Kabanata 8

Kabanata 8:

The Peace Keeper

KYRA'S POINT OF VIEW

Nang buksan ko ang mata ko ay nakakasilaw na liwanag ang bumungad sa akin. Kikilos sana ako pero namamanhid ang buong katawan ko. I can't move a muscle. Para akong tinurukan ng kung ano, kaya hindi ako makagalaw.

"Finally, you're awake." May pag aalalang sambit ni Lara. Hawak nito ang kamay ko. Nakasalampak siya sa sahig habang nakadagan ang ulo ko sa lap niya.

"Nasaan tayo?" Tanong ko.

Nang makabawi na ako sa pagkasilaw ay pinasadahan ko na ng tingin ang kwartong kinaroroonan namin. Nababalutan ng puting pintura ang buong kwarto. Sa bawat sulok ay may nakakabit na maliliit na speaker. Tapos sa isang side ng pader ay may mahabang salamin.

Para iyong one sided mirror. Iyong salamin na katulad sa mga napapanuod kong movie na ginagamit ng mga pulis. Ang ibig sabihin no'n ay posibleng may nanunuod sa amin.

"Wala akong idea." Sagot ni Lara.

Babangon na sana ako pero hindi ko parin mabuhat ang katawan ko. Napabalik tuloy ako sa kandungan ni Lara.

"Ahhhh." Impit kong sigaw. Nananakit ang mga muscle ko.

"Huwag mo na munang pilitin ang sarili mo. Ganiyan din kami kanina. Intayin mo lang na mawala ang epekto ng kung ano mang itinurok sa iyo." Sabi ni Beatriz. Nakaupo ito sa tabi ni Lara.

"Sinong may gawa nito?" Muling tanong ko. Kahit alam ko namang wala ring alam ang mga kasama ko ay hindi ko parin mapigilang magtanong.

Ano ba kasi talaga ang nangyayari?

"Good morning ladies." Nabigla kaming lahat ng may magsalita sa speaker.

Inis na hinampas ni Alexandria ang salamin na nasa harap niya. Mukhang alam niya rin na may nanunuod sa amin.

"Pakawalan ninyo kami dito!" Tumayo rin si Scarlet at tumulong sa paghampas ng salamin.

"No, not yet." Muling sabi noong nasa speaker.

"MGA HAYOP KAYO! PAKAWALAN NINYO KAMI DITO!" Alexandria.

"Pakawalan ninyo na kasi kami." Scarlet.

Binalewala lang no'ng lalaking nagsasalita sa speaker ang pinagsasabi nila Alexandria at Scarlet. Bagkus ay nagtapon pa ito ng isang tanong.

"Bakit hindi kayo pumasok? Huh?" anito.

"Nagpapatawa ka ba? Hindi mo ba nakita 'yong nangyari? May namatay kaming kasamahan." Asar na sigaw ni Alexandria.

"Hindi iyon sapat na dahilan para hindi kayo pumasok."

"Hindi sapat na dahilan?" natatawa kong tanong. Nagawa ko ng makaupo ng oras na iyon.

"Yes."

"Mga wala ba kayong puso?" aniko.

"Hindi kayo pumasok. Rules are rules ladies. You need to accept the consequences of your action."

"What?" hindi ko makapaniwalang tanong.

Hindi pa man ako nakakapag-react ng maayos sa sinabi ay may lumabas nang usok sa ventilator na nasa kwartong iyon. Nang malanghap ko iyon ay unti-unting bumigat ang paghinga ko. Parang may halo iyong gamot na nakapag papasikip ng dibdib ng bawat isa sa amin.

Nakita kong bumagsak sa sahig si Scarlet at Alexandria. Napahawak ang mga ito sa dibdib nila. Nahihirapan din silang huminga.

Dahil saradong sarado ang kwartong kinaroroonan namin ay wala kaming ibang nagawa kundi ang langhapin ang usok na iyon. Ilang segundo rin iyong nanatiling paikot ikot, hanggang sa muli iyong higupin ng ventilator na pinanggalingan no'n.

For almost a seconds ay wala kaming ibang ginawa kundi ang habulin ang mga hininga namin. Ang katapangan na pinakita ni Scarlet at Alexandria kanina ay napalitan na ng takot. Nang makabawi ang mga ito ay lumapit sila sa amin.

We all got scared.

Nagyakap yakap kaming lima.

"Mukhang nakuha ninyo na ang ibig kong sabihin ah." litanya noong nasa speaker. Tumawa ito ng mahina. "Well, aren't you all glad that I'm so gentle to you?"

Gentle?

Gentle ba ang tawag sa ginawa niya saming pagpapatulog at pagdadala dito sa kwartong ito? Gentle ba iyong ginawa niyang pagpapa-usok sa amin?

Gentle? Really? Psh.

"Well this is only a warning for not attending your class today. Just a WARNING! But be ready girls. Dahil ang kasunod na gagawin ko ay siguradong hindi ninyo na magugustuhan."

Muling may lumabas na usok sa ventilator. This time ay sigurado akong pampatulog na naman iyon, dahil naramdaman kong bumigat na naman ang eyelids ko.

I was about to black out again ng makita kong bumukas ang pinto. May iniluwang lalaki iyon. Ngumisi ito sa akin.

Siya iyong lalaki kanina.

"S-sino k-ka b-ba?" Nauutal kong tanong.

Nilapitan niya ako. Pagkatapos ay umupo siya sa harap ko. At bago tuluyang bumagsak ang ulo ko sa lapag ay mabilis niya iyong sinalo.

"I am the peace keeper."

---

10:25 am

Nang magising ako ay naramdaman ko ang malambot na kamang sumasalo sa katawan ko.

Nasaan na ako? Panaginip lang ba ang lahat?

Iminulat ko ng dahan dahan ang mga mata ko at iginala ang tingin sa paligid. Medyo na disappointed ako sa nakita ko.

Hindi ako nananaginip.

Nandito ako ngayon sa kwartong napili ko. Dito sa bahay na tinutuluyan namin sa Wisconsin University. Someone brought me here. Dahan dahan akong bumungon at sumandal sa back rest ng kama. Minasahe ko ang ulo ko dahil medyo sumasakit ito.

Shit! Nakapagbibigay talaga ng headache sa akin ang mga nangyayari. NAKAKA STRESS!

Handa na ba akong mamatay?

Ugh. ANO BA NAMAN KASING GULO ITONG NAPASUKAN KO EH. WAAAAAA. BIBIGAY NA YATA ANG ULO KO. MALOLOKA NA AKO!