CHAPTER ONE-III

Naramdaman ko ang pagtingin niya sa akin at tila hindi ito makapaniwala sa sinabi ko—iyon ang akala ko. Iyon pala ay iba ang nakikita kong pagkagulat sa mukha niya.

"Dahil lang sa hiwalayan niyo kaya nawala ka sa katinuan at naglunoy sa ulan? Nasobrahan ka yata sa mga napapanood at mga nababasa mo. Kailanman ay hindi naging solusyon ang pagpapahamak sa iyong sarili kapag nasasaktan ka o nabibigo dahil sa huli walang ibang tutulong sa'yo kundi ang sarili mo." Napalingon ako sa kanya at muli ay nagtama ang mga mata namin.

May bumangong inis sa dibdib ko dahil sa sinabi niya. Hindi niya ba alam kung gaano kasakit ang iwan ng taong pinakamamahal mo? Hindi ako nagsalita at nagpatuloy lang sa pagnguya, ayaw kong makipagtalo sa taong tinulungan ako’t inaasikaso.

"Bakit ba siya nakipaghiwalay sa’yo? May ginawa ka bang hindi kanais-nais at nagalit siya?"

Umiling ako't nagbaba nang tingin, nagsisimula na namang lumabo ang aking paningin dahil sa luhang nagbabadyang bumagsak sa aking mga mata.

“Iyon nga ang masakit, eh, nakipaghiwalay siya sa akin ng hindi man lang nagpaliwanag kung bakit. Iniwan niya ako at tinalikuran ng hindi man lang nagsasabi ng magandang dahilan."

"Whew! What a jerk! Those kinds of men don't deserve your tears, tahan na. Huwag mong sayangin ang sarili mo dahil lang sa mga walang kuwentang taong katulad ng ex mo."

"But I can't stop it. I can't endure the pain in my heart. It hurts so much to the point that I no longer know what to do! I love him, and my world revolves around him ever since I met him."

"Eh, ‘di umiyak ka ngayon pagkatapos bukas kalimutan mo na siya. Ibuhos mo lahat ng hinanakit mo ngayon at paggising mo bukas ng umaga umpisahan mong ibaon siya sa limot. Move on," utas niya na kababakasan ng kaseryosohan ang boses.

Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya, parang ganoon lang kadaling gawin ang lahat.

Inirapan ko siya at nagkibit ng balikat, palibhasa wala siyang alam sa kung ano ang nararamdaman ko. "Parang ganoon lang kadali ang pinagsasabi mo." Tumawa ako na may bahid ng pait. "Hindi mo ako maiintindihan kasi hindi mo alam ang nararamdaman ko ngayon."

Narinig ko siyang tumawa ng mahina.

"Iyong alin? Iyong pakiramdam na umasa kang okay kayo at masaya? Iyong feeeling na binigay mo na lahat para lang iparamdam sa kanya kung gaano mo siya kamahal? O, iyong pakiramdam na wala ka namang ginawang mali pero nagawa ka pa rin niyang iwan at balewalain?" mapaklang turan niya.

Nakagat ko ang ibabang labi ko at nag-iwas ulit nang tingin sa kanya. Bigla akong napahiya sa pagiging mapanghusga ko, hindi naman kasi halatang bigo rin ito sa pag-ibig.

"I'm sorry," mahina kung utas sa kanya. Sininghalan niya lang ako nang tingin at inilapag ang mangkok na hindi ko namalayang naubos ko na pala.

Namayani ulit ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Nahihiya akong tumingin sa kanya at magsalita. Tinulungan na nga ako't nagmagandang loob ang lalaki pero hinusgahan ko pa din ang pagkatao nito. Huminga ako ng malalim at nilakasan ang loob na tumingin ulit sa kanya.

"Galit ka ba?" untag ko.

Umiling ito't ngumiti. "Nah, naiinis lang. Hindi lahat ng lalaki pare-pareho, Miss. May mga lalaking gago at may mga lalaking nagagago. May mga lalaking nang-iiwan at meron din namang iniiwanan, ganoon din naman sa mga babae. May mga manggagamit at meron din namang ginagamit lang para sa pansariling kasiyahan. Looks can be decieving, maraming nabibiktima niyan. Iyong tipong bumabase lang sa nakikita ng mga mata at sa itsura. In short, don't judge the book the way it looks," litany niya sa akin.

"I said I’m sorry," mahina kong utas sa kanya.

"Apology accepted.” Nakangiti niyang sabi sa akin. Ngumiti na rin ako at lihim na nakahinga ng maluwag. Hindi ko alam kung bakit pero parang hindi ako mapakali nang makita ang kaseryosohan niya habang nagsasalita.

"Caryn," sambit ko, sabay lahad nang naginginig ko pang kamay sa kanya.

Tinanggap niya ang nakalahad kong kamay saka matamis na ngumiti.

Sinapo niya ang noo ko. "Mainit ka pa. Uminom ka na ng gamot at magpahinga ka ulit. Dito ka na magpalipas ng gabi at bukas ka na umuwi. Masama pa rin ang panahon at hindi okay sa'yo ang umuwi na ganyan ang kalagayan mo," aniya na iniabot sa akin ang gamot at isang basong tubig.

"Thank you," usal ko sa kanya at ininom ang gamot na binigay niya. Tango at ngiti lang ang isinukli niya at inalalayan na akong makahiga ulit.

Nang masigurong okay na ako ay tinungo niya ang mahabang sofa na nasa isang sulok lang ng kuwarto niya. Kumuha siya ng extrang kumot at humiga na. Ilang sandali pa ang lumipas at naging tahimik na ulit ang paligid, tinapunan ko ang mahimbing ng natutulog na binata. Hindi ako makatulog, hindi dahil sa nangangamba akong may gagawing masama sa akin ang lalaking kasama ko kundi dahil sa lamig na nanunuot sa balat ko. Hindi sapat ang makapal na kumot para protektahan ako sa lamig.

Tinawag ko siya sa pangalan niya ngunit hindi niya ako narinig, pinilit kong bumangon at balak siyang gisingin. Ibinalabal ko ang kumot sa nanginginig kong katawan at dahan-dahang humakbang palapit kay Harvey.

Nang nasa tapat na ako ng higaan niya ay tinapik ko ang mukha niya ng dahan-dahan. "Harvey…" paos ang boses na tawag ko sa kanya.

Naalimpungatan siya at nagulat nang makitang nakaupo ako sa sahig at nakaharap sa kanya. "What are you doing here? May kailangan ka ba?" Tumango ako't balak magsalita ngunit hindi ko naituloy dahil bigla niya akong kinarga at ibinalik sa higaan.

"Mataas na naman ang lagnat mo, wait, I'll go and take some water and towel." Lumabas siya ng kuwarto at iniwan ako, hinawakan ko ng mahigpit ang kumot at ramdam ko ang panginginig ng katawan ko dahil sa lamig.

Hindi ko na namalayan ang pagbabalik niya dahil biglang nanlabo ang paningin ko at hinihila na ako ng kadiliman.

"Caryn, do you hear me? Anong nararamdaman mo, nilalamig ka ba? God, what I am gonna do?!" natatarantang saad niya.

Sa nanlalabo kong mga mata ay nakita ko ang matinding pag-aalala niya at pagkataranta.

"I'm cold…" utas ko na parang bumubulong lang sa sobrang hina ng boses ko. Maya-maya lang ay may naramdaman akong mainit na bagay sa tabi ko. Awtomatikong isiniksik ko ang katawan ko at doon lang ako nakaramdam ng kaginhawaan hanggang sa tuluyan na akong gupuin ng kadiliman.