CHAPTER FIVE

SINADYANG pumunta ni Julan sa accounting department ng nakauwi na ang mga empleyado. Kanina pa kasi niya naisip na posibleng iwanan na lang ni Jercelle ang ibinigay niyang bouquet of roses o baka nga itapon sa basurahan dahil hindi nito nagustuhan.

"Ayaw nga niya ng ibinigay ko." Malungkot niyang naibulong matapos sumilip sa cubicle ni Jercelle at nakitang nasa ibabaw ng mesa nito ang ibinigay niya. Masakit sa kanyang loob pero nagsusumigaw na katotohanan na iniwan nito iyon na tila balewala lang. "Akala ko pa naman ay matutuwa siya."

Bagsak ang mga balikat na lumabas siya sa opisinang iyon. Malungkot siyang nagtungo sa elevator at sumakay doon.

"Ano pa bang puwede kong ibigay sa kanya?" Sa isip-isip niya. "Iyong bagay na talagang makapagpapasaya sa kanya at bibigyang halaga?"

Nasa labas na siya ng gusali at papunta na sa parking lot, kung saan nakahimpil ang kotse niya, ay abala pa rin siya sa pag-iisip.

"Malakas ang kutob ko na puporma sa kanya si Bricko. Hindi puwedeng matuon ang pansin niya sa Mokong na 'yon!"

Ang isipin niyang iyon ang rason kaya bigla siyang kumilos. Kaya nga kaninang umaga ay maaga siyang naghanap ng bukas na flower shop para bumili. Siya mismo ang umakyat sa accounting department para iyon ilagay sa mesa ni Jercelle. Iyon nga lang, hindi iyon nagbigay-saya sa babae dahil naalala pa nito ang namayapang asawa.

"Kung alam ko lang na mauuwi sa ganito... hindi na lang sana flowers ang ibinigay ko sa kanya!"

He's really disappointed. This is his first move but he failed. Parang pinanghinaan na siya ng loob. 

"Hey, Julan!" Narinig niyang protesta ng isang bahagi ng utak niya. "Huwag ganyan. Hindi ka dapat sumuko agad. Duwag ka ba?"

Umiling siya. "Hindi!"

Ang totoo, lihim na niyang minamahal si Jercelle, higit pa sa isang kaibigan. Unang kita palang niya rito ay nabighani na siya. Kaya nga hindi siya nag-aksaya ng oras noon. First day of work palang nito ay nilapitan na niya para makipagkilala.

And a big blessing for him because she's not an snobbish type but rather, an approachable person and really easy to be with. They became best of friends then and he considered it as a gift from heaven.

Noon lang kasi siya nakaramdam ng ganoong damdamin sa isang babae. Pero hindi siya nagpadalus-dalos. Dahil itinuring siya nitong kaibigan ay kinuntento niya ang sarili sa kanilang relasyong iyon.

At first, nagulat siya nang malamang biyuda si Jercelle. Hindi kasi halata sa hitsura nito na may asawa na. Hindi kalabisang sabihin na mukha talaga itong dalaga. Pero dahil ipinakilala din nito sa kanya ang anak ay naniwala siya. Na wala namang nagbago sa kanyang damdamin. Kaya hanggang ngayon ay umaasam siya na may patutunguhang maganda ang kanilang relasyon.

Kahit pa nga tutol ang kanyang Ina. Isa pa ito sa dahilan kaya hindi pa siya nanliligaw. Ayaw daw nitong magkaroon ng biyudang manugang. Pero hindi naman siya totally umurong. Naghihintay lang siya ng tamang panahon para manuyo.

"Hindi ako susuko!" Sabi niyang ngumiti. "Patuloy kong susuyuin si Jercelle. Gagawin ko ang lahat para mahalin din niya ako higit sa isang kaibigan..."

Tiyak niya sa sarili kung saan siya pupunta ngayon.

"Tiyak kong magugulat ka." He said with a joyful heart. "I'll go to your house, Jercelle. I'm coming..."

"NATUTUWA ako, ate," Sabi ni yaya Sally kay Jercelle habang naghahahanda sila ng food for dinner. "Giliw na giliw si Rexcelle kay Bricko. Ang saya-saya niyang nangungulit na parang matagal na silang magkakilala."

Ngiting-ngiti niyang nilingon sina Bricko at Rexcelle, na habang nanonood ng television sa salas ay magkayakap na nakaupo sa sofa. Ang totoo'y kanina pa siya natutuwa sa mga ito dahil hindi matatawaran ang saya -- na higit pa kapag si Julan ang nasa bahay niya.

"Napansin mo din pala, yaya." Sabi niyang itinuon na ang mga mata sa hinihiwang patatas. "Sobrang makatawa si Rexcelle. At grabeng makapangulit kay Bricko."

"Hindi naman siya ganyan kay Julan, ate. Oo, close sila pero hindi pa nagkukulitan ng ganyan. Grabe ang harutan kanina!"

"Mas masaya ako kapag nakikitang ganyan kasaya ang anak ko. Yaya, wala akong gusto kundi ang maging masaya ang anak ko."

"Oo naman, ate. Mahal na mahal mo po kasi Rexcelle."

"Siya kasi ang tanging buhay na alaalang naiwan ng husband ko. Kaya hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin kapag nawala si Rexcelle."

Napabung-hininga si yaya Sally. Napatigil ito sa paghihiwa ng karne ng baboy. Sinalubong nito ang tingin niya.

"B-bakit, yaya?"

Ikinibit nito ang mga balikat. Saka ngumiti. "May naisip lang ako, ate."

"Ano 'yon, yaya?"

Inituon nito ang tingin sa ginagawa. Hindi naalis ang pagkakangiti.

"Yaya..?"

"Huwag kang magagalit, ate, ha. Naisip ko kasi... sana magkaroon na si Rexcelle ng pangalawang daddy."

Nanlaki ang mga mata niya at napaawang ang mga labi. Nagulat siya sa narinig. Hindi niya inaasahang sasabihin iyon ni yaya Sally.

"Sorry, ate. Pasens'ya ka na. Pero iba din po kasi 'yong may taong nagmamahal at nagmamalasakit talaga sa inyong mag-ina. 'Yong taong mag-aalaga at mag-iingat sa inyo."

Iniiwas niya ang paningin dito. Bumilis ang tibok ng dibdib niya. Walang-wala sa isip niya ang bagay na iyon.

Kailangan pa nga ba iyon sa buhay niya? Sa buhay nila ni Rexcelle? Alang-alang sa kapakanan nilang mag-ina? At sino namang lalaki ang puwede niyang pagkatiwalaan?

Dahan-dahan siyang lumingon at itinuon ang paningin kay Bricko.

AGAD na nakadama ng galit si Julan ng makita ang nakaparadang taxi sa harap ng gate ng bahay ni Jercelle. Naisip niya na iyon ay sa lalaking bago nitong kakilala -- at rason kung bakit siya nagplanong manuyo na sa kaibigan.

"Hindi ako nagkamali ng iniisip." He whispered. He parked his car at the back of the taxi. "Banggain ko kaya ito?"

Napailing siya. Hinampas pa niya ng mahina ang mabinela bago binuksan ang pinto at lumabas sa kotse.

"Iyong may-ari ang dapat kong banggain at hindi ang taxi na 'to!"

Dali-dali siyang pumunta sa harap ng gate at nag-doorbell.

"Ang Mokong na 'yon ang sagabal sa akin at hindi ang taxi niya!"

Lalo siyang nakadama ng galit kay Bricko. Oo, galit. Nauwi na sa galit ang dati'y pagkainis palang niya dito. 

Ngayon kasing narito sa bahay ni Jercelle ang lalaki ay maliwanag na pumuporma nga ito.

"Ang kapal ng mukha! Nanliligaw na kay Jercelle!"

Nang makita niyang lumabas si yaya Sally sa main door ay malakas niya itong tinawag.

"Shit!" Gigil niyang sabi ng imbes na lumapit sa gate ay bumalik sa loob ng bahay ang tagapag-alaga ni Rexcelle. "Anong problema no'n?"

Madiin niyang pinindot ang doorbell. Dalawang ulit. Lalong tumindi ang emosyong nanggagalaiti sa dibdib niya.

"Nasakop na ba sila ng Bricko na 'yon?" Nanggigil siya. Nagawa pa niyang alugin ang nakasarang gate. "Hindi puwedeng hindi nila ako papapasukin dahil nasa loob ng bahay ang Mokong na 'yon. Hindi!"

Inihanda niya ang sarili sa gagawing pagliban sa bakod. Kailangang makapasok siya sa bakuran. Dapat niyang malaman kung ano ang nangyayari sa loob ng bahay ni Jercelle!