Kabanata 9

Kabanata 9:

Ikalawang Biktima

Pagkatapos naming mananghalian ay naghanda na kaming lima sa pagpasok. After what happened earlier, ay alam kong nakaramdam din ng takot sina Lara, Alexandria, Beatriz at Kyra.

We all got scared.

Kung sino man ang nagpakilalang peace keeper na iyon, ay isa lang ang napatunayan namin. HINDI NAMIN SIYA DAPAT NA GALITIN.

Sabay sabay na kaming nagpunta sa classroom namin. Pagdating namin do'n ay wala pa ang professor dahil narin siguro wala pa namang ala-una. Hindi pa tapos ang lunch break.

Habang naghahanap ng mauupuan ay may ilang nakangisi sa amin, may ilang nabubulungan rin. Hindi ako sigurado pero parang may alam sila sa nangyari sa amin kanina.

Habang pinapasadahan ko ng tingin ang mga kaklase namin ay biglang natuon ang atensyon ko kay Agatha. Nginitian kami nito at in-offer ang mga bakanteng upuan sa hilera niya.

Hindi naman namin siya binigo at doon kaming lima naupo.

"Takot na takot siguro kayong lima." Panimulang sabi ni Agatha.

Nagkatinginan kaming lima na isa isa ng umuupo.

"Alam mo?" Tanong agad ni Beatriz.

Tumango si Agatha bilang tugon.

"Paano?" Takang tanong ko.

Maging sina Kyra, Lara, Beatriz, at Alexandria ay tila na curious din at lumapit ng bahagya kay Agatha.

"Napanuod namin." Sagot niya.

"What?"

"You saw?"

"Talaga?"

"Napanood?!"

Halos sabay sabay na usal namin.

"Oo. Pinalabas nila kanina ang ginawa sa inyo ni Cash. Ipinakita nila samin, para hindi daw namin kayo tularan." Matamlay na sagot ni Agatha.

Cash? The peace keeper? Siya pala ang may gawa noon.

"Gusto ko na talagang makalabas dito." Tila naiiyak na sabi ni Beatriz. Dahil katabi nito si Lara ay niyakap siya nito at binigyan ng mahihinang tapik sa likod.

Lahat naman kami gusto nang makalabas dito eh. Sino ba ang hindi! Pero speaking of makalabas. How about Jessie? Nakita kong nag walk out ito kanina.

Nakalabas kaya siya?

Inilibot kong muli ang tingin ko sa kabuuan ng classroom para hanapin si Jessie. Bawat sulok ay sinipat ko, pero hindi ko ito nakita. Mukhang nag success naman siyang makalabas. So ang ibig sabihin noon ay may chance rin na makalabas kami dito.

Nang pumasok sa isip ko iyon ay tila nabuhayan ako ng loob.

Natigil ako sa pag iisip ng tawagin ang atensyon ko ng isang lalaking pumasok sa kwarto namin. Nakasuot ito ng white long sleeve polo at white pants. Although he look matured ay ang gwapo niya paring tingnan. Para siyang isang koreano. "Good afternoon interns." Panimula nito. "For those girls, na wala dito kanina ay magpapakilala ulit ako. I'm Mr. Orley Kim. Your class adviser." Nakangiting pakilala niya.

Tama nga ako. Siguro ay half Filipino half Korean siya.

Nang magsimula ng magturo si Mr. Kim ay naging tahimik ang lahat. Para lang kaming mga normal na estudyanteng nag aaral nang mabuti.

Well sana nga.

Sana nga ay sa isang normal na paaralan nalang ako pumasok. Sana ay hindi nalang ako tumuloy sa school na 'to. Sana ay hindi naging matigas ang ulo ko.

Bakit ba kasi pinilit ko pang pumasok dito eh. Kaya ko namang mag aral sa mamahaling school, kung gugustuhin ko. Dahil kaya naman ng magulang ko na pag-aralin ako. But no. Nagmatigas ako. Naging matigas ang ulo ko at ngayon ay nagsisisi na ako.

Nasa huli talaga ang pagsisisi.

Pero hindi pa naman huli ang lahat right? Mamaya ay tatakas ako, sasabihan ko rin si Alexandria. And like Jessie ay makakalaya narin kami sa school na ito. That's it! We can do it.

"Hello students." Napatingala ako ng marinig ang boses na nagmumula sa speaker.

Doon ko lang napansin na may mga maliliit na speakers din palang nakakabit sa room namin. Iyon din iyong boses kanina. Si Cash.

"I'm sure, your all wondering kung ano ang kailangan ko sa inyo right? Well, gusto ko lang ipaalam sa inyo na labing-tatlo nalang kayong lahat. "

Labing-tatlo?

Ibig sabihin nakalabas talaga si Jessie? Yes, finally. Kung nakalabas talaga si Jessie ay makakalabas din kami. Right? Napangiti ako. Sa wakas, hindi pa nga talaga huli ang lahat.

"Nasaan si Jessie?" Tanong ni Kyra. Ramdam ko ang pag-aalala sa boses nito.

"We didn't do anything to her Ms. Fuentez. As a matter of fact she did it to herself." Sagot noong nasa speaker.

Nagagawa nitong makasagot, ang ibig sabihin ay live itong nagbo-broadcast. Ang ibig sabihin ay nandito lang sa school na ito ang Cash na ito. O baka naman dito talaga siya nakatira. Katulad namin ay bilanggo rin siya ng paaralang ito.

"MGA WALANG HIYA KAYO! PINATAY NINYO SI JESSIE!" Sigaw sabay iyak ni Kyra. Niyakap ko ito.

Medyo nabigla rin ako at napaluha.

Shit! Totoo nga ang sinabi sa amin ni Lorraine bago siya namatay.

Once your in, death is the only way out.

Makakalabas lang kami dito, kapag mga bangkay na kami. Is that it? NO. Meron pa. There is another way. We have to kill somebody? Pero, sino naman ang papatay para lang makalabas sa impyernong ito?

The killer. Kaya ba siya pumapatay, ay dahil gusto niya lang rin na makalabas dito?

"As I said. We didn't do anything. See it with your own eyes." Sagot noong nasa speaker.

Biglang bumukas iyong malaking LCD monitor na nasa taas ng blackboard at mula nga doon ay nakita namin si Jessie.

---

JESSIE'S POINT OF VIEW

| intern student |

This is it! Aalis na ako sa walang kwentang school na 'to!

Mabilis at malalaki ang mga hakbang na ginawa ko, para marating ko agad ang gate na pinasukan namin kahapon. Aalis na ako.

After kong makita ang nangyari kay Lorraine ay sigurado na akong hindi lang basta biro ang mga sinasabi nito kagabi. May kakaiba talaga sa school na ito. At hindi ko gustong matulad sa kaniya kaya ngayon palang ay aalis na ako.

Medyo hinihingal na ako pero hindi ko iyon alintana. Talagang gusto ko ng umalis dito. At wala silang magagawa para pigilan ako. Kahit ang malaking pader na ito.

Nanlaki ang mga mata ko ng harangin ako ng isang napakataas na pader. Nababalutan ito ng mga basag na bote. Nilapitan ko iyon at kinilatis ng mabuti.

Mga basag na bote talaga ang nakadikit sa simentong pader. Hindi ko alam kung paano nila nagawa iyon. I mean, pwede bang mangyari iyon? Sa loob lang ng magdamag ay nagawa na nilang alisin ang gate at palitan ng ganito? I was so sure. Nandito iyong gate na pinasukan ko kahapon e.

"Kung ako sa iyo, hindi ko na itutuloy ang plano ko." Napalingon ako sa likuran ko ng may narinig akong nagsalita.

Isang nakahood na lalaki? Oh babae? Hindi ako sigurado. Ang nakatayo sa lilim ng isang malaking puno. Medyo kita ang labi nito kaya napansin ko ang pag ngisi niya.

"Sino ka?" Tanong ko.

Hindi na sumagot sa akin iyong nakahood. Nag smirk lang ito at lumakad patalikod.

Kung pinadala nila ang taong ito, para pahinain ang loob ko ay nagkakamali sila.

Lalo lang tuloy akong napaisip na baka alam nilang magagawa kong makalabas kaya humanap sila ng estudyanteng mapapaatras sa akin. Psh I'm not stupid!

Huminga ako ng malalim at sinimulang akyatin ang pader.

Bahagyang kirot lang ang naidudulot ng mga boteng tumatama sa balat ko. Isa akong climber at sanay na sanay ako sa pag-akyat sa mga katulad nito. Sa tantiya ko rin ay kakayanin kong makarating sa tuktok. Magtatamo lang siguro ako ng ilang galos at sugat pero ayos lang iyon. Kesa naman manatili ako sa bilangguang ito, kahit alam kong anumang oras ay may magtatangka sa buhay ko.

Isa

Dalawa

Tatlo

Apat

Lima

Anim

Pito

Walo

Ughhhhh--

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong muntikan ng makabitiw sa pagkakakapit ko. Napakarami ko naring natamong sugat. Pero. Abot kamay ko na ang tuktok kaya hindi na ako maaring sumuko.

"Ahhh." Impit na sigaw ko. Muling sumabit ang hita ko sa isang basag na bote.

Nadulas ang binti ko kaya mahaba ang nagawa noong hiwa sa balat ko. Medyo namilipit ako sa sakit at nakabitaw kaya para akong karne na inihagis sa simento.

Dinig na dinig ko ang pag tunog ng mga nabali kong buto. Bigla ay tumulo ang mga luha ko.

DEATH is the only way out.

Yes, makakalabas narin ako.