Chapter Three: "Ang Pagbabalik ng mga ala-ala"

Hinawakan ng nilalang na 'yun ang palad ko at ramdam ko ang malamig na enerhiya taglay na nanggagaling sa kamay niya.

 "Halika may ipapakita ako." Aya niya na sa akin.  Hindi bumubuka ang kaniyang bibig tanging sa isip niya lang ako  kinakausap.

Tinakpan niya ng isang palad niya ang mata ko at sa pag alis niya ng kanyang kamay ay nasa isang tagpo ako ng nakaraan ng aking kabataan.

Nasa baba kami noon flag ceremony ng mga Prep at Grade 1 at isang musmos ang pumukol ng atensyon ko. 

Nakashorts sya nun t-shirt na puti, naka pusod  ang magkabilang buhok at me hawak na pompoms.

 "Foundation day ito ah." Sambit ko sa sarili ko.   

At ang batang iyon na singkit ang mata na nakadungaw sa taas sa bandang 3rd floor ng gusali ng eskwelahan na iyon ay ako  habang ang mga katabi niya ay naglalaro, naghaharutan.

 Siya naman ay nakatingala lang sa taas sa bandang kanan.

 Sinundan ko ang tinitingnan niya. Kinilabutan ako sa nakita ko sa 3rd floor! 

Isang duguang babae na mahaba ang buhok na nakasuot ng puting sillouhette na damit kumakaway sa batang babae sa ibaba.  

Duon ay bumalik sa akin ang mga ala- ala. Ako iyong batang iyon. Musmos pa ako ay nakakakita na pala ako nuon ng  mga  hindi maipaliwanag na nilalang at sa pag aakalang sila lang ay normal din na mga tao.

Ang sumunud na tagpo ay nasa bahay na kami sa apartment na inuupahan namin ng nanay ko sa may San roque Marikina madalas naiiwan ako mag isa kasama ng sanggol ko pang kapatid nuon kasama ng katulong namin. 

Ang nanay ko kasi ay guro at ang tatay ko naman ay nagtatrabaho sa opisina. 

Kahiligan ko na noon  pa maglaro mag isa lalo na pag tag-ulan at hindi makalabas ng bahay at lagi kong kasama sa paglaro ko si Valcan ang batang  lagi lang nakamasid sa akin sa malayo nakatayo duon sa may pintuan sumisilip pagdaka'y nanunuod sa akin habang   ako'y natutulog.

 Kulay pulbos ang kaniyang  kutis at ang mata niya ay mapusyaw na lila kulay puti ang buhok niya na matulis ang dulo ng tenga.

 Inaya ko siyang sumali sa akin at mula nuon ay lagi na kaming magkalaro. 

Nagtataka lang ako na  ang pader namin ay nagkakaron bigla ng lagusan at pag siya ay uuwi na duon siya dumadaan.  

Minsan naisipan kong sumilip sa butas ng pader at nakita ko sa loob ng butas na iyon  ay isang pamilya na nasa hapag-kainan pinagtataka ko lang ay bakit ako nandoon? Kasama ang magulang ko! Napaatras akong bigla sa takot. Totoo ba tong nakikita ko? 

Dali-dali kong tinawag ang katulong namin  at tinuro ang butas sa ding-ding pinipilit ko siyang sumilip sa butas duon. Natatawang sumunod naman ang katulong namin nuon at sumilip siya doon.

"Ate ano nakita mo?" Tanong ko pa sa kanya.

"Iyong sa labas ng kalsada natin. Ano ba nakita mo dyaan?"  Balik na tanong niya. 

Napakamot na natatawa si ate sa akin. Kinwento ko iyong nakita ko at ang kalaro  kong si Valcan ay tumatagos din sa pader na iyon pero hindi siya naniwala sa akin.

Doon na tumigil ang pagtanaw ko sa nakaraan tumingala ako sa katabi ko pinagmasdan ko mabuti ang katabi ko at nangingilid na ang luha kong tinanong ko siya.

"I-ikaw ba ang batang kalaro ko noon?" tanong ko sa kaniya.

Tumango siya ng pag sang-ayon  at hindi ko mawari naramdaman ko ng sandaling iyon ay naghalo ang tuwa at pagkamangha dahil sinong mag aakala na totoo pala mga nangyari sa aking kabataan?

 Sumusundot-sundot ito sa aking panaginip mga putul-putol na tagpo oh eksena sa pag aakala na ito'y bahagi lang ng ala-ala ng isang panaginip pero heto siya sa harap ko! 

"Oo Gwen andito lang ako lagi sa tabi mo lahat ng sandali sa buhay mo. Nandoon din ako lagi kapag nalulungkot ka gustuhin ko man na yakapin ka kausapin ka pero naagaw ka ng atensyon mo sa mundong ito pero tahimik lang akong nagmamasid sayo kuntento nako sa ganung paraan." Lahad niya.

"Hanggang sa dumating iyong  sandali na patawid ka noon at parang wala sa sarili at padating ang  isang sasakyan pinatigil ko ang  oras noon at dali-dali akong sumaklolo saiyo at iyon ang unang pagkakataon na  nakita mo uli ako pagkalipas ng maraming taon." Dagdag nito.

Maraming tanong ang pumasok sa isip ko."

"Sino iyong nakita ko sa lagusan? Bakit andoon ako?" Tanong ko sa kaniya ang sabi niya ako iyon sa mundo nila. Ako at siya ay iisa ang buhay ko na tinatahak ngayon sa mundong kinikilala ko  ay isang repleksyon lamang sa salamin na nakaprogram lang sa aking isipan  isang hologram na na-installed sa aking memorya at gayundin daw ang libo-libong tao na nakakulong sa isang kahon.

Ang nasilip ko daw na lagusan ay ang tulog kong Subconscious mind at iyon  daw ang internal realm ko ang totoong mundo ko!

"Nahawakan mo na ba ang hangin? Oh kahit ang dulo at simula ng buntot ng buhawi? Oh narinig mo na ba ang awit ng mga ibon  sa puno ng mga Methu Selah?" Tanong ni Valcan.

"Nasuyod mo na ba ang pusod ng dagat na tinatawag na lagusan sa  Ecuador? Doon mo matatagpuan ang mundo ng Atlantis." Dagdag pa nito.

 "Nakasakay ka na ba sa matayog na pakpak ng mga Vulture o buwitre kung tawagin? Ang mga ibon na kasing tayog ng agila lumipad." Patuloy niya.

 "Nakita mo bang dumaan  ang mga ibong dumagat oh falcon kung tawagin? Kasinbilis ng kidlat ang kanilang paglipad na lumalabas lamang sa tuwing panahon ng tag sibol." Lahad niya.

"Halika ipapakita ko kung gaano kaganda ang nilikha ng Ama." Aya niya sa akin at sa isang kisap-mata ay nasa tuktok na kami ng pinakamatayog na bundok sa mundo at tanaw ko ang langit  na nakalatag sa mga matatayog na bundok.  

Habang  ang mga ibon na vulture kung tawagin ay malaya silang nakakalipad sa mala-paraisong mundo tanaw ko .

Ang pagbukang liwayway, ang sinag ng araw na mayrong labindalawang  kulay  na sumisikat mula sa Kanluran hanggang Silangan.

Napakaganda ng tanawin!  Nilahad niya ang kamay niya sa akin at sa isang iglap ay lumabas ang kanyang matatayog na mga pakpak apat na pakpak na may kulay ginto at bughaw kung paanong ang mata niya ay nagpalit mula sa lira ay naging bughaw, ang kutis niyang parang mga batong crystal na nagliliwanag. 

Binuhat niya ako ng kaniyang malalakas na bisig at saka siya lumipad napayakap ako at nagtago sa dibdib niya pero kalaunan ay naramdaman ko ang kapanatagan sa mga bisig niya napatingin ako sa paligid ko at napakaganda nga! Walang kasing ganda! 

Dinala niya ako sa mga lugar kung saan nandun ang mga kamangha-manghang mga lugar! 

Ang lagusan pala ay nagkalat sa buong kontinente ng mundo!

 Lagusan papunta sa nakaraan at hinaharap, lagusan papuntang Eden lagusan palabas ng mundong ito!

Nang napagod ako ay bumalik kami sa bundok na yun at dun ay masaya kaming umupo tahimik na nakatanaw sa napakagandang paraiso. 

Luminga siya sa akin pinagmamasdan niyako. Tumingin ako pabalik sa kaniya malungkot ang mga mata na iyon.

"Bakit ka malungkot?" Tanong ko.

"Lahat ng ito'y saglit na mawawala sa ala-ala mo  Gwen dahil haharapin mo na ang bagong yugto ng buhay mo.

"Darating ang lalakeng magpupuno ng mga bagay na hindi ko mapuno sa mundo mo pero babalik ako sa panahon na kailangan mo ako at maalala mo uli ako." Buong lahad niya. 

Hindi ko alam pero parang may punyal na tumarak sa dibdib ko mas masakit mas malalim kaysa sa pag iwan sa akin ni  Mark.

 Umagos ang mga luha ko  sa mata ko  at hinawakan ko palad niya ng mahigpit tinignan ko siya kung maari 'wag na matapos ang sandali na iyon. 

Nagising ako  na nakahandusay sa damuhan  humihikbi pero hindi ko alam sa anong dahilan napahagulgol ako na parang may nawala sa akin na hindi ko alam.

 Ilang gabi ako nagigising na umiiyak pero sa pag gising ko ay para namang hamog na nawawala sa ala-ala ko ang mga  panaginip ko.