Kabanata 4

Kabanata 4: Amnesia?

Tama ba ang ginawa ko?

Nagpakawala ako ng paulit ulit na buntong hininga para mabawasan ang kalituhang nararamdaman ko.

Pagkatapos no'n ay tumayo ako sa tapat ng bintana at sumilip sa labas. May kadiliman na ang paligid kaya iilan nalang ang makikita mong gumagala.

"Diyan nakatira 'yong mga intern di'ba? Ilan kaya sa kanila ang matitira?" Napayuko ako sa ibabang bahagi ng bintana ng marinig ko iyon. Dalawang babae ang nakita kong nag uusap. Nang mapatingala ang isa sa kanila at nakita ako ay mabilis niyang hinila ang kasama niya.

Sayang at hindi ko natitigang mabuti ang mga mukha nila. Gusto ko pa naman sanang magtanong tanong sa mga estudyante bukas. Gusto sana silang kausapin.

Dahil wala na akong sinisilip sa labas ay binalingan ko naman ang suot kong wristwatch.

Alas siyete na pala.

Lumakad ako pabalik sa kama at pasalampak na naupo doon.

Ilang oras narin akong nagkukulong dito sa kwarto. Pagkatapos kasi ng mga masasakit na sinabi ko kay Denver kanina ay hindi ko na alam kung paano ko pa ito haharapin ngayon.

> FLASHBACK ///

Naramdaman ko ang mahinang paghaplos ni Denver sa likuran ko. Hindi ko man gusto pero kumakawala ang maliliit na butil ng tubig sa mata ko.

Ughhhh. This can't be! Hindi ako pwedeng maging mahina ngayon.

Nang pumasok sa isipan ko iyon ay itinulak ko ng sobrang lakas si Denver. Kumawala ako sa pagkakayakap niya at asar na humarap sa kaniya. I look straight to his eyes.

"PWEDE BA DENVER TUMIGIL KA NA! WALA KANG MAPAPALA SA AKIN, KAYA WAG KA NG UMASA! HINDI KITA KAILANGAN! TIGILAN MO NA AKO!" Madiin ang pagbitaw ko ng mga salitang iyon. Sinadya ko iyon para masaktan ko ang damdamin niya. Para tumigil na siya.

Napansin kong medyo nabigla si Denver. Hindi ito nakakilos. Sakto iyon para makaalis ako. Agad akong tumalikod sa kaniya at nagbukas ng unang kwartong natyempuhan ko at nag lock ng pinto.

\\\ END OF FLASHBACK <

And until now ay hindi pa nga ako lumalabas. Medyo late na at nagugutom na ako. Napahawak ako sa tumutunog kong tiyan. Kailangan ko ng kumain kaya lalabas na ako.

About kay Denver?

Ganon parin naman ang gagawin ko. Kapag lumapit siya sa akin. Ipagtutulakan ko ulit siya. Kaya kung may natitira pa siyang bait sa sarili niya. Sana ay iwasan niya na ako.

It's for the both of us.

---

KYRA'S POINT OF VIEW

"Diyan nakatira 'yong mga intern di'ba? Ilan kaya sa kanila ang matitira?" Napakunot ang noo ko ng marinig ang mga katagang iyon.

Ilan kaya sa kanila ang matitira? Ano bang ibig 'nong sabihin? Ilan sa amin ang makakapasa?

Dahan dahan akong lumapit sa may bintana. Pero naglalakad na palayo iyong dalawang babaeng nag-uusap kanina. Hindi ko tuloy nakita ang mga mukha nila.

"HOY KYRA, NANDIYAN KA LANG PALANG BABAE KA!"  sigaw ni Lara. Sa gulat ko ay tumambol ng malakas ang dibdib ko.

Bigla akong napaharap sa kaniya. Tapos ay tinititigan ko siya. Mata sa mata. Doon ay tila bigla nalang bumalik sa utak ko ang mga tanong na kanina ko pa pinag-iisipan. Katulad na lang ng—

Nagka-amnesia ba ako?

Bakit pamilyar sa akin ang ilan sa mga intern student? Katulad nalang nina Lara, Alexandria, Scarlet, Beatriz, Clarrise, at si Denver?

Pakiramdam ko ay matagal ko na silang kilala. Ang weird lang talaga dahil kahit anong pilit ko ay wala akong maalala. Ano bang nangyayari sa akin?

I want answers.

"Teka, ano bang iniisip mo ha babae?" Tumayo sa tabi ko si Lara at sumilip din siya labas ng bintana.

"Lara, sabi mo kilala mo ako?" Tanong ko.

"Oo."

"So, kelan ba tayo nagkasama? Tsaka saan?" Tumitig ako kay Lara habang naghihintay ng sagot. Siya naman ay ngumiti habang nakatanaw parin sa labas.

"Dixon High." Sabi niya.

Dixon High? Doon ba kami nagkakilala?

"One year kang nag aral do'n diba?"

"Paano mo—" hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko pero muling nagsalita si Lara.

"Hindi ko alam kung anong nangyayari sa'yo Kyra ha. Pero alam mo, nakakatakot ka na."

"Huh?"

"Were bestfriends, baliw!"

Bestfriends kami?

Hay. Sumasakit ang ulo ko sa mga sinasabi niya e. Ughhhh. Ano ba talaga kasi ang nangyayari sa akin?

"Hey you two, kung ayaw ninyong maubusan ng pagkain ni Beatriz eh pumunta narin kayo sa kusina no." Paalala sa amin ni Scarlet.

"Hay, grabe ka naman Scarlet. Parang wala ako sa likod mo ah." Singit agad ni Beatriz. Hinampas nito ng mahina si Scarlet kaya natawa ito.

"Syempre joki joki lang iyon, 'to naman. Hindi kaya halatang patay gutom ka. Haha." Dagdag pa ni Scarlet.

Nakapout na tumalikod tuloy si Beatriz na agad hinabol at inakbayan ng nang-aasar na dalaga. "Ito naman ang daming dama. Joke nga lang po di'ba?"

"Naku ewan ko sayo! Pag ako lang talaga pumayat, HU U ka sa'kin."

"Laaaa grabe siya oh. Ngayon pa nga lang tayo nagiging close eh ihu-HU U mo na ako kaagad?" Kahit medyo nakalayo na ang dalawa ay dinig parin namin ang pag aasaran ng mga ito kaya parehas kaming napatawa ni Lara.

"Ano? Kain na tayo? Later nalang natin gamutin iyang amnesia mo. Let's go."

---

CONRAD'S POINT OF VIEW

Marahas kong dinampot ang basong nakapatong sa mesa at ibinato sa lalaking nakayuko sa harapan ko. Sumirit ang dugo sa noo niya, dahil sa natamo niyang sugat pero hindi siya natinag sa kinatatayuan niya. Para siyang estatwa na handang tanggapin ang anumang ibabato ko sa kaniya.

"SHIT! Alam mo ba, kung gaano kalaki ang pwedeng mawala sa akin ng dahil sa kabobohan mo ha?" singhal ko sa kaniya.

Hindi ko pinansin ang umaagos na dugo sa kaniyang ulo. Sa totoo lang, gusto ko pa ngang dagdagan iyon. Inis akong tumayo sa kinauupuan ko para lapitan siya. At nang lalo ko pang dagdagan ang sakit na nararamdaman niya.

"Alam mo rin ba na napakalaki ng pwedeng baguhin ng putanginang data lick na sinasabi mo ha?" Pagpapatuloy ko. Dinuro duro ko pa ang balikat niya at inis na pinaghahampas ang kaniyang ulo.

"Sorry po boss. P-pero inaayos na po ng mga tauhan ko ang lahat."

"INAAYOS? WTF!!!! ALAM MO, WALA NAMAN SANANG DAPAT NA AYUSIN E. YUN EH KUNG SA SIMULA PALANG AY TSINEK NYO NANG MABUTI ANG LAHAT HINDI BA?"

"Sorry po talaga."

Kanina pa kumukulo ang dugo ko sa mga nakakarating na reports sa akin about sa data licks na iyon. Pero— ayoko namang sayangin ang oras ko sa kakasigaw, kakautos, at kakasaway.

Ughhhh. Shit! Dapat nag e-enjoy ako sa panonood ngayon eh.

"ALAM MO, LUMAYAS KA NA NGA SA HARAP KO AT TIGILAN MO 'YANG KAKA-SORRY MO! MABUTI PA AY AYUSIN MO ANG TRABAHO MO KUNG AYAW MONG MAY MASAMANG MANGYARI SA' YO." pagbabanta ko sa kaniya. Nanginginig naman siyang tumalikod sa akin.

Nang makaalis na siya sa harap ko ay ibinalik ko na ang tingin sa malaking monitor. Napangiti ako ng makita ang mga intern students ng Wisconsin University at natatawang umusal.

Yes! Malapit nang magsimula ang laro.