Chapter 17: "Ang mga Binhing Itinakda"

Pagkalipas ng limang taon.

Malakas ang buhos ng ulan may isang truck ng karne ang walang habas ang pagtakbo nito ng sasakyan habang nakakabit pa ang earphone  nito. ‘Di niya narinig ang busina ng motorsiklo na gustong mag overtake nagulat na lamang ang driver ng truck ng biglang lumusot sa kanyang harapan ang motorsiklo. Nagpreno ang driver ng truck pero ‘di kumagat ang break dahil sa madulas na kalsada nawalan ng balance ang truck at tumabingi ito dahil dito ‘di napaghandaan ng mitsubishi lancer na kotse ang truck na sumalubong  sa kaniya kaya bumangga siya dito dahilan upang maitulak pa palayo ang truck papunta sa waiting shed kung saan isang babae ang naghihintay ng bus na padating.

Nagulantang sa pagkakatayo si Felicity na mula sa malayo ay may truck na mabilis na paparating sa kanya napapikit at parang napako sa kinatatayuan nito ng sa kawalan ay may isang parang  bulalakaw na enerhiya ang bumalot sa kanya at sa isang iglap ay nasa ligtas na lugar na sya. Minulat ni Felicity ang kanyang mata pero wala na yung taong na nagligtas sa kaniya oh tao nga bang matatawag ito? Isang malaking misteryo ang nabuo sa isip niya ang tangi niya lang naalala ay may isang malakas na kamay ang bumuhat sa kaniya at napahilig siya sa balikat nito at ang tanging pabango nito na pamilyar sa kaniya ang rumehistro sa isip nito.

"Utang ko sa kaniya ang pangalawang  buhay ko." Tangi niya lang nasabi. 

Sa isang banda humahangos na bumalik  si Luis sa kaniyang kwarto butil-butil ang kaniyang pawis habol ang hininga. ‘Di na bago ke Luis ang magteleport. Oh mag astral travel kapag galing siya sa  trabaho at pagod na pagod ay ‘di niya namamalayan na nag astral travel oh magteleport siya. Maging ang paglakbay sa hinaharap ay nagawa niya na.

 Ngunit ang nangyari kanina ay di niya inaasahan. Ngayon niya napagtagni-tagni ang dahilan  kung bakit siya bumabalik sa nakaraan 5 taon na ang lumipas bago  ang kasalukuyan.

Ang babaeng niligtas niya kanina ay ang parehong babaeng lagi niyang napapanaginipan. ‘Di niya alam kung ito ay parte ng kaniyang astral travel pero duon siya dinadala nang kanyang paglalakbay.

Napagtanto ni Luis na mayron siyang kakaibang kapangyarihan isang taon pagkatapos silang iwan ng kanilang ama. 

Lagi niyang napapanaginipan ang kaniyang ama kasama nilang magkakapatid nasa isang tagpo kung saan tinatawag sila habang nasa ilalim sila ng tubig. 

Hindi buo ang detalye nang kaniyang panaginip parang isang hamog  sa umaga na sa sandaling sya’y magising ay humahalagpos ito sa kanyang ala-ala. Muling bumalik sa isip niya ang babaeng niligtas niya.

"Bakit ka bumabalik sa panaginip ko? May kaugnayan ka ba sa aking hinaharap? Ano itong sakit na dumadagan sa dibdib ko nang makita kitang nakahandusay sa aking mga kamay?  Na parang hindi ko kakayaning may mangyari saiyo sa anumang paraan oh dahilan? Sino ka ba sa buhay ko?"  Usal nito sa sarili.

5 taon ang nakakaraan:

Third year high school pa lamang si Felicity  sa Arellano University  samantalang si Luis naman ay graduating student naman sa kursong engineering sa parehong university. Tinapos ni Felicity ang group project  kaya ginabi siya ng uwi. Kasalukuyan siyang naghihintay ng bus sa waiting shed  nang biglang bumuhos ang ulan  hunahangos na napatakbo  si Luis papuntang waiting shed dahil ‘di nya inaasahan ang pagbagsak nang ulan . Pinagpag ni Luis ang kaniyang uniporme at napatingin  kay Felicity na nanonood sa kaniya.  Binawi ni Felicity ang tingin niya dito. Lumusong sa baha si Luis  kaya basang-basa ang sapatos nito pati medyas niya kaya napilitan siyang umupo at alisin at pigain ang medyas sa tabi ni Felicity. 

‘Di napigilan ni Felicity na bumanghalit ng tawa  ng makitang  butas ang medyas na hinubad ni Luis.

"Ahem." Kunwang napaubo si Felicity at lumingon  sa iba nang napalinga si Luis sa kanya.

"Uy pasensya na ha! may amoy ba?"  Natatawang excuse ni Luis dito.

Umiling si Felicity at gumanti ng ngiti. Saka namn pagdating ng bus dali daling nilagay ni Luis ang basa niyang medyas sa bag niya at sinuot ang sapatos. Umupo si  Felicity sa ikatlong raw ng upuan samantalang pumwesto si luis sa likuran nya. 

May dalawang lalakeng sumakay  pagdaan nila sa  Bel air Station tumabi ang isa ke Felicity at ‘yong kasama niya ay sa tapat na upuan pumwesto. Kinutuban si Luis sa porma ng dalawang lalake na parehong nakajacket  at parehong  malilikot ang mga mata sa bawat paligid. Nagmamanman sa mga gadget oh celphone  ng bawat pasahero. 

Walang kamuwang muwang si Felicity sa kanyang katabi. Nang biglang nag ring ang celphone niya at sinagot niya ito.

"Hay! ‘di mo man lang sina-silent ang celphone mo iha!" Usal ni Luis sa sarili niya habang nakamasid kay Felicity  nakita niya na tinutukan ng baril ito.

Nagulat si Felicity at napatayo pero hinaltak siya ng katabi niya  pabalik sa upuan niya. Duon na naalarma si Luis  dali-dali niyang pinahinto ang oras  inutusan niya sa isip na bumaba ang dalawang holdaper at dumiretso sa presinto at magpakulong ng kusa. 

Kinausap niya rin sa isip si Felicity at inutusang walang maalala sa nangyari at saka niya pinagalaw uli ang orasan.

Tumayo si Luis at nakiusap kung pwede tumabi sa kaniya at nagpaunlak na may matamis na ngiti si Felicity ke Luis. 

Bagama’t sa susunod na station dapat baba si Luis ay minabuti niyang lagpasan ito. Hinintay niyang bumaba si Felicity at nang matiyak niyang ligtas na ito saka na siya nag teleport pauwi. ‘Yun ang unang pagkikita nila ni Felicity.

Isang buwan pagkatapos nang pangyayaring ‘yun ay muling nagtagpo ang landas nila.