Kabanata 13

Kabanata 13:

Siminteryo

SCARLET'S POINT OF VIEW

| intern student |

Kanina pa ako paikot-ikot dito sa Wisconsin University. At ito talagang simenteryo ang nakapagpa wow sa akin.

Oha diba? Saan ka makakakita ng school na may simenteryo sa loob?

"Ang cool." Tila kinikilig kong sambit.

Lumakad ako palapit sa gate ng simenteryo para buksan iyon.

"Anong cool? Hindi ba't ang weird nga nito?"

Sinong nagsalita?

Hinanap ko ang pinanggalingan ng boses na iyon. Nakita ko si Kyra na nakaupo sa harap ng isang mukhang kagagawa lang na lapida. Lumapit ako sa kaniya para makita din ang tinitingnan niya.

Halos manlaki ang mata ko ng mabasa ang nakasulat sa bagay na iyon.

Siya iyong babaeng namatay sa banyo ng bahay namin. Binalingan ko ng tingin ang katabi nito.

Iyong dalawang estudyanteng namatay. Nandito sila nakalibing. Hindi sila nakalabas ng school.

"Wala silang balak na palabasin tayo dito. They did everything in purpose." Sabi ni Kyra.

"Ha?"

"Kaya nila hinihigpitan ang mga exams na ginagawa nila ay dahil gusto nilang konti lang talaga ang makapasok sa paaralang ito. Hangga't maari ay gusto nilang ilihim ang lugar na ito. Pero dahil sa kuryusidad ng bawat isa sa atin ay nakulong tayong lahat dito."

"Y-you mean?" Hindi ko gusto ang sinasabi ni Kyra.

Hindi tamang pahinain niya ang loob ko. Pero. She was just stating the fact. Alam ko iyon. Napag-uusapan narin namin ni Alexandria ang bagay na iyon.

"I guess— we all end up here. In this cemetery. Dito tayong lahat babagsak." Malungkot niyang sabi. Napayuko siya. Napansin ko ring nagpunas siya ng pisngi. She's crying.

"No, were not." Sabay kaming napalingon ni Kyra sa nagsalita. Si Clarrise iyon. "Kung magtutulungan tayong lahat na mahanap iyong killer ay makakalabas tayong lahat sa lugar na ito." Sabi niya.

Nabigla kaming pareho ni Kyra.

"Where do you get that idea?" Napatayo si Kyra. Hinarap nito si Clarrise.

"My brother. He was here, one year ago." Pagsisimula niya. Tahimik lang kaming nakatunghay sa kaniya. It was her first time talking to us, kaya naman bukas na bukas ang dalawa kong tenga. I want to listen carefully. Gusto kong marinig nang mabuti ang mga sasabihin niya.

"Kahit nakulong siya dito ay nakagawa siya ng paraan para ma-contact ako. And the last thing he said was. There is a way to escape this prison. He just need to find the killer."

"Find the killer, and then what?" Tanong ni Kyra.

"Patayin ito." Matigas pero mahinang sagot ni Clarrise.

Napalunok ako. Hindi ko kayang gawin iyon. I'm not a murderer! Isa lang akong simpleng estudyante. Hindi ko kayang pumatay ng tao.

"Iyong kapatid mo? Nakalabas ba siya?" I asked.

Napayuko si Clarrise. Tila biglang bumagsak ang balikat niya.

"Hinahanap ko parin siya hanggang ngayon. Kaya nga ako nandito."

---

MARCUS'S POINT OF VIEW

(Clarrise brother)

<<< FLASHBACK <

"Kuya sabihin mo, ok ka lang ba?"

Dinig ko ang paghikbi sa boses ni Clarrise. For sure ay umiiyak na naman siya. Umiiyak siya nang dahil sa akin.

"Risse, I'm fine. I promise, hindi sila magtatagumpay na patayin ako. Alam ko na kung paano makalabas dito." Pagkakampante ko sa kaniya.

"Makakalabas ka na? Paano?"

"I just need to find the killer. Kailangan ko siyang unahan. Kailangan ko siyang patayin."

"Gagawin mo iyon?"

"Oo. Iyon lang ang paraan."

"Susunod ako diyan. Tutulungan kita!"

"No Risse, ayokong gawin mo iyan. Ipangako mo sa akin, kung sakali mang hindi ako makalabas dito ay hindi ka gagawa ng paraan para mapunta sa impyernong lugar na ito! Promise me that! Kilala kita, alam kong gagawa ka ng paraan para mapuntahan ako. Ayokong gawin mo yun Risse, ayokong mapahamak ka."

"No kuya, ayoko! Kailangan mong makalabas diyan, kung ayaw mong ako mismo ang pumunta diyan. Please kuya, I need you here."

Nakarinig ako ng mahihinang kaluskos sa likuran. May nanunuod sa akin.

"Ok. Lalabas ako, kahit ano pa ang mangyari. I love you Risse."

Huling sinabi ko sa nag iisa kong kapatid bago ko ibinaba ang hawak kong telepono. Sana nga ay makalabas pa ako sa lugar na ito.

Hanggang sa isang napakalakas na paghampas sa ulo ko ang naging dahilan ng pagkatumba ko. Nakita ko ang pag agos ng dugo mula doon, pero wala akong nagawa para pahintuin o punasan man lang iyon.

Pakiramdam ko ay hinang hina ako. Hindi ako makagalaw.

Mula sa madilim na bahagi ay lumabas ang isang babaeng may hawak na tubo. Nakangisi ito.

"GAME OVER!"

---

SCARLET'S POINT OF VIEW

| intern student |

Natigil ang pag uusap naming tatlo ng makarinig kami nang kaguluhan sa labas ng simenteryo. May ilang estudyanteng naghihilahan at patungo sa iisang direksyon.

Dali dali kaming lumabas.

Hinarang ni Clarrise ang isa sa mga ito at nagtanong kung anong nangyayari.

"Meron daw nasaksak. Isang intern student." Nagkatinginan kaming tatlo.

Intern student?

Ang ibig lang sabihin noon, ay isa iyon sa amin. Walang sabi sabing nagtakbuhan narin kaming tatlo papunta sa daang tinahak ng mga nauna sa amin. Nang marating namin ang lugar ay agad nakatawag ng pansin namin ang pinagkukumpulan nila. Isang babaeng estudyante ang binuhat ng dalawang lalaki. Duguan ito.

Agad akong napatakip ng bibig.

"Alexandria?" bulong ko.

Si Alexandria iyon. Sigurado ako do'n kaya mabilis akong tumakbo para lapitan ang dalawang lalaki na may buhat sa kaniya.

"Saan ninyo siya dadalhin?" Tanong ko sa mga ito. Pinasadahan ko ng tingin ang babaeng karga nila. Wala siyang malay.

Is she dead?

"Kaibigan ka ba niya?" Tanong noong isang lalaki.

"Oo. Saan 'nyo ba siya dadalhin?" May pag aalalang tanong ko. "P-patay na ba siya?" Nagsisimula na akong maiyak.

Si Alexandria lang ang kinakapitan ko ngayon. Magkasama kaming nakapasok sa school na ito, kaya naman dapat ay magkasama din kaming lalabas. Hindi pa siya pwedeng mamatay.

"Huwag kang mag alala miss. Nawalan lang siya ng malay. Dadalhin namin siya sa clinic, sumunod ka na lang." Sagot ng lalaki. Ngumiti ito sakin at nag wink.

Sana nga ay maging ok lang si Alexandria.  Dahil hindi ko alam kung ano nang mangyayari sa akin pag nawala siya. She's all I have.