CHAPTER TEN

HALATA ni Jercelle na iniiwasan siya ni Julan. Ilang beses na kasing nangyari na magkakasabay sila o magkakasalubong sa office pero bigla itong nawawala sa kanyang paningin. Binabalewala lang niya iyon dahil naiisip niyang baka may personal itong dahilan at mas gusto nitong mapag-isa. Para sa kanya, mas makabubuti na mangyari ang gusto nito kesa sa may ibang taong umeksena.

Pero ngayong umaga, na nakita niya itong nakatayo at naghihintay sa harap ng elevator ay tinabihan niya.

"Hi, Julan." Ngiting-ngiti siya nang batiin ito. "Good morning."

Pilit ang ngiting iginanti nito sa kanya. Hindi niya nagustuhan iyon. Hindi siya sanay sa ganito nitong presensiya.

"May problema ba?"

Lumabi ito at ikinibit ang balikat.

"B-bakit..?"

Hindi pa rin sumagot si Julan. Tuluyan na siyang nainis dito. Lalo pa't nagpatiuna na sa pagpasok sa elevetor nang bumukas ang metal door.

Gayunpaman ay pumasok na rin siya sa loob. Hindi na siya tumabi dito.

"Ako pa ba?" Bulong niya. "Hindi ako ang tipo ng babae na manunuyo sa isang lalaki. Hindi ka kawalan, Julan!"

Nang tumigil sa second floor ang elevator at bumukas ang pinto ay sumabay sa mga lumabas si Julan. Ang loko, ni hindi man lang siya pinansin.

"Nakakapikon, ha!" Sigaw ng utak niya. "Ano ba talaga ang problema ng lalaking 'yon? I hate it!"

Nakaupo na siya sa cubicle niya ay si Julan pa rin ang nasa kanyang isip. Nagtataka talaga siya kung bakit ito ganito ngayon.

"Huwag mo akong pag-isipin, Julan!"

Ayaw niyang mag-isip pero kusang pumasok sa utak niya ang huli nilang pag-uusap ng kaibigan. Hindi naging maganda ang tagpong iyon sa hagdanan. Iniwan niya ito ng araw na iyon at sinabihang huwag nang sumunod.

"Is that really the reason, Julan?" She asked to herself. "Ikinagalit mo iyon kaya iniiwasan mo na ako?"

Napailing siya. Para kasing narinig niya ang ginawa nitong pagtatapat ng totoong damdamin ng umagang iyon.

"You're lier, Julan. Hindi totoong mahal mo ako..."

Hindi niya masisisi ang sarili kung ituring man niyang sinungaling si Julan. Para sa kanya, ang totoong pag-ibig ay ipinaglalaban.

Pinatutunayan!

Kung kailangang magsakripisyo ay maninindigan. Gagawin ang lahat makamit lang ang kaligayahan.

At hindi iyon nagawa ng kanyang kaibigan. Sa ikinikilos nito ay hayag na agad itong sumuko.

Pinunasan niya ang nangilid na luha kasabay ang pagbulong sa pangalan ni Julan.

BUONG maghapong bad mood si Julan. Dahil sa ginawa niya kanina kay Jercelle ay inis na inis siya sa sarili. Nilapitan na nga siya at kinausap ay binalewala pa niya.

Pero ang malala, isang bahagi ng utak niya ang naghuhumiyaw, na nagsasabing tama lang ang ginawa niya. Ayaw kasi dito ng kanyang ina kaya dapat lang na ipagpatuloy niya ang pag-iwas.

"Pero pinarurusahan ko ang sarili ko." Bulong niyang sinapo ng dalawang kamay ang ulo habang nakaupo siya sa swivel chair ng office niya. "Ako ang nasasaktan. Ako ang nahihirapan!"

Nahulog na naman siya sa pag-iisip. Paulit-ulit na naman niyang tinanong ang sarili kung tama ba na sundin niya ang gusto ng ina. Kailangan nga ba niyang magsakripisyo para hindi ito magalit sa kanya?

It's unfair!

Everyone has the right to love and be loved. If you are in-love to someone, prove it. If there's a hindrance, fight for it. Love needs thorough attention and consideration.

"Karapatan mong lumigaya, Julan." Narinig niyang sabi ng isang bahagi ng utak niya. "Kung talagang mahal mo si Jercelle, ipaglaban mo siya. Darating ang time na matatanggap din siya ng mommy mo."

"Tama!" Bulong niya. "Mauunawaan din ako ni mommy kung ipagpapatuloy ko ang panliligaw kay Jercelle."

Naging mabuti siyang anak mula pa pagkabata. Naging masunurin siya sa mga magulang at hindi siya naging pabigat na anak. Ni minsan ay hindi siya naging problema ng mga ito.

Ah! Ngayon lang niya susuwayin ang ina. At iyon ay dahil sa pag-ibig. Gusto niyang maging masaya at mahalin din ng babaing itinatangi ng puso niya.

"Sorry, mommy." Bulong niya. "Magalit ka na kung magalit pero ipagpapatuloy ko na ang panliligaw kay Jercelle."

Dahil desidido na siya ay ihahatid niya pauwi ang babae after work. Nang puntahan niya ito sa accounting department ay nalamang kaaalis lang. Taranta at nagmamadali siyang bumaba para habulin ito. 

"Sana maabutan ko pa siya..."

Pagdating niya sa lobby ay nakita si Jercelle. Para siyang binagsakan ng langit dahil sumakay ito sa taxi ni Bricko.

"PUWEDE ko ba kayong isama ngayon sa bahay, Jercelle?" Bricko asked Jercelle while driving. "Tawagan mo na si yaya Sally at bilinan na magbihis na sila ni Rexcelle. Para pagdating natin sa bahay n'yo ay makakaalis na rin tayo."

"Huh?" Nabigla siya sa invitation na iyon ni Bricko. Parang wala na siyang chance na makatanggi pa. "Ano bang meron?"

"Birthday ngayon ni Inay, Jercelle. Nabanggit ko sa kanya na isasama ko kayo ngayon."

Napalunok siya. Hindi na nga siya makakatanggi pa. 

"Okay." Tugon niyang ngumiti. "Friday naman ngayon at walang work bukas."

"Yes!" Bakas ang matinding katuwaan sa boses nito. "Salamat, Jercelle. Thank you so much. Matutuwa ang inay kapag nakita kayong mag-ina."

Nangunot ang noo niya. Napaisip. Naikuwento na ba sila ni Bricko sa ina nito? Ano bang sinabi nito para gustuhing makilala at makita silang mag-ina?

Kinabahan siya.

AGAD na kumulo ang dugo ni Salve nang makita niyang bumaba sa taxi ni Bricko si Jercelle. Nagtiim ang mga bagang niya ng alalayan pa nito ang babae.

"Shit! Hindi puwede ito..."

Nangilid ang luha niya nang buhatin nito si Rexcelle, na kinuha mula sa passenger's seat ng sasakyan. Parang gusto niyang lumabas mula sa pinagtataguan at ihayag ang nagpuputok na emosyon.

"Sobrang naging masaya na sa buhay niya si Jercelle." Nagngingitngit niyang sabi. Pumatak na ang mga luha mula sa mata niya. "Nasaktan lang siya ng mamatay ang asawa niya. Pero nanatili pa rin si Rexcelle sa tabi niya kaya hindi siya nalugmok sa kalungkutan."

Naikuyom niya ang dalawang kamay. Sobrang sakit na ng kalooban niya.

"Samantalang ako ay buong buhay na hindi naging masaya. Ang daming nawala sa akin. Ang dami kong isinakripisyo. Hanggang ngayon ba?"

Nagpupuyos sa galit ang kalooban niya dahil sa magandang samahan nina Bricko at Jercelle. Sa nakita niya ngayon ay hayag na may relasyon na ang mga ito. Ipakikilala na ng lalaki sa pamilya ang girlfriend nito.

"Hindi ako papayag!" Naningkit ang luhaan niyang mga mata. "Hindi ko hahayaang mapasa-iyo si Bricko, Jercelle. Aagawin ko sa 'yo ang dapat ay sa akin!"

Pinalis niya ang mga luha. Umalis siya sa lugar ba iyon na puno ng galit ang dibdib. Naghuhumiyaw sa utak niya ang gagawing pag-agaw kay Jercelle ng mga taong nagpapasaya rito.