CHAPTER FOUR

NAPANGITI si Jercelle ng makita niya ang bouquet of fresh white roses sa table niya. Ito ang unang pagkakataong nangyari ang ganito at may hatid iyong tuwa sa puso niya.

"Kanino ba galing ito?" Bulong niya ng umupo sa swivel chair. Hindi niya magawang hawakan ang bulaklak. "Akin ba talaga ito?"

Wala siyang maisip na taong posibleng nagbigay niyon kaya napilitan siyang tingnan ang maliit na card at binasa ang nakasulat doon.

"For the most beautiful lady in this company, Jercelle. Stay calm and be brave. I'm always here for you. Julan."

Napatawa siya ng mahina. Hindi niya inaasahan ang pagbibigay nito ng bulaklak.

"Ang kulit ng lalaking 'yon." Bulong niyang hinawakan ang bouquet at inamoy ang roses. "Ano kayang naisip at nagbigay nito?"

Bigla niyang naalala si Rexter. Ugali na kasi nitong magbigay ng bulaklak kahit walang occassion or special day. Kaya sumagi ito sa isip niya at biglang na-miss. Parang gusto tuloy niya itong yakapin.

"Nakakainis ka, Julan." Sabi niya sa sarili. "Dahil sa roses na ito ay gusto ko ngayong makapiling ang husband ko..."

Maingat niyang inilagay ang bouquet of roses sa table. Totoong nanabik siya sa presensya ng unang lalaking kanyang minahal. Her first boyfriend. Her late lovable husband. The sweetest man of her life.

"Sana... you're still alive, Rexter. How could I wish that we're still together until now?"

Totoong nalungkot siya. Nawala ang tuwang naramdaman niya kanina nanf makita ang bulaklak.

Napatingin siya sa kanyang cellphohe na nasa table nang mag-ring iyon. Agad niyang kinuha at tiningnan ang pangalan ng caller na nagpa-flash sa screen. Hindi siya nagkamali sa naisip na si Julan iyon. "Hello."

"Hi, Jercelle. How's your day?"

"Okay na sana kaya lang..." Humugot siya ng malalim na hininga. Hindi naman iyon nakaligtas sa pandinig ni Julan.

"A-anong problema, Jercelle?"

"The roses!"

"Hindi mo ba nagustuhan? Sorry. Binigyan kita dahil akala ko'y natutuwa ka. Masisiyahan. Jercelle, mali ba ako?"

"Natuwa naman ako, Julan. Thank you so much. Ngayon na lang uli ako nakatanggap ng roses mula ng mawala si Rexter. Kaya nga bigla ko siyang naalala. Na-miss. At... nalungkot ako."

"I'm sorry, Jercelle. So... p-paano? I mean, ayaw mo na bang makatanggap ng flowers?"

Hindi agad siya nakapagsalita dahil sa tanong ni Julan. Ayaw na nga ba niyang makatanggap muli ng mga bulaklak? 

"I don't want you to become sad, Jercelle. So, it's better for you not to receive flowers. I will never give you again. Promise."

Bigla siyang nakadama ng panghihinayang dahil sa sinabi nito. Sa kabilang banda, naisip niya na mabait talaga si Julan at kapakanan niya ang inaalala. Kaya nga hindi na daw ito magbibigay sa kanya ng bulaklak para hindi na sumagi sa isip niya si Rexter. Pero may tumutol sa isa pang bahagi ng utak niya.

"You deserve to be happy again, Jercelle. Don't be unfair to yourself. Wala na si Rexter at huwag kang pumayag na dahil sa mga alaala niya ay malungkot kang muli."

AGAD kinabahan si Jercelle nang makitang nagpa-flash sa screen ang pangalan ni yaya Sally. Emergency lang o may importante itong sasabihin kapag tumatawag. At dahil nga sa nangyaring pagdadala ni Salve kay Rexcelle na walang abiso ay iyon agad ang pumasok sa utak niya.

"Yaya?" Kabado man ay mabilis niyang sinagot ang call. "May problema ba?"

"Wala, ate."

Nakahinga siya ng maluwag. Mabuti na lang at mali ang naisip niya.

"Bakit napatawag ka?"

"Kasi po, narito 'yong lalaking kasama n'yo noong nawala si Rexcelle. Bricko daw po ang pangalan niya."

"Ha? B-bakit nariyan siya?"

"Dadalawin daw po kayong dalawa ni Rexcelle. Papapasukin ko po ba?"

"Huwag na muna, yaya. Hintayin na lang niya ako sa labas. Dala ba niya ang taxi?"

"Opo."

"Okay. Puwede namang do'n na muna siya sa taxi niya maghintay. Pauwi na rin naman ako."

"Sige po, ate."

"Bye, yaya. Ingat kayo d'yan. Salamat sa pagtawag."

Nang wala na ito sa kabilang linya ay pinindot niya ang end button sa screen ng cellphone niya. Napangiti siya. Ang totoo'y natuwa siya ng malamang bumisita si Bricko para kumustahin silang mag-ina. Naisip niya na totoo ang sinabi nitong nagmamalasakit sa kanya.

"Totoo nga kayang single pa ang Bricko na 'yon?" Tanong niya sa sarili. "May girlfriend na kaya siya?"

Nangalumbaba siya. Nakita niya sa isip ang hitsura ni Bricko. Guwapo ito. Maputi. Maganda ang pangangatawan at matangkad.

"Mukha rin siyang mabait." Sabi pa niya sa sarili. "Tipong mapagkakatiwalaan."

Iyon talaga ang naramdaman niya kaya noong unang nakita si Bricko ay hindi ito binalewala. Tinanggap niya ang inalok nitong pagtulong sa problema niya.

"Bakit kaya nagmalasakit sa akin si Bricko? Napakababaw namang dahilan na dahil lang nalaman niyang problemado ako ay naisipan niyang tumulong sa estranghera."

Lalong lumuwang ang pagkakangiti niya. Inalis niya ang pangangalumbaba.

"Hindi kaya nagandahan lang siya sa akin? Na-attract ba siya sa beauty ko?"

Sinapo niya ang magkabilang pisngi ng dalawang palad. Bigla siyang nahiya sa sarili ng magliwanag ang isip.

"Jercelle Frias, okay ka lang?" Sigaw ng utak niya. "Hello! Ano bang nangyayari sa 'yo at nag-isip ka ng ganyan?"

Namula siya. Pagkatapos niyang magpakawala ng impit na pagtili na bunga ng pagka-inis sa sarili ay naghanda na sa pag-uwi. Hindi niya gusto na parang intresado siya kay Bricko.

HINDI matukoy ni Jercelle kung ano ang totoong nararamdaman ng makita ang naghihintay na si Bricko. Nakatayo ito at nakasandal sa taxi na naka-park sa gilid ng kalsada.

"Nagtiyaga ngang maghintay." Nakangiti niyang bulong. "Paano ko siya iiwasan kung ganito?"

Nang makita siya nito ay ngiting-ngiti siyang sinalubong.

"Naglakad ka lang?"

"No need to ride in a tricycle." Natatawa niyang sagot. "One block lang naman ang bahay ko mula sa main street, na babaan ng jeep. Mas okay 'yong nai-exercise ako sa maikling lakarin."

"Kunsabay." Sumabay ito sa paglalakad niya. "Hindi ako sa office n'yo tumuloy kasi hindi ko alam ang oras ng uwi mo. Minabuti kong dito na lang sa bahay mo maghintay."

"Sorry kung naghintay ka sa labas. Itinawag sa akin ni yaya Sally na narito ka at ako talaga ang nagsabi na huwag kang papasukin. Pasens'ya na, ha."

"It's okay. Normal lang na mag-isip ka ng safeness dahil sa ginawa ni Salve."

Kunot-noo siyang napatingin dito. "K-kilala mo si Salve?"

"Ha?" 

Kitang-kita niya ang pagkagulat sa mukha nito.

"Alam mo na ang name ng babaing nagdala kay Rexcelle?"

"O-oo. Nakausap namin siya noong pumasok ka sa bahay that day."

Napatango siya. "Siya nga si Salve. Kaibigan namin ng asawa ko dati. Bigla siyang nawala kaya hindi na namin nakasama ni Rexter. Tapos bigla siyang bumalik at itinakas pa niya ang anak ko."

"Kumusta si Rexcelle?"

"She's fine. Hindi naman niya alam 'yong nangyari. She thought that's a normal thing."

"Mabuti naman kung ganoon lang. Pangit kung magkakaroon siya ng maling isipin. Baka ma-trauma."

She pressed the doorbell when they reached the gate of her house.

"I thank God for that, Bricko. And I'm praying na sana'y huwag ng bumalik pa si Salve dito."

"Paano kung bumalik siya, Jercelle?"

Nanlaki ang mga matang napatingin siya kay Bricko. Gumapang ang takot sa buo niyang pagkatao.