Chapter 1

Difficult

Sitting on a bench surrounded by many plants and flowers. This is the place here in school where students never want to go here.

They said there's something strange here. For me, I don't think so. This place makes my mind calm, away from the students who's always bullying me.

I'm just a girl who's always in the dark. My parents are not there if I need them. I only have my causin who's always in my side. 

Here in school, I don't have any friends. My classmates always threatening me, I don't like that. As much as possible ako na ang unang umiiwas sakanila. Ayokong masangkot sa gulo at paniguradong papagalitan ako kahit na alak kong wala silang pake sa'kin.

My cousin is two years older than me kaya hindi din kami magkasama sa campus. High school student ako at siya naman ay senior high.

I know where they will start mocking at me. Ako na ang unang umiiwas sakanila, pumupunta agad ako dito para magpalipas ng oras hanggang sa matapos ang break time.

Tumingala ako para makita ang bunga ng puno ng makopa. It's nice to see that beautiful kind of fruit. One of my favorite fruit. 

This place is located at the back of our room building. May konti pang lalakarin para makarating dito. Sakop pa din naman siya ng school kaya pwedeng tumambay.

Sa ngayon ako lang mag isa sa lugar na ito. This place is so quiet, and the plants and flowers give me calm. Sa laging pagpunta ko dito nakakalimutan ko ang mga problema ko.

I can breathe freely the fresh air. I was been soffucated in our room, I did something hilarious. And I can't face them, it was embarrassing. If they found it funny, it's not for me.

We have a project in music where in we need to make our own song then we will sing it in front of our classmates.

I don't have any talents even in sports.

Bago mag matapos mag break ay pumunta na ako sa room sakto naman ang pagdating ng teacher namin. Laging ganito ang nangyayari halos lagi kaming magkasabay ng teacher pumasok. Mas gugustuhin ko iyon kesa naman makasama ang mga kaklase kong mga walang magawa sa buhay.

"Wyn, sa'n ka na naman galing?" Bulong ng katabi ko. Siya lang ang minsan kumakausap sa'kin. Kahit na gano'n ay hindi ko pa din siya pinagkakatiwalaan.

Para bang sa tatlong taon naming pagiging kaklase ay nagkakaroon ako ng trust issue sa bawat isa. Ang hirap nilang pagkatiwalaan, lalo na at ang hilig nila akong tuksuhin.

"Diyan lang," tipid kong sabi at tumingin ng diretso sa blackboard.

"Ano galing ka na naman sa likod?" bulong na naman niyang tanong. Bahagya ko siyang tinignan at tinaasan ng kilay.

"Ang ingay mo," sabi ko.

Hindi naman kami close para tanungin niya 'yon.

"Ano bang meron do'n?" hindi ko siya nilingon dahil patingin tingin ang teacher sa gawi namin.

"Vivyan, hindi tayo close kaya shut up ka nalang diyan." 

Nakatingin pa din ako sa unahan. Narinig ko ang pagbuntong hininga niya at pinagsawalang bahala ko nalang iyon.

Hindi ko alam kung bakit ako naman ang dinadaldal niya. Alam naman niya na hindi ako palasalita.

Nang matapos na ang klase para sa araw na ito ay nagpahuli ako sa paglabas ng room. Lahat ng mga kaklase ko ay nakikipag unahan at ayoko naman makisiksik pa sakanila.

Nag aayos na ako ng gamit ko at hinihintay ko nalang silang maubos sa loob ng room.

"Hoy, ikaw na magpatay ng mga electric fan ha!" sigaw sa'kin ng isa ko pang kaklase.

Napabuntong hininga nalang ako at pinuntahan ang mga electric fan na naiwan nilang bukas. Pagkatapos no'n ay sa switch naman ng ilaw bago patayin ang breaker na katabi din no'n.

Sanay na ako sa ganito, halos araw araw ako ang gumagawa nito. Hindi na nga sila naglilinis at inaasa nalang sa mga sinisipag ba maglinis tuwing umaga.

Sinarado ko na din ang mga bintana na puno ng alikabok kaya hindi ko napigilang mapabahing.

Pagkatapos no'n ay kinuha ko na ang bag ko at sinarado na ang pinto ng room namin.

Paglabas ko ay agad kong nakita ang pinsan ko na nakahilig sa saradong pinto ng kabilang room.

Tinaasan niya agad ako ng kilay ng magkatinginan kami.

"Ano magiging alipin ka nalang nila?" mapangutniya niyang tanong. Bago inayos ang tayo niya. Nauna na akong naglakad sakanya.

"Hindi naman. Ayos lang lang naman sa'kin iyon." 

Wala naman talaga sa'kin iyon. Ayos lang.

"Bawasan mo nga pagiging mabait mo. Inaabuso ka hindi mo pa alam." Pangaral niya ng magkasabay na kami sa paglalakad.

Laging unang lumalabas sa'kin si Valene kahit na gano'n ay sabay pa din kaming umuuwi. 

"Hindi naman ako mabait a," sabi ko pa. Totoo naman hindi talaga ako mabait. 

"Sige, kung hindi ka mabait libre mo nga ako ng ramen!" hamon niya pa sa'kin.

Tamad ko siyang binalingan ng tingin.

"Val, hindi ako mabait pero hindi ako kuripot katulad mo!" singhal ko sakanya ng makababa na kami ng hagdan.

Nginisian niya ako, "sabi ko nga manlilibre ka talaga." natatawa niya pang sabi.

Wala naman kasi akong pagkakagastusan ng pera ko kaya minsan ay ako na ang nanlilibre ng pang miryenda naming dalawa.

"Saan tayo kakain? Diyan lang ba uli sa harap?" tanong ko. 

Sa harap kasi nitong school ay madami ang kainan. Doon din kami madalas kumain ni Valene.

"Sawa na ako diyan, sa kabilang barangay nalang tayo may bagong bukas na kainan doon. Hindi ko lang alam kung may ramen," sabi niya.

"Sige." pagsangayon ko sakanya. Maaga pa naman at hindi pa kami hahanapin sa bahay. 

Tumawag na si Valene ng tricycle na nakapila sa may gilid ng gate ng school. Na unang sumakay si Valene bago ako. Sinabi ni Valene kung saan kami pupunta. Sa totoo lang hindi pa ako nakakapunta sa sinasabi niya.

Hindi iyon kalayuan dahil wala pang sampung minuto ay nakarating na kami. Tama nga si Valene bagong bukas lang ito. Kahit na gano'n ay madami na agad ang kumakain.

"Puno na ata, Val." bulong ko sabay hila sa uniform niya dahil na una na siyang maglakad sa'kin. Wala na akong nagawa at sumunod na din sakanya.

Nasa likod niya lang ako dahil nahihiya ako sa dami ng tao. Lagi akong gan'to nahihiya sa maraming tao. Pumasok na kami at luminga-linga ako para maghanap ng bakanteng lamesa. Bago pa ako makahanap ay hinigit na agad ni Valene ang kamay papunta sa bakanteng lamesa na medyo tago sa karamihan.

Buti naman at dito kami. May menu na nakalagay sa mesa kaya agad ko naman iyon kinuha. Napangiwi ako ng makita ang presyo ng mga pagkain nila dito. Medyo mahal dito, hindi ko inaasahan iyon. Wala sila masyadong pwedeng meryedahin, puro pang heavy meal.

Sinulyapan ko si Val na busy sa cellphone niya. Sinipa ko ang paa niya para maagaw ko ang pansin niya. Buti nalang at tumingin siya.

"Ang mahal dito, Val." pinakita ko pa sakanya ang menu na hawak ko. 

"Ayos lang, masarap naman." napakunot ang noo ko.

"Bakit nakakain ka na ba dito?" takang tanong ko. Sa sagot niya palang sa'kin ay parang hindi ito ang una niyang punta dito.

"Oo, kahapon kaya ubos pera ko." natatawa niyang sabi ako naman ay napangiwi nalang.

Ngayon ko lang nalaman na may ganto palang ka susyal na kainan dito sa lugar namin.

"Hindi ka kasi sumama magsimba kahapon." dagdag niya pa.

"Hindi mo naman kasi ako ginising," sabi ko sakanya at inirapan siya. "Ikaw na mag order kung ano sa'yo 'yon din ang akin. May tiwala pa naman ako sa taste buds mo kahit papaano."

Napangisi siya at tinawag na 'yung waiter na kanina pa nakatingin sa'min. Sinabi niya na lahat ng order namin. Ang dami niyang binanggit at hindi ko na masundan ang sinasabi niya. Hindi ko na siya pinigilan sa mga inorder niya. Ayos lang ng madami para hindi na kami kakain ng hapunan sa bahay.

"Nagpadala na sila tita?" tukoy niya sa mga magulang ko. 

Tumango ako, "Oo, noong isang araw pa."

"Kaya pala nanlilibre ka," natatawa niyang sabi.

"Hindi naman ako magastos kaya ayos lang. Ikaw naman sa susunod manlibre ha?" biro ko pa. Sabay kaming tumawa.

We're always like this. Lagi kaming magkasama kahit na madaming kaibigan si Valena ay ako pa din ang sinasamahan niya lagi. Naawa daw siya sa'kin dahil wala akong kaibigan.

I don't need friends; I just need who can stay with me. Friends might leave me; I don't like that. Kung magkakaroon man ako ng kaibigan 'yong mapapagkatiwalaan sana.

I'm contented with my cousin right now. Siya lang ang tanging nakaka-alam ng mga pinagdaraanan ko.

"Malapit na ang matapos ang school year nakaisip ka na ba na lilipat kang school para sa senior high?" tanong niya habang kumakain kami. Tumigil ako sa pagsubo ng pagkain.

"Pinag-iisipan ko pa, Val. May parte na gusto kong lumipat may parte na hindi," sabi ko at nagpatuloy sa pagkain.

"Bakit nagdadalawang isip ka pa? Wala ka naman kaibigan diyan, kailangan mo ng bagong environment para magkaroon ka ng kaibgan." nag angat ako ng tingin sakanya.

"You have a point but I have this feeling na ayaw kong umalis." napangiwi naman agad siya.

"Lilipat na ako ng school wala ka ng kasabay lagi papasok at pauwi," biro niya kaya napangiti ako.

"Haha. Hindi naman na ako bata para kailangan pa ng kasabay," biro ko.

"Hindi ka na nga bata pero hindi ka pa legal!" bawi niya. Inirapan ko nalang siya at nagpatuloy sa pagkain.

Until now, I'm still confused kung lilipat ba ako ng school. Laging inoopen ni Val ang topic na iyon dahil alam niyang nahihirapan ako.

It's to difficult to choose. Baka sa lilipatan kong school ay mas malaki pa ang kakaharapin ko. Small community is fine with me. Alam ko sa gustong paglipatan sa'kin ni Val ay mas malaki sa kasulukuyan naming school.

"You still have two months to decide. For me, it's not difficult to choose. Kung ganyan ang trato sa'kin katulad ng ginawa sa'yo mas pipiliin kong umalis. Tsaka pag inaaway ako hindi ko sila hahayaan katulad ng ginagawa mo!" binaliwala ko ang mga sinasabi niya.  Ngawa lang siya ng ngawa hanggang sa matapos kami kumain.

She's strong and I'm not. I'm weak. Hindi ko kayang lumaban. But I'm trying to fight, even if it's difficult.