CHAPTER THREE

PAGKABUKAS ni Jercelle ng gate ay agad na umupo at humagulhol na niyakap si Rexcelle. "Anak..."

"Mommy, bakit ka po iyak?" Buong ka-inosentehang tanong ng batang babae na gumanti ng yakap sa kanya. "Tigil po."

Eksaktong tiningala niya ang babaing nagdala sa anak nang hawakan ito sa braso ni Julan.

"Sino ka?" Galit nitong tanong. "Anong ginawa mo kay Rexcelle?""

"Bitiwan mo ako." Hindi nagawang bawiin ng babae ang sariling braso. "Wala akong ginawang masama sa bata!"

Tumayo siyang buhat-buhat si Rexcelle. Hinarap niya ang kumuha sa kanyang anak.

"Wala kang karapatang--"

Nakilala niya ito.

"S-Salve..?"

"Jercelle, I'm sorry."

Napalunok siya. Parang gustong sumabog ng ulo niya dahil sa hindi inaasahang makaharap ang babae.

"Bakit ka narito?" Umurong siya. Napahigpit ang pagkakabuhat niya kay Rexcelle. "Hindi maganda ang ginawa mo!"

"Kilala mo siya, Jercelle?" Binitiwan ni Julan ang braso ng babae. "Hindi na ba natin siya ipapupulis?"

"Please, Jercelle... 'wag mo akong ipapulis. Ipinasyal ko lang si Rexcelle. Maayos ko siyang ibinalik."

"Wala kang karapatang gawin 'yon! Alam mo bang sobra kaming nag-alala sa pagkawala ng anak ko? Ikamamatay ko ang ginawa mo..."

Muling humagulhol na niyakap niya si Rexcelle.

"Hindi ko alam kung paano mabuhay na wala si Rexcelle..."

"Ate," Nag-aalalang hinagod ni yaya Sally ang likod niya. "Huwag ka ng umiyak. S-sa akin na po muna si Rexcelle."

Umiling siya. Lalo niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa buhat-buhat na anak.

"Mommy, 'wag ka na po iyak. Aray ko."

"Sorry, anak." Niluwagan niya ang pagkakayakap dito. Pinalis niya ang mga luha at pinigil ang pag-iyak. "Huwag mo kasi iiwan ang mommy, Rexcelle. Ayaw kong mawala ka sa akin, anak."

"Si Tita Salve po kasi..." Tumingin ito sa babae. "Isinama po niya ako. Sabi kakain kami sa Jollibee... hindi naman!"

"N-naisip ko kasi na baka magkagulo kaya iniuwi ko na si Rexcelle dito. Hindi na kami tumuloy. Jercelle, sorry talaga."

"Umalis ka na, Salve. Huwag ka nang babalik pa."

Tinalikuran niya ito at mabilis na humakbang papunta sa bahay. Sinalubong siya ni Bricko.

"Sino ang babaing 'yon, Jercelle. Bakit iniwan mo? Hindi mo ba siya ipakukulong sa ginawa niya?"

"Gusto ko na munang magpahinga kasama si Rexcelle. Bricko, umalis ka na. Salamat sa pagmamalasakit mo."

Nausal nito ang pangalan niya ng kanyang iwanan.

Dumiretso siya sa kuwarto at ini-lock ang pintuan. Ibinaba niya si Rexcelle sa kama at umupo sa tabi nito. Sinikap niya na huwag na muli pang umiyak.

"Mommy, bakit po?"

Napatingin siya rito ng ito ay magtanong.

"Anak, huwag ka na uling sasama kahit kanino, ha. Hindi gusto ni mommy 'yon. Nagwu-worry ako sa 'yo."

Yumakap ito sa kanya. "Sorry po, mommy. Hindi ko na po uuliting sumama sa tita Salve."

"Promise 'yan, ha, anak?"

"Opo, mommy."

Hinagod niya ang likod ng mas humigpit pa ang pagkakayakap sa kanya.

Naisip niya si Salve. Nakadama siya ng galit dito. At the same time... takot!

"Bakit bumalik siya?" Tanong ng isip niya. "Anong plano niyang gawin ngayon?"

Napaigtad siya ng may kumatok sa labas ng pintuan. Nang tumingin siya sa nakasarang dahon nito ay narinig niya ang boses ni Julan. Tinatawag siya nito.

Napilitan siyang tumayo at pinagbuksan ito ng pinto.

"Umalis na 'yong babae, Jercelle. Dapat ay ipinakulong mo siya..."

Umiling siya. Saka sinapo ang sariling noo. Ang totoo'y naguguluhan siya at hindi alam ang gagawin.

"Sa ngayon ay nagpapasalamat na lang ako at nasa akin na uli si Rexcelle. Julan, k-kilala ko si Salve kaya hinayaan ko muna siya. Ang importante sa akin ngayon ay si Rexcelle..."

Nakahiga na sa kama ang bata ng nilingon niya. Nang muling magsalita si Julan ay tiningnan niya ito.

"Puwede ko bang kausapin ang anak mo?"

"Julan, sorry. Gusto ko na munang magpahinga kasama ang anak ko. Bumalik ka na sa office. May trabaho ka pa."

"Okay ka na ba?"

Pinilit niyang ngumiti. Tumango. Hinawakan niya ito sa braso.

"Julan, thank you so much sa concern. Salamat sa pagpunta mo rito."

Nakangiti itong tumango. Saka hinawakan ang kamay niyang nasa braso nito.

"Handa akong tulungan ka, Jercelle. Tawagan mo lang ako kapag may problema at gagawin ko ang magagawa ko para sa inyo ng anak mo."

"Salamat. Napaka-suwerte ko sa pagkakaroon ng kaibigang tulad mo."

He nodded.

"Anyway, I have to go. Babalik na muna ako sa office. Ingat kayo dito, ha."

Tango ang itinugon niya habang ngiting-ngiti.

NANG makapasok sina Julan at yaya Sally sa bahay ni Jercelle ay mabilis na lumabas sa bakuran si Bricko. Hinabol niya si Salve na hindi pa nakakalayo sa paglalakad.

"Salve." Hinawakan niya ito sa braso. "Sandali lang..."

Gulat itong napalingon sa kanya na nanlalaki ang mga mata.

"B-Bricko..?" Nakilala siya nito. "Anong ginagawa mo rito?"

"Kumusta ka na?"

"Ito..." Ikinibit nito ang mga balikat.

Nakita niya ang lungkot sa mukha ng babae. Agad siyang naawa dahil doon. Ewan kung bakit naramdaman niya na hindi maayos ang buhay nito.

"Saan ka ba nakatira ngayon, Salve? May asawa ka na ba?"

Umiling ito at pagak na tumawa. Saka ibinagsak ang dalawang kamay.

"Ang daming nangyari sa buhay ko, Bricko. Magulo. Aaminin ko... hindi ako naging masaya."

"I'm sorry. Ikinalulungkot ko rin kung anong nangyari sa buhay mo. Pero sana... sana'y huwag mong gawing mas kumplikado ito."

"Wala kang alam sa mga pinagdaanan ko, Bricko." Pagak itong tumawa at tuwid na tumingin sa kanyang mga mata. "Wala kang alam..."

"Oo. Pero nalaman ko ang hindi magandang ginawa mo ngayon. Iyon ang isyu ngayon."

"Ano bang sinasabi mo, Bricko?"

"Hindi mo dapat kinidnap ang anak ni Jercelle!"

"Kidnap? Bricko, wala akong kinidnap."

"Nasa bahay ako ni Jercelle kanina. Hindi mo pala ako nakita..."

Nangunot ang noo nito. Nagtatanong ang mga mata. Hindi man ito nagsalita ay alam niyang humihingi ng paliwanag.

"Problemado kanina si Jercelle ng sumakay sa taxi ko. Umiiyak dahil nawawala ang anak niya. Naawa ako kaya nag-offer ako ng tulong dahil nalaman ko na biyuda na siya at walang katuwang sa hinaharap na problema. Sinamahan ko siya d'yan sa bahay niya at nakita ko nga na isinauli mo ang bata."

"Hindi ko kinidnap ang bata. Nakita mo, di ba? Isinauli ko siya."

"Okay. Hindi mo siya kinidnap pero bakit mo siya dinala na walang paalam? Itinakas mo ang anak ni Jercelle sa yaya niya!"

Iniiwas ni Salve ang mga mata sa kanya. "May personal akong rason kung bakit..."

Nasapo niya ang sariling noo. Gusto pa sana niyang magtanong pero naisip niyang wala siyang karapatang manghimasok sa buhay nito.

"Kilala mo na pala si Jercelle."

"Kanina lang. At hindi ko ipinaalam sa kanya na kilala kita."

Kunot-noo itong tumingin sa kanya. "Natakot kang madamay sa ginawa ko?"

Umiling siya. "Matagal kitang hindi nakita, Salve. Marami na akong hindi alam sa buhay mo kaya kahit namukhaan kita kanina ay nagkunwari akong hindi kita kilala."

"Lumayo ka na, Bricko. Baka may makakita pa sa 'yo at makarating kay Jercelle na kilala mo ako."

"May taxi ako. Kung gusto mo'y ihatid na kita pauwi."

"Seryoso ka?"

"Marami tayong pag-uusapan, Salve. Kung okay lang sa 'yo..."

NARAMDAMAN ni Jercelle ang paglabas ni yaya Sally sa kuwarto kaya tiningnan niya ito.

"Tulog na si Rexcelle, yaya?"

"Opo, ate." Lumapit ito sa kanya at umupo sa one seater sofa na nasa kaliwang side ng kinauupuan niyang three seater sa salas. "Hindi pa po kayo matutulog?"

Nginitian niya ito. "Ang totoo'y hindi ako makatulog, yaya..."

"Hindi pa rin po maalis sa isip n'yo ang nangyari kanina?"

Ini-off niya ang television. Saka ipinatong ang remote control sa ibabaw ng center table.

"Nagugulo ang isip ko, yaya. Natatakot ako!"

"Sino po ba ang Salve na 'yon? Bakit hinayaan n'yo na lang siya kanina? Maling-mali po ang ginawa niya kaya dapat niyang panagutan!"

"Malaki ang kaugnayan ni Salve sa buhay namin ni Rexter, yaya. Kaya nga naguguluhan ako. Hindi ko alam ang gagawin ko."

"Gano'n ho ba siya ka-importante? Ate, baka ho ulitin niya ang ginawa kanina."

Nagsalubong ang mga kilay niya. Bagama't naiisip na niya ang bagay na iyon ay nakadama siya ng galit ng marinig mula sa tagapag-alaga.

A, paano nga ba kung umulit si Salve? Kailangan pa ba niyang isaalang-alang ang kaugnayan nito sa kanila ng namayapang asawa?

"Hindi! Hindi na ako papayag na gawin pa niya 'yon!"

"Ate, paano kung bumalik siya rito at kuhanin uli si Rexcelle?"

"Huwag na huwag mong ibibigay sa kanya ang anak ko, yaya. Ngayong kilala mo na si Salve ay umiwas ka. Huwag mo siyang papapasukin kahit sa bakuran."

"Hindi ko naman siya pinapasok kanina, ate. Tiyempong nasa labas kami ng alaga ko ng dumating siya..."

"Bakit sumama sa kanya si Rexcelle gayong kanina lang sila nagkita?"

"Ang bait ho kasi ng dating ni Salve, ate. Kahit nga ho ako tiwala agad. 'Yon pala ay may gusto siyang gawin."

"Kaya nga mag-ingat ka sa kanya, yaya. Kung maari ay huwag na kayong magtitigil ni Rexcelle sa labas."

Bumuntung-hininga ito. "Bakit parang giliw na giliw siya kay Rexcelle, ate?"

Iniiwas niya ang tingin kay yaya Sally. Hindi niya alam kung ano ang itutugon dito.