Novels by Larven Dizon

"Guys kainan na tara muna dito" anunsyo ni Mel.Agad kami nagsipagahunan at nagtungo agad sa lamesa at humanap ng maayos na pwesto."Basta pagkain naguunahan kayo" natatawang sabi ni Mel."Hindi naman naguunahan lang makaupo doon sa upuan na hindi masyado tatamaan ng sikat ng araw" natatawang sabi ko."Naks panay tawa natin ah" pang-aasar ni Lux."Ganyan talaga yan pag nakakita ng pagkain walang makakasira ng mood" sabat ni Ems.

Pagkarating namin sa pool ay agad naming inayos ang mga dala namin sa kalapit na table. Ang iba ay nagsipagliguan na agad."Sino sa inyo nagdala ng mga gamit ko nga pala?? Sa pagkakatanda ko wala ako inayos eh" tanong ko sa kanila pagkalapit namin sa pool."Si Ems kumuha ng mga damit mo habang tulog ka pa tutal may susi siya ng kwarto niya. Tapos may extra bag si Anne kaya doon na lang nilagay gamit mo" paliwanag ni Mira.

Naghahanap ako ng rides na masasakyan ko ng may biglang umakbay sa akin. Agad kong siniko ang sikmura ng kung sino mang umakbay sa akin."Araaayy" biglang sigaw ni Lux."Ano ba kasi trip mo at may paakbay akbay ka pang nalalaman?!" Galit na tanong ko sa kanya."Nagsosolo ka kasi baka nakalimutan mo na kasama mo kami kaya nilapitan kita"

Mabuti naman at nakisama ang panahon sa pagiikot namin dito sa labas. At mabuti rin at nakisama si Lux dahil gusto ko ng tahimik na pagiikot sa paligid. Nagpunta ako sa garden na nakita ko malapit sa hotel at naupo sa swing."Are you always like that??" Takang tinignan ko si Lux dahil sa tanong niya."Like what??" Inosenteng tanong ko sa kanya."Ganyan. Tahimik, lagi na lang isang tanong isang sagot"

Ako lang ata ang hindi nakakakilala sa lalaking katabi ni Kevin dahil lahat sila ay nakangiti sa kanya. I offered an awkward smile when he look into me. Maririnig mo naman ang impit na kilig ng iba kaya hindi ko maiwasan ang magtaka.Who the hell is he?!"Ehem.. Ahm Janine this is my cousin Lux.. Lux this is Janine my friend" pakilala niya sa aming dalawa.I feel like the world stop from spinning

"Uy andito rin pala kayo" bati ni Felix sa amin.Si Felix Mark Buendia ang batchmate namin noon elementary. Isa siya sa nakakasama naming magtotropa noon."Felix ikaw na pala yan?! Lalo kang gumwapo ah" bati ko sa kanya."Nako Jan ngayon pa ba tayo maglolokohan?" Natatawang tanong niya.

Stephanie's POVNagulat ako ng makita na yung favorite kong book ang niregalo sa akin! Wala ako sinasabihan ng tungkol sa mga paboritong libro ko kaya ganon na lang gulat ko ng makita ito. I love books because it has been my escape tool to disappear from this painful reality.Paano niya nalaman na favorite book ko to? Sino ba kasi itong secret admirer? Hindi na lang kasi nagpakilala.Napuno ng tanong ang aking isip at alin man sa mga iyon ay hi

Stephanie's POVAkala ko ay magiging masaya ang first day ko, pero hindi, it happened the opposite way. Ang pinagpapasalamat ko na lang ay di ko siya nakita ngayon. Sana lang ay huwag na talaga siya magpakita pa. At doon naman kay Denver, ewan ko ba sa isang iyon at talagang nilapitan pa ako. Kung umasta akala mo ay hindi kami magkakilala. Pep squad member ako at basketball player naman siya, though hindi siya yung kasama sa line up kapag lumalaban sa ibang schools, let’s say team A yung lumalaban sa ibang school at sila naman ay team B, sa kanila kumukuha ng pamalit kapag kulang ng members ang team A. Hindi kami magkaibigan dahil hindi ko gusto kayabangan ng grupo nila."Okay class you may take your lunch," biglang sabi n

Mary's POV"Good Morning sunshine! Hello first day!" masayang bati ko pagkamulat ng aking mata.Masyado akong masaya pagkagising ko marahil ay dahil unang araw na ng klase. Excited ako pumasok lalo na at nakakamiss din yung pumapasok ka sa school. Dito ako nag-aral noon bago pa ako dalhin ng parents ko sa Canada at doon ipagpatuloy ang pag-aaral ko, hanggang sa payagan nila ako ulit mag-aral dito sa Pilipinas. Pagkabangon ko ay tinignan ko muna ang cellphone ko kung may message ba sa akin.1 message receivedFrom:BabeGood Morning babe enjoy your first day of s

Stephanie's POVNagmamadali ako tumakbo pababa dahil sa dalawang magkasunod na katok sa pinto after ng doorbell.Asan na ba kasi sila mama at kuya at hindi man lang binuksan yung pinto. Tsk."Sandali lang andyan na!" sigaw ko doon sa nagdoorbell. Pagbukas ko ng pinto laking gulat ko nang masilayan ang pinsan ko!"Mary! Bakit hindi mo sinabi na ngayon flight mo pabalik ng Pinas eh di sana nasundo ka namin nila mama sa airport," masayang saad ko matapos siyang makita sabay yakap.

"Babe! Gusto ko kapag nakapagtapos na tayo magtatrabaho tayo tapos mag-iipon at bubuo ng sarili nating pamilya," masayang sabi niya habang nakayakap sa akin.We were busy watching the sunset."Kung saan saan ka talaga nakakarating dahil dyan sa mga imahinasyon mo ano?" natatawang tanong ko pa sa kanya. Nakitawa naman siya."Babe mahal na mahal kita. Pangako hinding hindi kita iiwan. Promise ipaglalaban kita kahit kapalit pa noon ay sariling buhay ko, ikaw lang ang babaeng nakikita ko na makakasama ko sa future," he smiled sweetly. Hindi ko alam kung a

Thank you for reading my story. I really appreciate it if you will leave a comment for me to be able to enhance my writing skills better. This will not be the last story that I will write. I will keep on writing and make stories that will inspire people. See you on my next book.No matter how hard the storm or how rocky the road is, continue to survive and never give up. Remember that there are people cheering for you. Don't loose hope. You will reach your goal when you have patience and hardwork.Lovelots and keep safe everyone-Larvs-

Tinignan ko ng maigi ang hotel na nasa harap ko. Ilang beses ako nagtanong para masiguro kung tama ba itong napuntahan ko. Muli kong tinawagan ang numero niya para makasiguro.“Brad dito na ba talaga? Hindi ba ako naliligaw?”“Hindi, pumasok ka sa loob at pumunta ka sa room 424,” then he hang up the call.

Nagising ako dahil sa ingay nila sa labas. Hindi ko alam kung anong oras na. Basta na lang ako bumangon at nagtungo sa kusina at kumuha ng inumin. Agad silang natahimik nang makita ako na lumabas ng kwarto.“Gising ka na pala,” saad ni Ems. Ngunit wala ako pinansin sa kanila hanggang sa makabalik ako sa kwarto.Inabala ko na lang ang sarili ko na gumawa ng mga school requirements. Kahit ganito ang nararamdaman ko, hindi ko pa rin pwede pahayaan ang pag-aaral ko. Lumipas ang ilang araw

“Ano nangyari?” nagmamadali na pumasok sa kwarto ko sila Ed.“Nanakot na naman ba si Jonald?” tanong ni Mira.“Bakit humahagulgol yan?” si Ems naman.Hindi ko na pinansin ang mga tanong nila. Sapat na ang sakit na nararamdaman ko para balewalain ang presesnya nila. Hindi ko alam kung bakit kail

"Magpahinga ka na muna," saad ni Kevin.Nandito kami ngayon sa kwarto ko. Matapos kumain ay dinala na muna nila ako rito para raw makapagpahinga ako."Ayos lang ako," yumuko ako sa mga kamay ko."Talaga? Ayos ka ng lagay na yan?" Kevin said sarcastically."Ano gusto mo sabihin ko?" asar na tanong ko sa kanya."Kung ano ang totoong nararamdaman mo," si Ems naman ang nagsalita. Lahat sila ay tumingin naman sa akin. Hindi ko magawa na salubungin ang mga tingin nila.

"Jani ano nangyayari sa iyo?" gulat na tanong sa akin ni Kevin."Ikaw pala yan," habol ko ang hininga ko nang makaharap ko siya."Ano nga nangyari sa iyo? Bakit ganyan na lang ang takot mo? May humahabol ba sa iyo?" seryosong tanong niya."Gusto mo ba pumasok muna sa loob?" anyaya ko sa kanya.Hindi na nagsalita si