I Remember You

Prologue:

Tumakbo ako hinabol si manong na nag bebenta ng ice cream.

"Manong sandali!" sigaw ko. Pero sadiyang bingi si manong hindi niya pa 'din ako nililingon at patuloy lang sa paglakad. "Manong sandali sabi!"

Binilisan ko ang pagtakbo hanggang sa na abutan siya. Laking pasasalamat ko ng nilingon niya ako. "Manong naman e, kanina pa ako tawag ng tawag sayo."

"Patawad hija, meron kasi akong deperensiya sa tenga. Bibili kaba?"

Tumango ako at ngumiti. "Opo."

"Anong flavor?" tanong nito. "Meron ako ditong tsokolate, strawberry at saka mango."

"Silang tatlo po tig-iisa," nakangiting sagot ko at kumuha ng pera sa bulsa. Habang kinakapa ko ang bulsa ko biglang umikot ang paningin ko dahilan ng napahawak ako sa ulo ko. Dahan-dahan akong napa-upo sa sahig at napapikit.

"Hija? Ayos kalang ba?" tanong ni manong.

Hindi ko siya magawang sagutin dahil unti-unting sumasakit ang ulo ko. "Ahh!" napasigaw ako sa sakit.

"Hija?" Hindi ko pa rin siya sinasagot.

"Ahhh!" napasigaw ulit ako dahil sobrang sakit na talaga ng ulo ko.

"Sai?!" Hindi ko magawang lingonin ang tumawag sa 'kin dahil sobrang sakit talaga ng ulo ko. Hanggang sa naramdaman ko siya sa tabi ko. "Okay kalang ba? Hoy tingnan moko." Hindi ko siya magawang tingan. Nanatili lang akong nakapikit, nakayuko at parang baliw nakahawak sa ulo ko. "Manong ano ngyari?" tanong niya sa nag titinda ng ice cream.

"Bigla nalang siyang natumba at nagsisigaw," sagot ni manong.

Naramdaman kung hinawakan niya ako sa balikat at pilit na pinapa angat ang tingin ko sa 'kaniya. "Tumingin ka sa 'kin. Ano ang nararamdaman mo?"

Nagsimula mamuo ang luha sa mga mata ko. Sobrang sakit na talaga ng ulo ko. Hindi kuna marinig ang mga ingay sa paligid at dumidilim ang paningin ko.

May kung anong tinig akong naririnig na ako lamang ang nakakarinig. Napatulala ako dahil sa ala-alang pumasok sa isip ko.  Hanggang sa aking napagtanto kung anong ala-ala iyon.

“A-Ako si..."