Four

Mally

"Oh pasok, pasok. Feel at home mga sister," binuksan niya ng malaki ang pintuan para makapasok kami. Tinulak naman siya ni Jeya at tumakbo papasok. Feel at home nga ang gaga.

"Sorry!" ako na ang humingi ng paumanhin dito dahil sa inasal ni Jeya.

"Okay lang ano ka ba?! Hindi ka pa ba sanay diyan?" Tumawa naman ito kaya ngumiti nalang ako at pumasok.

"Nasaan ang pasalubong, Dey? Nasa ref niyo ba o nasa kwarto mo?" Jusko!

"Ayan! Takbo ka pa. Easy ka lang mahina ang kalaban," biro nito sa kaniya. Sumimangot naman ito at umupo sa sofa.

"Dyan lang kayo! Kuhanin ko sa kwarto. Nakakahiya kay Jeya eh." umakyat na nga ito kaya umupo muna ako sa tabi ni Jeya at hinampas ito.

"Ikaw talaga! Umayos ka nga. Hindi ka ba nahihiya?" Sinamaan ko ito ng tingin dahil parang wala lang sa kaniya ang mga sinabi ko.

"Nakaayos naman ako ah? Alis tayo?" Napahampas nalang ako sa noo dahil sa sinagot nito sa akin. Wala ng pag-asa ito.

Bumaba na si Dey at ang dami nitong hawak. Muntik pa siyang madulas dahil doon. Kinagat ko na lamang ang pang-ibabang labi ko para pigilan ang sarili na tumawa. 

"For real? Baka pati yong sa iyo sinama mo na rin diyan?" Naiiling na sabi ko dito. Umiling lang ito at nilapag sa lamesa ang dala.

"Yong make up kit kay Jeya iyan. Hindi naman ako nag m-make up kaya panigurado para sa kaniya iyan." Kilala na nga pala kami ng parents niya kaya wala na kaming hiya. Well mayroon pa naman ako. Hindi ako nanunulak sa taong may-ari ng bahay at nagawa pang maunang pumasok sa loob.

Hindi ko sinasabi na si Jeya ito pero parang ganoon na nga.

"Hala! Omg! Omg! Thank you!" sa sobrang tuwa nito nagtatatalon siya at yumakap kay Dey kaya dalawa na sila ngayon ang tumatalon.

Mga sira!

"Oh tama na! Tama na! Nahihilo na ako!" Natatawang wika ni Dey at binitawan naman na siya ni Jeya. Para na rin itong may sariling mundo at binuksan ang pasalubong sa kaniya ni Tito. Hindi makapaghintay! 

"Hoodies sayo, Mally. Ayan talaga sinabi ko kay papa." Inabot niya sa akin ang plastik sabay kindat.

"Totoo? Salamat ka mo," mahinang sabi ko. Pero sobrang sobra na ang tuwa na nararamdaman ko.

May iba pang laman ang box na binaba niya pero mamaya na ako mangunguha, may mga pangalan naman ata eh. 

Napakaswerte ko lang na nakilala namin ang papa ni Dey na parang anak na rin ang turing sa amin. Imbes na mainggit ako sa kung anong mayroon siya, tuwa ang namamayani sa aking puso.

She deserve to have a family like them.

"Wala iyon. Nakahati na rin ang chocolates dyan para walang lamangan tyaka may pangalan niyo na iyong iba diyan," Sabay lingon kay Jeya.

"Hoy! Bakit ako agad?" Sigaw nito sa amin kahit na sa pasalubong pa rin siya nakatingin.

"Nakita mo?" Kunwaring gulat na tanong ko.

"Oo girl. May mata ako sa gilid," sabay lingon sa amin. Masama ang tingin na binigay niya sa amin kaya nagkatinginan kami ni Dey at nagkibit balikat.

"Edi wow na lang sayo, girl!" nag make face lang ito at nilapag na ang hawak niya.

"Nasaan nga pala si tita?" Palinga-linga na tanong ko. Kanina ko pa hindi nakikita eh.

"Eh? May pasok, girl."

"Oh? Akala ko ayaw siyang pagtrabahuin ni tito?" Biglang sabat ng isa.

"Alam mo naman iyon matigas ang ulo. Okay na rin sa akin ang ganoon para tahimik ang bahay minsan. Ang ingay kasi nila ni papa pag nag-uusap sa skype eh." ngumuso ito na tila naiinis. Tumawa na lang ako dahil sa sinabi niya.

"Okay lang iyan girl. At least hindi nag-aaway iyong sayo," mapait kong sabi. Malungkot ang mata nito na tumingin sa akin.

"You don't need to be like that. Ano ka ba? Sanay na ako!" Dagdag ko rin sa sinabi ko kanina at ngumiti. Nag-aalangan man ay tumango ito.

"Basta girl nandito lang ako ha?—"

"—kami!"

"Oo na! Singit ka na naman eh!" Nagsimula na ulit sila mag-away.

"Tama na iyan. Baka mamatay ang isa sa inyo. Ang sama ninyo makatingin eh!" Dahil sa bigla kong pagsalita, nalipat ang tingin nila sa akin kaya napataas agad ako ng kamay na parang sumusuko na agad.

"Easy there," nakangiwi kong sabi.

"By the way. Nagugutom na ba kayo?" Tanong niya sa amin.

"Buti naisipan mo magtanong!"

"Manahimik ka! Hindi kita papakainin!" Nagkunwari naman na zinipper ni Jeya ang bibig nito. Mahina na lang akong natawa dahil sa kalokohan niya.

"Aalis na rin siguro ako, Dey."

"Naku huwag muna! Makikain muna tayo! Sayang free foods!" Pamimilit nito bigla sa akin.

"Ikaw talaga! Napakatakaw mo. Sige na nga!" Pagpayag ko sa kaniya.

"Bakit payag din ba ako?" Napatingin naman ako kay Dey dahil sa sinabi nito.

"Nagtanong ka eh?"

"Oo nga. Baka gutom na kayo kaya maaari na kayo magsi-uwi at doon magsipagkain!" Napakagat ako ng labi para pigilan ang tawa dahil sa naging reaksyon ni Jeya sa sinabi niya.

"Hala siya!"

"May reklamo, Jeya?!" Nakapameway na tanong nito.

"Meron! Alis dyan ako magbubotbot sa ref niyo!" sabay tulak sa kaharap.

Jusmiyo ka! Wala ng tatalo pa sa makapal na mukha ni Jeya. Walang sinasanto eh? Pati may-ari ng bahay nagagawa niya pang itulak.

Hys. Ano pa nga ba? Feel at home nga daw kasi eh! Goodluck nalang kay Dey.

"Hoy! Huwag mo ubusin iyong laman ng ref!" Sigaw sa kaniya ni Dey at sumunod sa kaniya sa loob ng kusina. Baka nga mamaya maubos iyong laman ng ref. Patay gutom pa naman iyon minsan at ang minsan na iyon ay mangyayari ngayong araw. Nakangiti ko nalang silang pinanuod at sinimulan ng buksan ang toblerone. Gutom na rin ako eh!

"Uwi na kami. Salamat sa pagkain," pagkasabi niya nito ay dumighay pa siya ng malakas.

"Jeya!" Sabay na sigaw namin ni Dey sa kaniya pero nagpeace sign lang siya sa amin.

"Tsk. Halika na nga!" hinila ko na ito.

"Oo na. Salamat ulit Dey. Sa uulitin mwa!" Nagflying kiss pa nga daw.

"Eww!" Nandidiri na mukha ang pinakita nito sa amin.

"Hayaan mo na ang baliw. Salamat sa pasalubong at pagkain, Dey. Babye."

Nag wave lang ito sa amin kaya nagsimula na rin kami lumakad.

—🌸