CHAPTER 12

“Men, another mission came. We will be operating against the Abu Sayyaf Group in South Cotabato, Mindanao. Last Friday at 11: 15 our two trucks were ambushed by this group and they have three soldier hostages. Also, we need to allot soldiers in that area for civilians’ safety and security but we still need to talk about whose team will go. For now, make ready of yourselves, we’ll leave this five in the afternoon.” 

Natapos ang isa na namang mahalagang pagpupulong ngayon. Nagsilabasan sila sa conference room ng kanilang headquarter na itinayo sa Fort Aguinaldo. 

“Handa ka na bang maiwan sa Mindanao, Pzarova?”

Naglalakad si Pion nang matahimik nang tapatan siya ni Andrius para sabihin iyon na agad ding linampasan siya. Naiwan siyang nakatingin sa lalaki ngunit mas pinili na lamang niya na hindi sumagot dito. Ang pakikipagusap sa lalaki'y isang walang kwentang bagay na hindi na dapat niya patulan. 

Nakarating siya sa kanilang kampo at sa tinutuluyan nilang tent. Ang mga kasamahan niyang madalas na sinasalubong siya ay abala ngayon na nagtitipon-tipon habang may tinitingnan sa maliit nilang laptop. 

“Aalis tayo mamaya ng alas singko.” Panimula niya na nakuha ang atensyon ng mga sundalo.

Sabay-sabay itong tumayo saka sumaludo sa kanya. Napataas ang kilay ni Pion nang makitang patapon na binitawan ni Garcia ang laptop na siyang may hawak nito. 

“N-nandiyan kana pala, Captain.” Second Lieutenant Garcia. Alanganin itong tumawa na mas lalong nagbigay sa kanya ng pagtataka.

“Saan tayo pupunta mamaya?”  pagsingit ni Technical Sergeant Marfil 

Imbes na sagutin ni Pion ang mga katanungan ng kasamahan, lumapit siya rito upang kunin ang laptop na nasa tabing gilid na. Nakasunod naman ang mga mata ng kanyang sundalo sa kanya. Binuksan iyon ni Pion ngunit hindi agad niya nakita kung ano ang naroon dahil sa password na nakalagay dito. Iniabot niya ang laptop sa tapat ni Castro.

“Password.” Maikling sabi niya.

Nakuha agad ng mga sundalo nito ang nais niyang sabihin. Nagkatinginan muna sila habang nag-aalangan na itipa ang password nito.

“Kailangan ko pa bang ulitin ang sinabi ko?” 

Dali-dali namang nagtype ng password si Marlo, ang kanyang Master Sergeant.

Nakita naman ni Pion kung ano ang tinitingnan ng mga sundalo niya. Isa iyong larawan ng babae na animo’y isang modelo. The woman is wearing a classic red wrap dress silhouette. The other side of the dress was wrap across the other and the fabric was tied on her waist. She was also holding a bag that was given emphasis on the image. 

“Si Ms. Danelle iyan, Captain. Hindi ba?” Valkez

“Model pala siya? Sa bagay, ang ganda kaya ni Ms. Danelle.” Reyes

Pion is scrolling down on the laptop. The image was included on the latest released fashion magazine but the pictures have spread in the different form of social media.

“So, she’s in New York?” he muttered 

Naguluhan naman ang mga kaibigan niya sa kanya. May pagtataka ito sa kanyang tumingin.

“Sinabi rin sakin ni Leo na iyan din ang tinitingnan nung isang araw ng Prime SF.” Ani Valkez na siyang nagpatigil kay Pion. 

Dumako ang mata niya sa lalaki saka ibinigay ang laptop dito. 

“Maghanda na kayo.” Maikling saad niya bago sila talikuran. Naiwan naman ang mga ito na nagtataka.

“Talaga? Bakit naman nila tinitingnan ang pictures ni Ms. Danelle?” curious na tanong ni Castro

“Hindi ko alam pero may sinabi si Andrius.”

Tinatahak na ngayon ng mga kasundaluhan ang daan patungo sa pansamantalang gagawin nilang kampo sa South Cotabato. Doon sila manunuluyan habang hindi pa natatapos ang misyon nila sa lugar. Tahimik lamang sila sa loob sakay ng KM- 250 Series utility vehicle. Limang utility vehicle silang lahat ng pumunta na mga sundalo at kabilang na doon ang dalawang Special Forces, ang Prime at Throttler Rangers na parehong nasa magkaibang sasakyan. Ipinagpapasalamat naman iyon ng ilang sundalo sapagkat siguradong hindi matatahimik ang sasakyan nila kung pagsasamahin ang dalawa.

Naging malala na rin ang away ng dalawang kapitan na iyon kung saan pinaputukan pa ni Andrius si Pion ngunit naging maingat ang lalaki dahil agad siyang nakaiwas at sinipa ang kamay ng kaaway. Dahil din doon nasuspende ang kapitan na si Andrius. Matagal na iyong pangyayari at base sa mga saksi, parehong may mali ang dalawa. Si Pion ay nambintang kay Andrius, at si Andrius naman ang siyang nagsimula ng gulo.

“Sino kaya ang maiiwan dito para magbantay sa lugar?” walang ano-ano’y tanong ng isang sundalo na kasama nila, ng Throttler Rangers SF.

Nagkatinginan naman silang magkakasama maliban kay Pion na nakapikit lamang ang mga mata, nakasandal ang ulo sa kinauupuan habang hawak sa kamay ang isang SIGM400 Carbine, isa iyong sandata, isang baril gamit sa pakikipaglaban.

“Bakit parang ayaw ninyong maiwan dito? Natatakot ba kayo?” Tanong naman ni Castro

Umiling-iling naman ang mga ito.

“Paano kung kayong Throttler Rangers ang maiwan? Kulang pa naman kayo.” 

Kulang nga sila dahil hindi nakasama si Den Valkez, ang Private First Class. Nakarecover pa lamang ito sa sugat kaya pinayuhan ni Pion na huwag na lamang sumama at maiwan na lang sa kampo.

“Wala iyan sa dami, nasa husay iyan.” Saad ni Marfil na nagpatawa sa iilang naroon.

Naging mahaba-haba pa ang kanilang pag-uusap nang medyo umaangat na sila sa kinauupuan dahil sa bako-bakong daan. Napaaray pa ang isa sa kanila nang mauntog ito. Subalit kamuntik pa silang masubsob dahil sa biglaang pagpreno ng sinasakyan nila. Sila ang pinakahuli sa limang utility vehicle na dala ng mga sundalo at sa unahan naman ay ang Prime SF. 

Ang nakapikit na mga mata ni Pion ay bigla na lamang namulat dahil din sa biglaang pagtigil ng kanilang sasakyan. Pinakiramdaman niya ang paligid saka kinuha ang combat radio niya upang kausapin ang iba.

“Anong nangyayari?”

[“Captain, may mga baka'ng nakaharang sa daan. Hindi makadaan ang iba nating sasakyan na nasa unahan.”]

Natahimik si Pion saka tiningnan ang kanyang relo. Ilang minuto lang mag-aalas nwebe na ng gabi. Magsasalita na sana siya nang umuga ang kanilang sinasakyan dahil sa isang malakas na pagsabog.

Naalarma ang mga sundalo sa loob. Inayos ni Pion ang earpiece niya saka muli siyang nagsalita.

“Order everyone to leave the vehicle and wear your night visions.” 

Siya ang panghuling bumaba ng sasakyan. Gumilid ang ilan sa mga kasamahan siya samantalang siya ay nanatiling nakatago sa likod ng sasakyan. Nakayuko siya habang hawak ang mahabang baril na handa ng iputok ano mang oras. Natuon ang kanyang atensyon sa unahan na siyang nagkakapalitan na ng putok. Sa pag-ikot ikot ng tingin ni Pion ay may nakita siya, agad niyang kinalabit ang gatilyo ng kanyang baril mula sa lalaking nasa likod ng Technical Sergeant na si Marfil.

Patay agad ang lalaki at may nagsidatingan pang iba. Tumatakbo ang mga ito at nang makalapit sa kanila ay agad na inambahan nila ng suntok. Ganoon din kay Pion, nakasukbit ngayon ang kanyang baril. Tutusukin sana siya ng isang kalaban gamit ang mahabang baril nito na sa dulo ay may maliit na kutsilyo. Mabilis siyang umiwas at umikot, nang marating ang likod ng lalaki ay agad niyang pinilipit ang ulo nito.

Ang iba pang parating ay pinaputukan na nila ng baril. Ang lugar ay matalahib at madamo. Narinig nila ang mga kaliskis na papalayo at ilang sandali pa'y muling natahimik ang lugar. 

“May sugatan ba sa inyo?” tanong niya sa mga kasama na umiling naman.

Naitala ang pagsabog kanina sa unahang bahagi kaya tinungo ni Pion ang mga sundalong nasa unahan nila. Nagmamasid-masid pa ang ilan rito sa paligid samantalang ang iba'y inaayos ang mga kasama na may sugat. Iniluhod niya ang isang tuhod sa gilid ng isang lalaki na nakaupo at nakasandal sa sasakyan. Inaasikaso ito ng nurses at doctor na kapwa sundalo.

“Malalim ba ang sugat niya?” 

“Nasaksak siya ng dagger sa hita kaya hindi siya makakalakad ng maayos. I also doubt if he can still be in the mission kaya kung inyong pahihintulutan, Captain. Nais kong iuwi ang mga may malubhang sugat.” Saad ng sundalo na siyang may kaalaman sa panggagamot 

Malalim na huminga si Pion saka tumango. 

“I will get you a chopper when we get into the camp. Tipunin ninyo lahat ng kailangang iuwi sa Headquarters. Gumagana pa ba lahat ng sasakyan?” 

“Yes, Captain.” Sagot nito

“Anong nangyayari rito? At bakit kailangan ninyo ng helicopter? Walang aalis dito, kung may kailangang gamutin, doon na sa kampo.” Biglang sabat ng isang sundalo na siya palang si Kapitan Locsin. Nakatayo ito sa kanilang harap.

Uminit ang ulo ni Pion dahil sa narinig kaya tumayo siya upang harapin ang lalaki. Nakangisi ito sa kanyang tumingin. Walang pasubaling inangat ni Pion ang baril saka ito ipinutok sa gilid ng lalaki at tumama iyon sa lupa. Napaigtad si Andrius at nanlalaki ang mga mata sa gulat. Hindi niya inakalang gagawin iyon sa kanya ng lalaki.

Galit nitong tinahak ang kabilang puwesto ni Pion saka ito kwinelyuhan. Dahil din sa putok ng baril na iyon, lumingon sa kanila ang mga kasamahang sundalo.

“Tarantado ka, papatayin mo ba ako?!” 

Ibinaba ni Pion ang baril saka inalis ang mga kamay ni Andrius sa kanya habang hindi pinuputol ang mga tingin dito.

“Gusto ko lang sana iparamdam sayo ang pakikipaglaban habang sugatan pero ‘di bale na.”

Dadakmain pa sana siya ni Andrius ngunit umawat dito ang mga kasamahan sa Prime SF.

“Boss, tama na. Baka makarating pa ito kay General. Yari na naman tayo.”

Masamang tiningnan ni Andrius ang kasama saka marahas na binawi ang sarili sa mga ito. Dumakong muli ang tingin nito sa kaharap na si Pion.

“Hinding-hindi ka mananalo sakin, Pzarova. Tandaan mo iyan.” Makahulugang saad nito bago nilisan ang lugar.

Aalis na rin sana si Pion nang may magsalita sa kanyang likod.

“Salamat, Captain.” 

Narating nila ang kampo dala ang mga sugatang sundalo pati na ang mga patay na Abu Sayyaf na siyang nakaenkwentro nila. Sinalubong sila ng Brigadier General at agad naman na sumaludo si Pion habang si Andrius naman ay abala sa pag-aasikaso ng mga iuuwing kasundaluhan.

“Good evening, Sir.” bati ni Pion

Naunang dumating sa lugar ang kanilang Brigadier General sakay ng pribadong eroplano nito na pang militar. Ibinaba na rin nito ang kamay mula sa pagkakasaludo.

“Nabalitaan ko ang nangyari. Marami ba ang sugatan sa inyo?”

“Hindi naman po pero kailangang maiuwi ng iba para magamot. Hindi na rin nila kailangang sumama sa misyon sapagkat sila rin ang mahihirapan.” 

Tumango-tango ang kausap ni Pion saka dumako ang mga tingin nito sa mga bangkay na nasa itim na bodybag na.

“Inaasahan ko ng mangyayari ito mabuti nalang mas naging maingat kayo. Ang mga bangkay na iyan ay ipadala ninyo sa grupo nila. And as of our soldiers, there’s one more battalion coming in exchange of the wounded armys.” 

“Maraming salamat, Sir.”

Sa isang mumunting bayan, nagkalat ang mga batang walang salawal ang iba, maingay ang paligid, ang mga nanay ay pinapalo ang kanilang anak, may mga nagtitinda, naglalaro at kung ano-ano pa. 

Iyon ang bumungad sa mga mata ng ilang mga sundalo kabilang na si Pion. Hindi sila nakauniporme sapagkat makakakuha lamang sila ng maraming atensyon at baka katakutan sila ng mga naninirahan dito. Isa pa, ang lugar na ito ay ang sinasabing pangalawang kuta ng mga Abu Sayyaf na siyang nagpapalaganap ng kaguluhan sa buong South Cotabato.

Habang nagmamasid sa paligid, pasimpleng inayos ni Pion ang kanyang earpiece. 

“Posible bang malikas ninyo lahat ng tao rito?”

Magkakahiwalay sila ng mga sundalo upang hindi mahalata lalo na’t nakakakita sila ng iilang mga kahina-hinalang lalaki. Hindi na rin nila kailangang magtanong pa kung sino ang mga iyon sapagkat tanaw na tanaw nila ang mahahabang baril na hawak ng mga ito. Ang ilan sa grupo'y namimili ng sigarilyo at ang ilan naman ay nakamasid lamang sa mga tao kaya’t kailangan nilang maging maingat.

[“Maaaring malikas natin ang iba, hin—

Naputol ang sasabihin ng nasa kabilang linya matapos matuon ang kanilang atensyon sa tatlong tao na nagsisigaw gamit ang diyalekto nito. Nagkatinginan silang mga sundalo nang mapansin na lumalabas ang mga sibilyan. 

“Prepare yourselves.” Maikling paalala ni Pion sa kanyang mga kasamahan. 

Unti-unting nawala ang mga tao sa maliit na lugar na iyon ngunit may iilan na lamang na natira katulad ng isang matandang nagtitinda at sa katabi nito at isang musmos at batang nasa mga dose nitong edad. Lalapit na sana si Pion ngunit naroon na si Andrius na siyang nakikipag-usap sa lalaking nang-aalipusta sa pamilya.

Napansin ni Pion na nakatingin sa kanila ang kabilang grupo na parang naghihinala na ito at katulad nga ng inaasahan niya, mabilis ang kanyang mga kilos. Nakatago agad siya sa isang kariton na puno ng mga gulay na siyang nagsiliparan matapos matamaan ng pagbaril.

Naging maingay ang lugar, nagkapalitan sila ng putok. May gulong ang kariton kaya ginawa iyong panangga ni Pion upang makalipat ng ibang pwesto. Pinapaputukan pa rin ang kinaroroonan niya. Mula sa kanyang kanan, binaril niya ang isang pangahas at ganoon pa ang ibang naaabot ng kanyang mga mata. 

Ang pakay ni Pion ay marating ang isang maliit na bahay na sinisigurado niyang naroon ang pinuno ng mga Abu Sayyaf na ito. Bago sila sumugod sa lugar, nakumpirma nilang narito nga ang pinuno ng nasabing grupo at dahil may mga iniatang sila na magbabantay sa bawat labasan ng lugar, nasisiguro nilang hindi pa rin ito nakakalabas. 

Namutawi ang ingay sa lugar habang napasok naman ni Pion ang lugar. May limang kalalakihan pa doon at ang dalawa sa kanila ay sinalubong siya. Agad niyang tinakbo ang dalawa, itinuon ang paa sa mesa saka siya umikot para masipa ang isa na tumilapon din sa kasamahan nito. Sa lakas ng impak pareho itong dismaya matapos tumama sa sahig ang kanilang mga ulo. May dalawa pang naroon na pinaputukan pa siya subalit sinipa niya ang isang kahoy na parang kulungan ng mga alagang manok. Tumilapon iyon sa mga kalalakihan kaya siya naman ang bumaril sa mga ito. 

Nagpakawala siya ng hangin sa kanyang katawan. Humihingal din siya na tiningnan ang lider ng mga Abu Sayyaf na nakatingin din sa kanya. Nakakuyom ang mga kamao nito. Dahan-dahang tinahak ni Pion ang landas patungo roon at nang nasa harap na siya ng mesa ng lalaki, itinapon niya rito ang posas.

“You know what to do.” 

Batid ni Pion na alam ng lalaki ang gusto niyang sabihin. Nag-aalangang inabot ng lalaking may mahabang balbas ang posas na nasa kanyang harapan saka ito ipinosas sa sarili. Itinayo ni Pion ang lalaki ang sumunod na pangyayari ay hindi niya inasahan. 

Iniuntog ng lalaki ang ulo sa kanya at tumakbo ito papalayo subalit naharang din ito ng mga pumasok pang kasundaluhan. Hawak ni Pion ang kanyang ulo at ipinilig niya ito.

“Shit.”

“Captain, ayos ka lang ba?” tanong sa kanya nang lumapit na si Reyes.

Hindi sumagot si Pion at ang mga tingin nito'y dumako sa lalaki na masama niyang tiningnan.

“Congratulations, men. The operation was successful. Nahuli din natin ang kanilang pinuno at isa iyong mahalagang bagay sa atin. Bagamat hindi pa natin natatagpuan ang pinakakuta nila, nahuli na natin ang lider ng mga Abu Sayyaf at ngayong wala na si Isnilon Janjalani, ang kanilang pinuno, mahihirapan silang kumilos. Good job, men.”

Nagpalakpakan ang mga sundalo ngunit agad ding natahimik nang magsalitang muli ang kanilang Brigadier General na siyang namuno sa kanila sa lugar.

“At nakapagdesisyon na si General, ang maiiwan dito ay ang Throttler Rangers Special Forces kasama pa ang mga militar ng Mindanao. Mananatili kayo rito ng ilang linggo upang tumulong sa pagmamatyag, hindi malayong bumaba ang grupo ng mga Abu Sayyaf na iyon upang hanapin ang kanilang pinuno. Captain Pzarova?” 

Tumayo si Pion sa kanyang kinauupuan at sumaludo dito.

“Sir.”

“I am entrusting you this mission.”

Nakatingin lamang sa kanila ang mga kasamahang sundalo samantalang sa isang sulok ay may isang lalaki na hindi mawala ang ngiti sa mukha.

“Yes, Sir.”