyang inalayo ang katawan niya mula sa akin.

Napakislot ako ng hindi ko maramdaman ang init na singaw ng kanyang katawan, dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at tumambad sa akin ang itsura niyang magulo ang buhok at walang saplot ang itaas na parte ng katawan. Pakiramdam ko lalagnatin ulit ako sa sobrang init na nararamdaman ko. Hindi ko sinasadyang mapatingin sa ilang pirasong abs na nakabalandra sa harap ko. I swear God, I didn't mean to peek!

"Sorry, nagising ba kita? Kumusta na ang pakiramdam mo?" tanong ni Harvey sa akin.

"Okay na ang pakiramdam ko, salamat,” saad ko na hindi nakatingin sa kanya.

"Thank God! You don't know how much I was worried about you last night. I really want to take you to the hospital with your fever. You are shaking, and I don't know what to do," anas pa niya at bumangon na ng tuluyan.

"Pasensya na sa abala." Mas lalong nag-init ang mga pisngi ko sa sinabi niya. Mukhang masyado talaga siyang naabala sa kalokohan ko kahapon.

"No worries, anyway huwag kana munang bumangon. Magluluto ako ng breakfast natin, kailangan mo pang uminom ng gamot para tuluyan ng hindi bumalik ang lagnat mo." Pagkasabi niyang iyong ay hindi na ako hinintay pang magsalita at mabilis na nilisan ang kuwartong iyon.

Bumaling ako sa parteng hinigaan niya, kinuha ko ang ginamit niyang unan at sinamyo tsaka wala sa sariling niyakap ko iyon. Nagulat man ako sa ginawa ko ay hindi ko napigilan ang mapangiti. Pakiramdam ko nabawasan ang bigat ng kalooban ko, kahit papaano nakatagpo ako ng bagong kaibigan at masasandalan.

Nakipagtitigan ako sa kisame at muling inalala ang mga nangyari kahapon. Parang kaybilis lang ng oras, umalis ako sa bahay ng masaya. Nakipagkita ako sa kanya at wala pang isang minuto kaming magkasama ay umalis agad siya't nakipaghiwalay ng walang dahilan. Parang itinapon lang siyang parang basahan nito at hindi man lang inalala kung ano ang mararamdaman ko.

Huminga ako ng malalim at pilit pinakalma ang sarili, hindi masosolusyunan ang problema kung iiyak lang ako ng iiyak. Kailangang gumawa ako ng paraan para bumalik siya sa akin. Naniniwala siya sa second chances.

Bumalik siya sa kuwartong may dalang isang malaking tray na may lamang tatlong klase ng pagkain. Sinangag, pritong itlog at hotdog, may kasama ring isang basong gatas at kape.

"Hindi mo naman kailangan dalhin ang pagkain dito, puwede naman akong magpunta ng kusina para doon na kumain."

Nakangiting umiling ito at inalalayan akong makaupo ng maayos. Habang kumakain ay marami kaming napag-kuwentuhan at mas lalo naming nakilala ang isa't-isa. Masayang kasama si Harvey at hindi ka talaga mabo-bored kapag siya ang kasama mo, dahil sa pagiging palabiro at masayahin nito.

Pagkatapos naming kumain ay sinabi kong gusto ko ng umuwi, tiyak na nag-aalala na ang Tita ko't kapatid dahil hindi ako nagpaalam ng maayos kahapon sa pag-alis ko.

Nagprisinta siyang ihatid ako dahil na rin sa kalagayan ko, nag-aalala pa rin siyang may mangyari sa akin sa daan kapag umuwi akong mag-isa. Pinahiram niya ako ng damit dahil hindi pa raw tuyo ang damit niyang nilabhan niya. Isang pulang plain shirt at jogging pants na pinatungan ko ng jacket na galing rin sa kanya ang suot ko.

"Pasensya na talaga sa malaking abala, Harvey, I'm very embarrassed, right now." Nahihiyang turan ko na itinago pa ang pamumula ng mukha ko sa binata.

"Ano ka ba, okay lang talaga. Magtiyaga ka na lang muna sa panlalaking amoy diyan, don't worry sa susunod na ulitin mo pa iyong ginawa mo maghahanda na ako ng damit para sa'yo." Pagbibiro nito na sinamahan pa ng pagkindat.

Natawa ako sa sinabi niya at hinampas siya sa balikat. "Sira, bakit ko naman uulitin ang kahibangan na ginawa ko. I've learned my lesson."

"Good to hear that, let's go." Nakangiti niyang saad at inalalayan na ako paalis sa apartment niya.

Pagkarating namin sa bahay ay napakunot ako ng noo nang mapansin ang pamilyar na sasakyan sa aming garahe. Bigla ang pagtahip ng aking dibdib at kulang na lang ay takbuhin ang gate ng aming bahay.

Paghinto ng sasakyan ni Harvey ay agad ko siyang hinila pababa at nagmamadaling binuksan ko ang gate at dire-deretsong pumasok sa loob ng bahay. Hindi nga ako nagkamali, sa kanya nga ang kotseng nasa garahe namin.

Nakaupo siya sa tapat ni Tita at tahimik na naghihintay. Anong ginagawa niya rito? Paano niya nalaman ang bahay namin? Ni minsan ay hindi ko binanggit sa kanya ang kinaroroonan ng bahay namin. Naging nobyo ko siya pero kahit isang beses ay hindi ko siya dinala dito sa bahay. May pangako ako kay Tita na hindi ako palasok sa isang relasyon hanggang sa hindi ako nakakapagtapos ng kolehiyo. Ngunit dahil nga sa minahal ko siya kaya nabali ko ang pangako kong iyon.

"Tita," paos kong tawag sa kanya.

Sabay silang napalingon sa amin ni Harvey, mabilis akong nilapitan ni Tita at niyakap ng mahigpit.